مراسم معنوي اعتکاف - بخش اول

مُردن و خارج‌شدن از قیل و قال دنیا

اعتکاف به آن نحوه‌ای که به ما دستور داده‌اند عملاً یک نحوه مُردن و خارج‌شدن از قیل و قال دنیا و وارد شدن به برزخ است؛ گفته شده باید در این چند روز اولاً: روزه‌دار بود، مثل مرده که غذا نمی‌خورد، ثانیاً: خود را در دست اراده خداوند قرار داد، مثل میّت که در دست غسّال است.

کد خبر: ۱۳۱۳۶۴

چهارشنبه - ۲۵ خرداد ۱۳۹۰ / June 15, 2011

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛  اعتکاف برای معتکف زمینه‌ ظهور برکاتی خاص فراهم می‌گردد چراكه انسان معتکف شرایط را جهت یادآوری پیمانی که با خدا بسته است، فراهم می‌کند. عمده كاري كه بايد صورت ‌گيرد آماده‌کردن شرایطی است که زمینه‌ برای برگشت به آن عهد فراهم آید.

معتكف وقتي با عمق جانش شنید «ألَسْتُ بِرَبّکم؟» جواب مي دهد؛ «بلی شَهِدْنا» آری ای پروردگار من؛ می‌بینم که تو تمام زندگی مرا تحت تدبیر عالیه‌ خود گرفته‌ای و از خدا می‌خواهیم به حق آن امام بزرگی که برکت وجود مقدسش را در این روزها به بشریت مرحمت فرموده، برکات خاص خود را برای معتکفین مقرر و مستدام بدارد.

مُردن و خارج‌شدن از قیل و قال دنیا

اعتکاف به آن نحوه‌ای که به ما دستور داده‌اند عملاً یک نحوه مُردن و خارج‌شدن از قیل و قال دنیا و واردشدن به برزخ است. گفته شده باید در این چند روز اولاً: روزه‌دار بود، مثل مرده که غذا نمی‌خورد. ثانیاً: خود را در دست ارادة خداوند قرار داد، مثل میّت که در دست غسّال است و هیچ اراده‌ای از خود ندارد، تا حجاب اسباب‌ و وسایل از جلوي قلب انسان مرتفع شود.

اگر بتوانید در چنین شرایطی در برابر خدا بمیرید، به اعتکاف زنده می‌شوید مثل انسانی که چون مُرد و او را در قبر گذاشتند، حیات برزخی او شروع می‌شود. در حیات برزخی فرد زنده شده و متوجه چیزهایی می‌گردد که تا زمان حضور در حیات دنیایی از آن‌ها غافل بود.

آنچه را که خوب باید فهمید و به قلب هم فهماند آن است که با ورود به اعتکاف احساس مُردن کند و حکمِ «مُوتُوا قَبْلَ أنْ تَمُوتُوا» را در جان و قلب خود محقق نمود و به فرمایش امیرالمؤمنین(ع): «قبل از این‌که بدن‌های شما به آن دنیا منتقل شود، قلب‌هایتان  را به آن دنیا منتقل نمایید».

سفر الی‌الله تا سفر فی‌الله

اعتکاف عالَمی دارد و باید سعی کرد در آن عالَم وارد شد، در اين صورت یک آرامش درونی براي انسان حاصل مي‌شود كه مرگ و زندگی برای او یکسان مي‌گردد.

در اعتکاف به کمک دستوراتی که داده شده، جوشش خیال فرو می‌نشیند و صحنة دل آمادة پذیرش نفحات الهیه می‌گردد. این حالت، حالتِ سیر به سوی باطن عالَم است.

از درون خویش این آوازها                منع کن تا کشف گردد رازها

بعد از سیر به سوی خدا و سفر الی‌الله، سفر فی‌الله شروع می‌شود و در این حالت، سالک از تجلّیِ اسمی از اسماء الهی به تجلی اسم دیگری از آن اسماء، نایل می‌گردد و قلبْ محلِ تجلّی اسماء الهی خواهد شد.

همه این احوالات در شرایطی حاصل می‌شود که شخص، با انقطاع از عالَم دنیا، خود را در شرایطی قرار دهد که هیچ‌چیزِ بیرونی بر او تأثیر نگذارد و به حالت یکسانی و بی‌تأثیری کامل برسد يعني زندگي و مرگ به نحو یکسان برای او بی‌تفاوت باشد.

ادامه دارد ...

/انتهاي پيام/