مطروحه‌ای از رهبر انقلاب برای «جانبازِ شهید»

در پایان ديدار شعرا با رهبر انقلاب، پس از آنكه ايشان پيشنهاد كردند شاعران در مورد جانبازان شعر بگويند، یكی از شاعران از ايشان خواست كه در اين موضوع، «مطروحه‌ای» را طرح فرمایند تا به استقبال آن، شعر بسرایند و مقام معظم رهبري نيز مطروحه اي را مرقوم فرمودند.

کد خبر: ۱۳۱۸۵۵

دوشنبه - ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ / June 20, 2011

به گزارش گروه سياسي«خبرگزاري دانشجو» در دیدار شاعران آئینی با رهبر معظم انقلاب كه 25 خردادماه برگزار شد، معظم‌له در رهنمودهای‌شان شاعران را به موضوع دفاع مقدس و پاسداشت یاد شهیدان دعوت كردند و از مباحث مهم در این‌باره كه كمتر به آن پرداخته شده، به مقوله‌ی «جانبازان شهید» اشاره فرمودند.

ايشان اضافه كردند: «يكى از همين چيزهائى كه مربوط به جنگ است و از چيزهائى است كه ذهن من را مشغول ميكند، اين جانبازهائى هستند كه بعد از مدتى به شهادت ميرسند؛ اين خودش يك موضوع ويژه است؛ اين غير از شهيدى است كه در جبهه شهيد شده و درباره‌اش هم شعر گفته شده؛ اين انسانى است كه يك تجربه‌اى را گذرانده و رنجى را تحمل كرده، آخرش هم شهيد شده. بگرديد موضوعات اينجورى را پيدا كنيد.»

در پایان این دیدار، یكی از شاعران از حضرت آيت‌الله خامنه‌ای خواست كه در این موضوع، «مطروحه‌ای» را طرح فرمایند تا شاعران به استقبال آن، شعر بسرایند.

ایشان نیز ساعتی پس از پایان محفل، مطروحه‌ی زیر را بر صفحه‌ی كاغذ نگاشتند و از شاعران آئینی خواستند تا بر اساس آن، شعر بسرایند. متن مرقومه به شرح زیر است:

بسمه تعالی

بفرمائید اگر دوستان مایل‌اند، این مطلع را بسازند
خطاب به جانبازِ شهید:

رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه‌ی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه‌ی دل»

مطروحه چيست؟

از دیرباز در محافل ادبی و انجمن‌های شعر، مقوله‌ای به نام «مطروحه» وجود داشته است. مطروحه، بیتی بوده كه معمولاً بزرگ یك انجمن شعر در پایان محفل، مطرح می‌كرده و از شاعران می‌خواسته تا براساس همان بیت و در همان وزن و با همان ردیف و قافیه یا براساس آن مضمون، شعری بسرایند و در جلسه بعد در آن محفل بخوانند.

این كار چند فایده داشته است؛ نخست آن‌كه شاعران انگیزه‌ای برای سرایش شعری تازه می‌یافتند؛ دوم آن‌كه شاعران میزان توانایی خود را در آن قالب و با آن ردیف و قافیه در می‌یافتند و عیار كار را می‌سنجیدند و با توجه با آثار دیگران، ضعف‌های اثر خود را دریافته و به تقویت شعر خود می‌پرداختند؛ سوم آن‌كه یادگاری نیكویی از آن محافل بود و هرگاه آن شعر خود را می‌خواندند، به یاد آن محفل می‌افتادند./انتهاي پيام/