نگاهی بر عملکرد خانه شهریاران جوان – 3

مسئله تطابق و تقابل با آرمان جمهوری اسلامی

اگر بپذیریم که آرمان نظام جمهوری اسلامی، فراهم کردن لوازم رشد معنوی انسان‌ها برای دستیابی نهایی به تعالی است، باید ببینیم «خانه شهریاران جوان» که تحت حاکمیت این نظام شکل گرفته و با بودجه بیت المال جمهوری اسلامی اداره می‌شود، چقدر نظام را در دستیابی به این هدف یاری می‌کند؟

کد خبر: ۱۳۱۷۱۸

يکشنبه - ۲۹ خرداد ۱۳۹۰ / June 19, 2011

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ یکی از اولین مراحل بررسی توفیق یا عدم توفیق هر مجموعه ای، شناخت فضایی است که مجموعه مورد بررسی در بستر آن شکل گرفته است. هنگامی که با ایدئولوژی حاکم بر محیط پیرامون یک مجموعه آشنا شدیم و آرمان ها، دغدغه ها، چشم انداز و روش های مطلوب آن فضا یا جامعه را شناختیم، قضاوت درباره یک مجموعه ذیل این فضا کاری آسانتر شده و رأیمان به حقیقت نزدیک تر خواهد شد.

مقصود اصلی نگارش این مطلب، بررسی میزان توفیق مجموعه ای به نام «خانه شهریاران جوان» است و طبق مقدمه فوق الذکر، برای این بررسی، چاره ای نداریم جز این که از منظر آرمان ها و چشم انداز نظام جمهوری اسلامی به آن نگاه کنیم.

اگر بپذیریم که آرمان نظام جمهوری اسلامی، فراهم کردن لوازم رشد معنوی انسان ها برای دستیابی نهایی به تعالی است، باید ببینیم «خانه شهریاران جوان» که تحت حاکمیت این نظام شکل گرفته و با بودجه بیت المال جمهوری اسلامی اداره می شود، چقدر نظام را در دستیابی به این هدف یاری می کند؟

همانطور که از نام این موسسه بر می آید حوزه فعالیت آن محدود به جوانان است و دایره بررسی ما هم به همین دلیل محدودتر می شود. باید ببینیم این موسسه که ذیل اصلی ترین نهاد متولی مدیریت شهری یعنی شهرداری تهران شکل گرفته آیا بستری برای رشد جوانان یک کشور اسلامی و انقلابی که آرمان های معنوی را بر دغدغه های مادی برتری داده هست یا نه؟

آیا جوانانی که در این موسسه رشد می کنند و حضورشان در جامعه اسلامی، به واسطه خانه شهریاران جوان است و به نوعی محصولات این مجموعه قلمداد می شوند، همان جوانان آرمانی جمهوری اسلامی هستند یا نه؟

البته قصد نگاه مطلق نداریم و توفیق مورد نظر ما در میزان نزدیکی نسبی به این آرمان است و الا مطالبه دستیابی کامل به این مهم را نه از یک موسسه ذیل شهرداری که حتی از حوزه علمیه قم هم نداریم. روش منطقی این است که در بررسی کارنامه عملکرد، نگاه آرمانی داشته باشیم اما محدودیت های کار اجرایی را نیز در نظر بگیریم.

یکی از مهم ترین مشکلاتی که در بدو امر و برای نقد «خانه شهریاران جوان» با آن مواجه می شویم و این مسئله ادامه راه بررسی را تقریبا منتفی می کند این است که این موسسه اصلا برنامه مدونی برای دستیابی به چشم اندازی که تعریف کرده ندارد.

سند چشم انداز «خانه شهریاران جوان»، شش بند دارد که رئوس آن عبارتست از: گام نهادن در راستای تحقق اداره مردمی شهر، بهبود وضعیت امور شهری از طریق ایجاد روحیه مشارکت در شهروندان، ایجاد و تقویت روحیه فرهنگ شهروندی و شهروندمداری، ایجاد و تقویت جریان های مشارکتی و فعالیت های داوطلبانه در شهر تهران، تبدیل شدن به یک سازمان فراگیر در حوزه جوانان و فراهم کردن فضایی برای آموزش غیررسمی به جوانان.

فارغ از این که این چشم اندازها در تطابق با چشم اندازهایی است که چنین موسسه ای باید داشته باشد و اگر مطابق است آیا کافیست یا نه، اما سوالی که وجود دارد این است که چگونه ممکن است یک مجموعه، چنین چشم اندازهای بزرگی را در دستور کار داشته باشد اما برنامه مدونی برای دستیابی به آن نداشته باشد.

البته فقدان یک برنامه واحد و مشخص در خانه شهریاران جوان، امری نیست که ما آن را ادعا کرده باشیم.

چندی پیش حامد عبداللهی، مدير عامل موسسه خانه شهرياران جوان با اعتراف تلویحی به این مطلب به خبرنگار ما گفت: «اعضاي خانه شهرياران جوان در دفاتر منطقه كارهايي را به صورت مستقل براي خود تعريف مي كنند.»

یقینا اگر هر دفتری بخواهد برنامه ای برای خود تعریف کند این برنامه ها در یک راستا و در جهت دستیابی به چشم انداز قرار نمی گیرد و نتیجه می شود این که هم اکنون این مجموعه از حداقل ظرفیت هایی که می توانست از آن برخوردار باشد استفاده نکند و فعالیت هایش بسیار نازل تر از آن باشد که بتواند اهداف جمهوری اسلامی را – حتی در حوزه شهری - محقق کند.

و بالاتر از آن اگر نگاهی بر فعالیت برخی نهادهای مشابه غربی بیندازیم، می بینیم مدل های اجرا شده در خانه شهریاران جوان، به جای هماهنگی با فرهنگ بومی و نیازهای جمهوری اسلامی بسیار منطبق با مدل های اجرا شده در کشورهای غربی است.

مسئله بعدی نوع عضو گیری این موسسه است. البته مقصود، دایره افراد تاثیرگذار و افراد تصمیم گیر و تصمیم ساز در دفاتر منطقه ای خانه شهریاران جوان است. مسئله ای که اگر به آن توجه می شد، شاید مقداری از ضعف فقدان برنامه مشخص، توسط قوت فکری و عقیدتی اشخاص پوشیده می گرديد.

در تاریخچه این موسسه که در پایگاه اینترنت آن نیز قابل مشاهده است، آمده: «در عضوگیری ابتدایی در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، تعدادی از ایستگاه‌های مترو و اماکن تفریحی و ورزشی، 30.000 نفر از جوانان تهرانی برای عضویت در خانه شهریاران جوان اعلام آمادگی کردند.»

همچنین عبداللهی، مدير عامل موسسه خانه شهرياران، در قسمت دیگری از مصاحبه اش با خبرنگار ما گفت: «... از همان زمان دفاتر منطقه اي شكل گرفت و دوستاني كه اعلام آمادگي كرده بودند در اين دفاتر سازماندهي شدند، در حال حاضر نيز فعاليت اعضاي خانه شهرياران جوان در مناطق به همين صورت انجام مي شود ... براي كساني كه عضو خانه شهرياران جوان هستند محدوديت خاصي وجود ندارد، همين كه قوانين نظام جمهوري اسلامي را رعايت كنند و ويژگي هاي يك شهروند عادي را داشته داشته و نيز اشتغال به فساد نداشته باشند كفايت مي كند.»

متاسفانه با بی توجهی مسئولان شهری به این مسئله، و طبق گفته افرادی که از نزدیک با این مجموعه همکاری داشته اند، چیدمان افرادی که در حال حاضر در خانه شهریاران حضور دارند عمدتا محدود به افراد با تفکرات لیبرالی و طیف تکنوکرات است.

طبق مقدمه ابتدایی روشن است که تفکر لیبرالی، فاصله زیادی با گفتمان جمهوری اسلامی داشته و حضور تکنوکرات ها در قدرت نیز سال ها مانعی برای حرکت نظام به سمت اهداف متعالی اش بوده است.

البته غیر از این طیف، خبرهایی نیز مبنی بر حضور هرچند معدود و موردی چند بهایی در ساختار خانه شهریاران جوان یکی از مناطق به گوش رسیده که به عنوان یکی از نتایج عضو گیری بدون محدودیت خانه شهریاران جوان، مسئله ای نیست که بتوان به آسانی از کنار آن گذشت.

این ها فقط گوشه ای از موارد قابل ذکر درباره یکی از موسسات ذیل شهرداری تهران بود. نقد موسسه ای که توسط شهردار فعلی تهران تاسیس شده ابعاد دیگری نیز می توانست داشته باشد اما با توجه به وجود این دو ضعف اساسی، نیازی به مطرح کردن سایر موارد چندان احساس نمی شود./انتهای پیام/