آسيب شناسي متن و حواشي سينماي ايران-بخش اول

پرواز در ارتفاع پست

سينماي ايران چه از جهت زيرساخت‌هاي فني در جهت سياست گذاري‌هاي مديريت و چه در حوزه مناسبات سينمايي هميشه دچار ابهام‌ها و ايرادهاي متعددي بوده است و اين كاستي‌ها و خلاهاي فكري و عملياتي منجر به توليد آثاري شده است كه نتوانسته به پي ريزي سينماي ملي و رشد و توسعه آن ياري رساند.

کد خبر: ۱۳۲۱۸۶

سه‌شنبه - ۳۱ خرداد ۱۳۹۰ / June 21, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ سينماي ايران چه از جهت زيرساخت هاي فني در جهت سياست گذاري هاي مديريت و چه در حوزه مناسبات سينمايي هميشه دچار ابهام ها و ايرادهاي متعددي بوده است و اين كاستي ها و فقدان ها و خلاء هاي فكري و عملياتي منجر به توليد آثاري شده است كه نتوانسته به پي ريزي سينماي ملي و رشد و توسعه آن ياري رساند.

سينماي ايران در طول تاريخ خود جز در فرازهاي معدودي كه آنهم بيشتر نتيجه بارقه هاي شخصي و مجاهدت هاي فردي بوده است يك سينماي ملي نبوده و نتوانسته در راستاي آرمان هاي ملت قرار گيرد.

همين امر باعث شده است كه اين سينما در طول سال هاي گذشته هميشه در فراز و فرود باشد و حركتي متناوب را در ميان جرقه هاي اميدوار كننده و فطرت هاي طولاني مدت تجربه نمايد.

دلايل متعددي را مي توان براي وضعيتي كه سينماي ايران بخصوص در اين سال ها بدان دچار شده مورد توجه قرار داد،‌ دلايلي كه گاه به عدم وجود امكانات فني و سخت افزاري مربوط مي شود و گاه به مشكلات فكري و عقيدتي سينماگران،‌ گاه به خاطر عدم روحيه تحقيق و مطالعه و تمرين در ميان اهالي اين حرفه و زماني نيز نتيجه سياست ها و برنامه ريزي هاي غلط و سليقه اي مديران و سياستگذاران حوزه فرهنگ و هنر است.

اما ترديدي نيست كه اگر بنا باشد به يك آسيب شناسي جدي از وضعيت كنوني سينماي ايران بپردازيم فهرستي از مباحث اصلي و نكات جدي و با اولويت را بايد مطمع نظر قرار دهيم، شايد در صدر اين فهرست بتوان به بحث آموزش اشاره كرد.

با بررسي وضعيت آموزش سينما در بخش هاي گوناگون در ايران به اين نكته واقف مي شويم كه روند آموزشي و جريان هاي آكادميك و تحصيلي و نيز ساير محافل و موقعيت هاي آموزش هنر سينما در ايران از يك مدل درست و متناسب پيروي نمي كند و فقدان آموزش درست و اصولي در فضاي هنري كشور خاصه در حوزه سينما احساس مي شود.

گرچه نبايد فراموش كرد كه آموختن و پرورش و بالندگي هنر و هنرمند چندان نمي تواند در قالب محدود فضاهاي آكادميك بگنجد و بيش از هر چيز به تمرين و ممارست و پيگيري شخص هنرآموز بستگي دارد اما نمي توان اين نكته را نيز نديده گرفت كه وجود محافل جدي و گعده هاي هنري از نيازهاي اصلي و حياتي اين حوزه محسوب مي شود.

مرور تاريخ ادبيات و هنر چه در ايران و چه در جهان گوياي اين حقيقت و واقعيت است كه هميشه هنرمندان برجسته چه در حوزه ادبيات و شعر و چه در حوزه سينما از درون اين گعده هاي هنري برخواسته اند محافلي كه شايد چندان صورت و ظاهر و قالب آكادميك به معناي مصطلح و روزمره اش را نداشته باشند اما به شدت هنرپرورند و در كشف و پرورش و بالندگي استعدادهاي هنري كارنامه موفق و درخشاني را از آن خود كرده اند كساني چون جلال آل احمد، صادق چوبك، صادق هدايت و نيز شخصيت هاي برجسته ديگري در حوزه هاي مختلف فكري، قلمي و هنري از همين مجرا رشد كرده اند و به خلاقيت و آفرينندگي هنرمندانه پرداخته اند./انتهاي پيام/