يادداشت//

اعتكاف؛ فرصتی‌ براي ذبح تعلقات دنیا

يكي از بهترين فرصت‌ها براي خودسازي، اعتكاف است؛ در واقع اعتكاف فراغتي براي عبادت و تفكر، ذبح تعلقات دنیا و مناجات با قاضي الحاجات و خلوت با اوست.

کد خبر: ۱۳۰۶۴۱

يکشنبه - ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ / June 12, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، عليرضا ضرغامي؛ يكي از بهترين فرصت ها براي خودسازي، اعتكاف است؛ در واقع اعتكاف فراغتي براي عبادت و تفكر، مناجات با قاضي الحاجات و خلوت با اوست.

در اعتكاف است كه مي توان تعلقات دنياي بي پرواي امروز را در راه حق تعالي ذبح كرد و به سوي معنويت گمشده در هياهوي شهرهاي امروز حركت نمود و با تهذيب نفس و جمع آوري سرمايه تقوا، آخرت خويش را آباد ساخت.

قرآن كريم بر اين شيوه انبيا تاكيدات فراوان كرده است كه آيات 26 سوره شعرا، 7 سوره اعراف و نمونه هاي ديگر صحت اين مطلب را مي رساند.

در برخي از روايات، ملاك سنجش و ارزش گذاري اعمال را جهاد، حج، عمره و گاهي هم اعتكاف قرار داده اند كه اين نيز بيانگر اهميت اعتكاف است.

با تامل در روايات اهل بيت و كلمات بزرگان، اين نكته به خوبي دريافت مي شود كه حقيقت و روح همه عبادات همان توجه و ياد قلبي خداوند متعال است؛ به طوري كه تنها، عبادتي با توجه و ياد الهي انجام گيرد مطلوب درگاه احديت است.

از حضرت امام باقر(ع) روايت شده است كه فرمودند: «به درستي كه نصف نماز بنده خدا يا يك سوم يا يك چهارم يا يك پنجم آن بالا مي رود؛ پس، از نماز او، آن مقدار بالا مي رود كه قلبش متوجه خداوند بوده است.»

هر عمل زماني مي تواند اثربخشي تام داشته باشد كه به مرحله كمال رسيده باشد؛ به اين ترتيب شايسته است كه معتكف در ايام اعتكاف با اعمال و اذكار، درخت معنويت را آبياري كند و با چيدن علف هاي هرز گناه، زمينه رشد و بارور ساختن آن را فراهم سازد و بي ترديد بعد از اين زحمات، محصول كمال اعتكاف را خواهد چيد.

عالم بزرگوار، مرحوم سيدبن طاووس براي جلوگيري از فاسد شدن اعتكاف به مومنين سفارشاتي دارند و مي فرمايند: «بدان، كمال اعتكاف به اين است كه عقول و قلوب و جوارح، تنها بر عمل صالح واقع شوند و انسان ها آنها را فقط در درگاه احديت محبوس سازند و از آنچه باعث از بين بردن كمال روزه مي شود، دوري كنند و علاوه بر مواظبت بر اداي درست و وظيفه روزه داري، بايد مراقب وظيفه اعتكاف خود نيز باشند و اگر معتكف خطورات خودش را در مسير غير خداوند قرار دهد، حقيقت كمال اعتكاف خود را به اندازه آنچه از معبود غافل شده و سهل انگاري كرده، فاسد ساخته است.»

برگرفته از: سيد بن طاووس، اقبال الاعمال كليني، كافي جلد 3 جوادي آملي، حكمت عبادات اعتكاف ابرار

/انتهاي پيام/