گزارشي از وضع اسفبار پاراچنار

اينجا شيعه بودن حرام است

مردم ایران شاید ندانند در نقطه‎ای از جهان، مردمی با سربند «یاحسین» به جهاد می‎روند و دیوارهاي مساجد را با عکس‎های امام (ره)، شهید بهشتی، شهید همت، شهيد آويني، شهید مطهری و... تزیین می‎کنند.

کد خبر: ۱۳۱۲۹۶

چهارشنبه - ۲۵ خرداد ۱۳۹۰ / June 15, 2011

به گزارش گروه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از شیعه آنلاین، تله‎هاي انفجاري، جليقه‎هاي انتحاري، بمب‎هاي کنترل از راه‎دور و ساعتي، مین‎های ضدنفر، بمب‎هایی به‎شکل اسباب‎بازی، تک‎تيراندازاني با دوربين‎هاي ديد در شب، آدم‎ربایی و ذبح اسيران در بند، اوضاع بد اقتصادي و بهداشتي و از همه بدتر محاصره کامل؛ تنها بخش کوچکي از قاب تصويري است که با صحبت‎هاي دانشجويان شيعه «پاراچناري» که به ايران سفر کرده بودند، در ذهن شکل مي‎گرفت.

در گوشه‎اي از اين دنيا و در منطقه‎اي به نام «پاراچنار» ممکن است هرلحظه جلوی درِ خانه‎تان يک مين سبز شود و پایتان روی آن برود. خارج‎شدن از شهر و سفر به شهري ديگر، هزينه‎اي بَس گزاف به قيمت جان دارد؛ آن‎هم از نوع ازدست‎دادن سر و مُثله شدن. حفظ جان با خودتان است. در پاراچنار گويي جمهوري اسلامي کوچکي شکل گرفته است. مردم اين منطقه خود را فرزندان انقلاب اسلامي مي‎دانند و هروقت نام رهبري می‎آید، چنان منقلب می‎شوند که قابل وصف نیست. اما گويا در پاراچنار دست همه دشمنان شيعيان در يک کاسه است تا مقاومت شيعيان را بشکنند؛ از آمريکا و اسرائيل گرفته تا عربستان و سرويس‎هاي اطلاعاتي بسياري از کشورهاي ديگر.

پاراچنار کجاست؟

«پاراچنار» نام منطقه‎ای است در پاکستان که در محاصره طالبان است و اگر چاره‎ای برای آن اندیشیده نشود، سرنوشتی همچون غزه در انتظار آن‎جاست. در پاراچنار حکم مرگ شيعه را امضا کرده‎اند؛ غافل از آن‎که شيعه پيوندي ناگسستني با خون دارد. مردم ایران شاید ندانند در نقطه‎ای از جهان، مردمی با سربند «یاحسین» به جهاد می‎روند و دیوارهاي مساجد را با عکس‎های امام (ره)، شهید بهشتی، شهید همت، شهيد آويني، شهید مطهری و... تزیین می‎کنند. و مردم ايران شايد ندانند این منطقه در پاکستان به «ایران کوچک» معروف است.

پاراچناري‎ها چگونه با انقلاب آشنا شدند؟

شهيد سيدعارف حسين الحسيني از شاگردان امام خميني (ره) بعد از انقلاب اسلامي رهبري شيعيان پاکستان را بر عهده داشت. او در نجف با امام خميني ‎(رحمت‎الله‎عليه) آشنا شد. شهيدحسيني به‎خاطر حضور سرسختانه‎اش در مبارزات عليه رژیم بعث حاکم بر عراق، از این کشور اخراج شد و به قم آمد. اما او در ايران هم دست از مبارزه نکشيد و مشارکتش در مبارزات علیه رژيم پهلوی، موجب اخراجش از ايران شد.

سيدعارف حسين الحسيني در سال ۱۳۶۳ با حکم امام (رحمت‎الله‎عليه) به‎عنوان نماینده ايشان در پاکستان منصوب شد و در جایگاه رهبری شیعیان پاکستان قرار گرفت. منشأ انقلابی‎شدن مردم منطقه پاراچنار، اقدامات شهید حسینی است. او سرانجام در ۱۴ مرداد ۱۳۶۷، در شهر پیشاور هدف گلوله قرار گرفت و شهيد شد. پيکرش در روستای «پیوار»، از توابع پاراچنار به خاک سپرده شد که اکنون مهم‎ترین زیارتگاه شیعیان پاکستان است.

آغاز ماجرا

پاراچنار از سال ۲۰۰۷ در محاصره طالبان و هم‎پیمانان بومی آن قرار گرفته است. اوایل اهل‎سنت هیچ مشکلی با طالبان نداشتند، اما بعد از مدتي آن‎ها هم از کارهاي طالبان به ستوه آمدند.

پس از آن‎که طالبان از جنوب به شمال -‎یعنی پاراچنار ‎- منتقل شد، شیعیان تحت فشار قرار گرفتند. طی چندين درگیری، صدها تن از شخصیت‎های برتر شيعيان توسط طالبان به شهادت رسيدند. اما از آن‎جايي‎ که شیعیان زیر بار سلطه نرفتند، طالبان دسیسه‎هایی را توسط برخي از طرفدارانش به راه انداخت. در آخرين اقدام طالبان، به‎دنبال اهانت وهابیون به مقدسات شیعیان که در قالب يک راهپیمایی علیه امام حسین (عليه‎السلام) و در تأیید یزید به تاريخ ۱۲ ربیع‎الأول (آوریل ۲۰۰۷) صورت گرفت، شیعیان به نماینده سیاسی دولت مراجعه کرده و خواستار توقف این اقدامات شدند و ضرب‎الأجلي پنج‎روزه را براي پيگيري دولت مشخص کردند. پنج روز بعد که مصادف هفدهم ربيع‎الأول و روز ولادت حضرت رسول (صلي‎الله‎عليه‎وآله‎وسلم) بود، شيعيان با ملاحظه عدم پيگيري دولت درباره اهانت‎هاي طالبان، دست به تجمع مقابل يکي از مساجد دشمنان زدند و سلفي‎ها که منتظر چنين فرصتي بودند، از مناره‎هاي مسجد شروع تيراندازي کردند و همچنين شهر را هم خمپاره‎باران کردند. شيعيان هم با مشاهده چنين وضعيتي، به يک‎باره «ياعلي» گفته و آن‎ها را از شهر بيرون کردند.

سهيل کریمی که سال گذشته براي ساخت مستندي به پاراچنار رفته و سه هفته را در پاراچنار سپري کرده بود، محل جنايت طالبان در حمله مذکور را ديده و می‎گوید: اگر این مناره‎ها را ببینید، متوجه می‎شوید که هیچ دلیلی برای ارتفاع بسيار زياد آن‎ها و نيز وجود دريچه‎هاي آن‎ها نيست. اين مناره‎ها صرفا براي کار نظامي اين‎گونه طراحي شده و حکم يک برج ديده‎باني را دارد.

پاراچنار در حصر

مهمترين مشکل شيعيان پاراچنار، محاصره شدن از همه‎طرف توسط نيروهاي طالبان و سلفي‎هاست. اين شهر هماننده غزه در حصر کامل است و با توجه به درگيري‎هاي صورت‎گرفته از سال ۲۰۰۷ تاکنون بيش از هزار و ۶۰۰ نفر از شيعيان شهيد و ۶ هزار نفر نيز مجروح شده‎اند. طالبان راه‎هاي منتهي به شهر پاراچنار را محاصره کرده و هرکسي را که بخواهد وارد و يا خارج شود، مي‎کشد. مسافران شیعه با عبور از استان‎های مختلف افغانستان و با صرف هزينه‎هاي چندبرابر که خالي از خطر هم نيست، خود را به پیشاور می‎رسانند.

مردم وقتی صبح برای رفتن به‎دنبال رزق و روزی از خانه بیرون می‎روند، هنوز بسم‎الله نگفته ممکن است پاي‎شان روي مين برود. آن‎ها اگرچه بالأخره به‎نحوي مايحتاج غذايي‎شان را تأمين مي‎کنند، اما مسئله اينجاست که به‎خاطر محاصره، مواد غذايي گه‎گاهي از افغانستان وارد پاراچنار مي‎شود، با قيمت‎هاي بسيارگران در اختيار شيعيان قرار مي‎گيرد.

درحال‎حاضر بيش از سه سال است که راه‎های اصلی ورود غذا و دارو بر ساکنان این منطقه بسته شده و حتي مواد دارویی و يا حتی کپسول اکسیژن و ابزارها و داروی بیهوشی هم در بیمارستان مرکزی وجود ندارد؛ بيمارستاني که پزشکانش هم انگشت‎شمارند. جان باختن کودکان کم سن و سال به‎خاطر نبودن دارو به امري عادي تبديل شده؛ خبرهای مرگ و میر اين کودکان معمولا هيچ‎گاه به بیرون درز نمی‎کند. بيمارستان شهر به‎دليل کمبود دارو نمي‎تواند خدمات‎رساني مطلوبي داشته باشد و برخي از زنان نيز هنگام زايمان به‎خاطر نبود سرُم و دارو جان خود و نوزادشان را از دست مي‎دهند.

کريمي با اشاره به ساخت مستند «زخم پيوار» خاطرنشان مي‎کند: در مستند زخم پیوار خواهید دید که در شهر پاراچنار، منطقه‎ای وجود دارد که هميشه زیر آتش تک‎تیراندازان طالبان است و مردم برای عبور از آن‎جا باید خم شوند و با سرعت بدوند. تا به حال هفت نفر هم در آن‎جا با تیر تک‎تیراندازان شهید شده‎اند. من هنگام عبور از این دالان مرگ به یاد وقایع جنگ‎های داخلی لبنان و محاصره سارایوو در بوسني افتادم.

حسين‎اصغر اهل پاراچنار که نام دانش را به‎عنوان نام خانوادگي‎اش در ايران انتخاب کرده و در سطح دوم حوزه علميه قم در حال تحصيل است، مي‎گويد: تا قبل از محاصره، منطقه پاراچنار به‎عنوان قطب کشاورزي و صيفي‎جات در پاکستان شناخته مي‎شد. اما اين منطقه به‎دليل محاصره در سال‎هاي اخير، ديگر نمي‎تواند محصولي صادر کند. خروج از شهر و رفتن به پيشاور، فقط ۳۰۰ روپيه خرج دارد، اما بعد از محاصره مجبوريم از راه افغانستان برويم که حداقل شش هزار روپيه هزينه دارد و صرفه اقتصادي ندارد.

پاراچنار؛ غزه‎اي ديگر

نيروهاي طالبان در پاکستان عمليات‎هاي تروريستي انجام مي‎دهند و دولت پاکستان نه‎تنها اقدامي جدي علیه آن‎ها به عمل نمي‎آورد، بلکه براي به آن‎ها چراغ سبز هم نشان داده و در کشتار شیعیان با آن‎ها همکاري مي‎کند.

کريمي با اشاره به اين‎که سرویس امنیتی ارتش پاکستان (ISI) از اصلی‎ترین عوامل تشدید محاصره است و تا جايي که می‎تواند اجازه تحرک دفاعی به مردم پاراچنار نمي‎دهد، مي‎گويد: امنيت و خدمات اجتماعي پيش‎کش؛ دولت حتي برق اين منطقه را به درستي تأمين نمي‎کند.

حسين اصغر نيز خاطرنشان مي‎کند: دولت پاکستان که به نوعي طرفدار و دست‎نشانده آمريکا و اسرائيل و عربستان است، تمايلي ندارد که مردم اين منطقه به تفکر شعيه و نظام جمهوري اسلامي ايران تمايلي داشته باشند. مهم‎ترين تلاش آمريکا و سرويس‎هاي اطلاعاتي آن‎ها در منطقه، جداکردن شيعيان از انقلاب اسلامي ايران و ولايت فقيه است.

وي اضافه مي‎کند: در چند ماه اخير بيش از ۱۵۰ نفر در بيرون از شهر توسط گروه‎هاي طالبان با انواع مختلف ترور همچون بمب‎گذاري، حمله مسلحانه و آدم‎ربايي شهيد شده‎اند. ارتش پاکستان نيز در برخي از جنايت‎ها سهيم است؛ به‎طوري که وقتي کاروان‎هاي مردم پاراچنار را در بيرون از شهر بر اساس وظيفه‎اش اسکورت مي‎کند، هنگام حمله طالبان به يک‎باره صحنه را خالي کرده و مردم بي‎دفاع را به‎دست طالبان مي‎سپارد. ارتش پاکستان طالبان را نابود نمي‎کند. چون به‎واسطه آمريکا و ناتو از سازمان ملل متحد براي نابودي طالبان پول مي‎گيرد و اگر طالبان وجود نداشته باشد، ديگر پولي هم در کار نيست.

دانش مي‎گويد: طالبان از هيچ فرصتي براي کشتن شيعيان دريغ نمي‎کند و حتي مولوي‎هاي آن‎ها کشتن شيعيان را واجب مي‎دانند. آن‎ها بچه‎ها و زن‎ها را هم مي‎کشند و مثل حيوانات دست و پاي اسيران را مُثله کرده و آنان را زنده‎زنده در آتش مي‎سوزانند. حدود ۴۰ نفر از بچه‎هايي که داشتند براي مردم منطقه آذوقه و دارو مي‎بردند، سرشان بريده شد.

پاراچنار در بايکوت خبري

به‎دليل محاصره بسيار شديد و سانسور خبري از سوي دولت پاکستان، تقريبا هيچ‎گونه خبري از سوي خبرگزاري‎ها و شبکه‎هاي خبري در زمينه پاراچنار منعکس نمي‎شود و اگر هم خبري در رسانه‎ها وجود داشته باشد، بيشتر اين درگيري‎ها را قومي و قبيله‎اي عنوان کرده و يا با ترفندهاي رسانه‎اي به آن رنگ شيعه و سني مي‎دهد. تنها از طريق اينترنت آن هم به کندي و با زحمت، اخباري ناقص و کوتاه درمورد جنايات طالبان منتشر مي‎شود.

حسين اصغر دانش يکي از مهم‎ترين مشکلات پاراچنار را نداشتن رسانه و به موازات آن عدم آگاهي مردم جهان به‎خصوص شيعيان از وضعيت منطقه دانست و گفت: دولت پاکستان اخبار مربوط به منطقه پاراچنار را سانسور مي‎کند و يا با تحريف حقيقت، درگيري‎ها را قومي و قبيله‎اي معرفي کرده و به آن رنگ شيعه و سني مي‎دهد. راديو «پَشتو»ي جمهوري اسلامي هم صرفا چهار ساعت در روز برنامه پخش مي‎کند که در مقابل راديوي «مشعل» و «ديوه» که با بودجه مستقيم آمريکا و با حمايت شبکه صداي آمريکا (VOA) راه‎اندازي شده بسيار کم است.

ساجدحسين از اهالي پاراچنار که همراه تعدادي از دوستان خود به ايران آمده است، مي‎گويد: امواج راديو پشتوي جمهوري اسلامي در منطقه بسيار ضعيف است. درضمن اين راديو با کساني مصاحبه مي‎کند که ضدانقلاب بوده و براي سازمان اطلاعاتي پاکستان کار مي‎کنند. دو راديوي مشعل و ديوه با همکاري يکديگر و به‎صورت شبانه‎روزي براي هفت ميليون مخاطب به زبان پَشتو برنامه پخش مي‎کنند. با وجود چنين اوصافي، ما اخبار و رويدادهاي حقيقي پاراچنار را از طريق اينترنت با سرعت ۳۰ کيلو بايت منتشر مي‎کنيم. البته اين سرعت بسيار کم است، اما چاره‎اي نداريم و حتي با همين سرعت کم اينترنت، به سايت رهبر معظم انقلاب مراجعه کرده و از بيانات ايشان استفاده مي‎کنيم و سؤالات‎مان را مي‎پرسيم.

اما زندگي جاري است

با وجود تمام اين خطرات، همچنان زندگي روزمره در پاراچنار جاري است. آن‎ها مدرسه دارند و دانشجويان پاراچناري که در ديگرشهرهاي پاکستان تحصيل مي‎کنند، کلاس‎هاي درس را به‎همراه روحانيون داير کرده‎اند. مغازه‎ها باز و خودروها در حال حرکت هستند؛ اما با اين‎حال احتياط شرط عقل است.

سهيل کريمي با بيان اين‎که پاراچناري‎ها رهبر ما را رهبر خودشان مي‎دانند و در همه کوچه‎ها و بازار‎هاي‎شان عکس امام (ره) و رهبري (مدظله‎) نصب شده، اظهار داشت: بزرگ‎ترين افتخار براي پاکستاني‎ها اين است که ويزا بگيرند و بروند عربستان کار کنند. اما براي پاراچناري‎ها عار است که چنين کاري کنند. بزرگ‎ترين افتخار براي پاراچناري‎ها اين است که بيايند ايران و کار کنند و پول حلال دربياورند.

کريمي در مورد شغل بسياري از اهالي پاراچنار مي‎گويد: در پاراچنار برخي از افراد بازاري هستند و مغازه دارند، بقيه هم دامدار و کشاورزند. آموزگاران مدارس پاراچنار نيز دانشجوياني بومي هستند که در دانشگاه‎هاي شهرهاي اطراف درس مي‎خوانند.

جرم؛ خون شيعه در رگ‎ها

نکته اصلي ماجرا اينجاست که اکثريت مردم اين شهر شيعه هستند و در وضعيتي ناگوار از چهار طرف در محاصره کساني هستند که ريختن خون شيعيان را مباح مي‎دانند؛ محاصره‎اي همه‎جانبه که هيچ‎کس تلاشي براي شکستن آن نمي‎کند. در اين منطقه کافي است شيعه باشي؛ همين خودش جرم است و توسط مولوي‎هاي وهابي و سلفي محکوم به مرگ مي‎شوي. کار به‎جايی رسيده است که علمای وهابی اعلام کرده‎اند که مقلدان‎شان حتی اگر زن حامله‎ای را بگیرند، زن و بچه‎اش متعلق به آن مرد وهابی هستند که اسيرشان کرده است.

سهيل کريمي مي‎گويد: وهابي‎ها در تجمع‎های شیعیان با عملیات انتحاري خودشان را منفجر مي‎کنند تا آن‎ها را بکشند. شما خانواده‎اي پيدا نمي‎کنيد که شهيد و جانباز نداشته باشد. آنها با الگوبرداری از بسیج ما، رده‎های مقاومت براي مقابله با طالبان سازمان‎دهی کرده‎اند. در تشییع جنازه‎های‎شان لباس بسیجی می‎پوشند و سربند «یازهرا (س)» می‎بندند. بر سر مزار شهداي‎شان پرچم جمهوری اسلامی و «ياحسين (ع)» نصب مي‎کنند. عموم مردم شدیدا به ولایت فقیه و حضرت آقا اعتقاد دارند و در حمايت از حرکت‎هاي انقلابي مردم منطقه به‎خصوص شيعيان بحرين راهپيمايي مي‎کنند.

حسين اصغر هم با اشاره به اين‎که اعياد رسمي جمهوري اسلامي چون ۲۲ بهمن‎، روز جهاني قدس، هفته دفاع مقدس و ساير روزها در پاراچنار گرامي داشته شده و مردم در حمايت از انقلاب اسلامي راهپيمايي مي‎کنند، خاطرنشان مي‎کند: مردم در اين راهپيمايي‎ها عکس‎هاي امام راحل، رهبر معظم انقلاب، دکتر احمدي‎نژاد و سيدحسن نصرالله را در دست دارند و تصاوير شهدايي همچون چمران، همت، زين‎الدين، باکري و ساير شهداي انقلاب اسلامي در منازل و مدرسه‎هاي پاراچنار بر ديوارها نصب شده است. مردم در جريان اخبار منطقه قرار دارند به‎طوري که در حمايت از مردم غزه و بحرين راهپيمايي مي‎کنند.

حال با اين اوصاف بايد ديد روند درگيري‎هاي اين منطقه بر اساس خواست سرويس اطلاعاتي ارتش پاکستان و کشورهاي غربي پيش خواهد رفت و يا اين‎که امت اسلام کاري براي اين مسئله خواهد کرد./انتهاي پيام/