گزارش دردناک از جنایات جنگی رژیم اسرائیل: صهیونیست‌ها اعضای بدن فلسطینی‌ها را سرقت کرده و اجساد را بدون نام دفن کرده‌اند

رژیم اسرائیل به‌طور عمدی و به‌صورت سیستماتیک سیاستی را دنبال می‌کند که بر اساس آن اجساد شهدا فلسطینی را نگهداری کرده و اعضای بدن آنان را به سرقت می‌برد و آن‌ها را دستکاری می‌کند.

کد خبر: ۱۳۱۹۵۹۷

يکشنبه - ۲۷ مهر ۱۴۰۴ / October 19, 2025

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ رژیم اسرائیل به‌طور عمدی و به‌صورت سیستماتیک سیاستی را دنبال می‌کند که بر اساس آن اجساد شهدا فلسطینی را نگهداری کرده و اعضای بدن آنان را به سرقت می‌برد و آن‌ها را دستکاری می‌کند. این سیاست ابعادی استعماری دارد و به منظور تسلط بر بدن فلسطینی‌ها چه در زندگی و چه پس از مرگ اعمال می‌شود.

از دهه‌ها پیش، مردم فلسطین تحت سلطه استعماری که شامل اشغال نظامی و سلطه بر بدن، زمین و حافظه آن‌ها است، زندگی می‌کنند. اگرچه ماشین کشتار اسرائیل حق زندگی فلسطینی‌ها را از آن‌ها گرفته است، اما این رژیم به همین بسنده نکرده و پس از مرگ آن‌ها، به سرقت اعضای بدن‌شان، دستکاری اجساد و جلوگیری از وداع خانواده‌ها با عزیزان‌شان ادامه می‌دهد. در بسیاری از موارد نیز اعضای بدن فلسطینی‌ها برای مقاصد پزشکی، تجاری یا تحقیقاتی به سرقت می‌روند.

این جنایت که هم‌زمان شامل مرگ، غارت و شکنجه می‌شود، سیاستی است سیستماتیک است که از زمان آغاز اشغال فلسطین توسط اسرائیل پیگیری شده و عمق نژادپرستی را که در روابط اسرائیل با فلسطینی‌ها حاکم است، نشان می‌دهد. در این سیاست، بدن فلسطینی‌ها پس از مرگ هم به موضوعی برای تسلط و تسخیر تبدیل می‌شود.

از سال ۱۹۶۷، اسرائیل شروع به نگهداری اجساد فلسطینی‌هایی کرد که توسط ارتش یا پلیس اسرائیل یا شهرک‌نشینان اسرائیلی کشته می‌شدند. این سیاست به ابزاری برای انتقام‌گیری و باج‌خواهی سیاسی تبدیل شد.

در دهه ۱۹۷۰، نخستین قبور شماره‌گذاری‌شده ظاهر شدند که در آن‌ها اجساد فلسطینی‌ها بدون نام دفن می‌شد و فقط یک شماره فلزی روی قبر گذاشته می‌شد. برخی از این مقابر مانند مقبره جسر بنات یعقوب و روستای طبریه و شمال غور اردن هنوز بسته هستند و صدها جسد در قبرهای بی‌هویت دفن شده‌اند.

در سال ۲۰۰۰، یهودا هیس، مدیر سابق مؤسسه پزشکی قانونی اسرائیل، علناً اعتراف کرد که این مؤسسه قرنیه‌ها، استخوان‌ها و دریچه‌های قلب را از اجساد فلسطینی‌ها بدون اجازه خانواده‌ها بیرون می‌آورد.

این اقدام هم‌زمان با گزارش‌های اسرائیلی، سوئدی و بین‌المللی بود که مهم‌ترین آن‌ها تحقیق روزنامه‌نگار سوئدی، دونالد بوستروم، در سال ۲۰۰۹ تحت عنوان «فرزندان ما برای اعضای بدن‌شان غارت شدند» بود که جنجال جهانی ایجاد کرد. این اتهامات هنوز توسط دولت اسرائیل به‌طور قطعی رد نشده است.

در خلال تجاوز نظامی اسرائیل به نوار غزه (از اکتبر ۲۰۲۳ تا اکتبر ۲۰۲۵)، جنایات جنگی به سطوح بی‌سابقه‌ای رسید.

در هفته بین ۱۳ و ۱۶ اکتبر ۲۰۲۵، مقامات اشغالگر اسرائیل از طریق کمیته بین‌المللی صلیب سرخ ۱۲۰ جسد فلسطینی را به خانواده‌هایشان تحویل دادند، در حالی که چهار جسد اسرائیلی در مقابل آن‌ها تحویل داده شد.

اما این عملیات تسلیم جسدها فاجعه انسانی و شواهدی قطعی از شکنجه و سرقت اعضای بدن را نمایان کرد. طبق گزارشات دفتر رسانه‌ای دولتی در غزه، آزمایشات پزشکی نشان داد که آثار خفگی، شلیک از فاصله نزدیک، دستان و پاهایی که با طناب‌های پلاستیکی بسته شده بودند و اجساد خرد شده تحت زنجیرهای تانک‌ها بر روی جسدها وجود دارد.

مدیر بیمارستان‌های غزه، دکتر منیر البرش، تأکید کرد که بسیاری از اجساد از اعضای حیاتی (قلب، کبد، کلیه‌ها، قرنیه) خالی شده و با پنبه سفید پر شده‌اند تا آثار سرقت پنهان شوند، که این امر شک و تردیدهایی جدی درباره سرقت اعضای بدن در مقیاس وسیع به‌وجود آورده است.

سیاست نگهداری اجساد شهدا فلسطینی‌ها همچنان در کرانه غربی ادامه دارد. این سیاست به‌عنوان وسیله‌ای برای بازدارندگی و مجازات جمعی استفاده می‌شود.

طبق گزارش کمپین ملی بازپس‌گیری اجساد شهدا، اسرائیل در حال حاضر ۷۳۵ جسد فلسطینی را نگهداری می‌کند که در بین آن‌ها ۶۷ کودک و ۱۰ زن وجود دارد.

از این میان، ۲۵۶ جسد در مقابر شماره‌گذاری‌شده دفن شده‌اند که مقابر نظامی محرمانه‌ای هستند که در آن‌ها اجساد بدون نام دفن می‌شوند و به‌جای سنگ قبر، تابلوهای فلزی با شماره بر روی آن‌ها قرار می‌گیرد.

برخی پژوهشگران مانند لالیه خلیلی در کتاب «Time in the Shadows» (۲۰۱۳) و مؤسسه حق در گزارش «The Politics of the Dead» (۲۰۱۹) معتقدند که سیاست نگهداری اجساد و سرقت اعضای بدن فلسطینی‌ها نشان‌دهنده ماهیت پروژه استعماری اسرائیل است که در آن هدف اصلی تسلط بر بدن فلسطینی‌ها چه زنده و چه مرده است.

آنچه که اسرائیل انجام می‌دهد، نقض صریح قوانین بین‌المللی است، از جمله:

ماده (۱۳۰) از کنوانسیون چهارم ژنو (۱۹۴۹): کشتن عمدی و رفتار غیرانسانی

ماده (۱۷) از همان کنوانسیون: احترام به اجساد و دفن آن‌ها با کرامت

ماده (۳۴) از پروتکل اضافی اول (۱۹۷۷): احترام به باقی‌مانده‌های مردگان

قاعده ۱۱۳ از حقوق بین‌الملل عرفی (کمیته بین‌المللی صلیب سرخ)

ماده ۸ (۲-ب-۲۱) از اساسنامه دیوان کیفری بین‌المللی (۱۹۹۸): تغییر شکل اجساد و رفتار توهین‌آمیز به‌عنوان جنایت جنگی

بنابراین، اعمال ثبت‌شده از سرقت اعضای بدن تا نگهداری و تغییر شکل اجساد، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت است که باید تحت پیگرد قانونی در دادگاه بین‌المللی کیفری قرار گیرد.

اشغالگران اسرائیلی نه تنها فلسطینی‌ها را می‌کشند بلکه آن‌ها را از نماد مرگ شرافتمندانه نیز محروم می‌کنند.

در فرهنگ فلسطینی‌ها، دفن تنها یک مراسم دینی نیست بلکه عملی از مقاومت و کرامت است. هنگامی که اجساد نگهداری می‌شوند یا اعضای بدن‌شان به سرقت می‌رود، جامعه فلسطینی از مراسم وداع محروم می‌شود و زخمی در یاد مادران و خانواده‌ها باز می‌شود.

هر جسد نگهداری‌شده، فریادی معلق و قبر باز است و هر شماره در مقابر ارقام نامی است که منتظر بازیابی است. این فاجعه تنها مختص فلسطینی‌ها نیست بلکه ضمیر انسانی جهانی را نیز لمس می‌کند که باید از این‌که بدن انسان‌ها به‌عنوان ابزار یا مواد تحقیقاتی مورد استفاده قرار گیرد، جلوگیری کند.

گزارش‌های میدانی، حقوقی و تاریخی نشان می‌دهند که رژیم اسرائیل در حال اجرای سیاستی سیستماتیک برای سرقت اعضای بدن و نگهداری اجساد شهدا فلسطینی است که نقض آشکار تمام اصول انسانی و بین‌المللی است. این نه تنها یک جنایت جنگی است بلکه تجسم اشغالی است که به تسلط بر زندگی و مرگ فلسطینی‌ها می‌پردازد.

جامعه جهانی اگر هنوز به ارزش‌های عدالت و کرامت انسانی باور دارد، باید فوراً اقدام کند، کمیته تحقیق بین‌المللی مستقلی تشکیل دهد، رهبران اسرائیل را در دادگاه بین‌المللی تحت محاکمه قرار دهد و سیاست نگهداری اجساد شهدا را فوراً متوقف کند. احترام به بدن انسان حتی پس از مرگ نه تنها مسئله‌ای فلسطینی است بلکه آزمونی واقعی برای انسانیت ما است.