آخرين غزوه پيامبر؛ حركت بر ضد روميان – بخش اول

«تبوك»، غزوه‌اي براي مقابله با خيال تعرض به كشور اسلامي

هنگاميكه خبر لشكركشي سپاه روم به پیغمبر اسلام (ص) رسید، تصميم گرفتند با سپاهی عظيم شخصا به جنگ آنان بروند تا خیال تعرض و حمله به کشور اسلامی را از سر رومیان بیرون کنند.

کد خبر: ۱۳۲۲۲۴

چهارشنبه - ۰۱ تير ۱۳۹۰ / June 22, 2011

گروه انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ تبوک نام قلعه بلند و استواری بود که در نوار مرزی کشور سوریه کنار چشمه آبی ساخته شده بود.

سوریه در زمان صدر اسلام از حکومت‌های وابسته به روم شرقی بود و مرزنشینان شام، همگی مسیحی بودند و تمام فرمانداران مناطق مرزی زیر نظر حاکم شام بودند و او نیز مستقیماً زیر نظر امپراتور روم قرار داشت.

سقوط حکومت مکه و فتح آن در سال هشتم هجری توسط مسلمانان، امپراتوری روم را به فکر حمله علیه مسلمانان انداخت و به همین جهت سپاه بزرگی را در نوار مرزی شام مستقر کرد تا نفوذ خود را در آن ناحیه توسعه داده و تثبیت کند.

تصميم بر حضور پرشور در جنگ براي دور كردن خیال تعرض به كشور اسلامي

هنگاميكه خبر تهیه سپاه برای حمله به حدود مرزی عربستان توسط روميان به پیغمبر اسلام رسید تصميم گرفتند با سپاهی عظيم شخصا به جنگ آنان بروند تا خیال تعرض و حمله به کشور اسلامی را از سر رومیان بیرون کند.

به همین منظور بر خلاف جنگ های قبلی که مقصد جنگ را اعلام نمی‌کردند در این جنگ اعلام شد قصد رفتن به تبوک و جنگ با رومیان را دارند و براي تأمين مخارج عظيم جنگ به دليل دور بودن مسير و سختي راه، همه قبايل را بسيج كرده و ثروتمندان مسلمان را نیز وادار کردند تا به هر اندازه می‌توانند برای تجهیز سپاه و تهیه آذوقه کمک کنند.

چنانکه مورخین گفته‌اند گروه زیادی چون عثمان، طلحه، عباس بن عبد المطلب، زبیر و عبد الرحمن بن عوف کمک های مالی شایانی برای تجهیز سپاه کردند و برخی از منافقین نیز برای خود نمایی مبالغی پرداختند.

یکى از انگیزه‌هاى این لشکرکشى، طبق نقل یعقوبى، انتقام خون جعفربن ابى‌طالب بود که به همراه برخى از بهترین صحابه پیامبر(ص) در نبرد موته در قرن هشتم ه.ق. به دست رومیان به شهادت رسید بودند.

تقاضاي عفو از جنگ از ترس افتادن در فتنه!!

چند دسته از افراد از حضور در جنگ شانه خالي كردند. عده‌اي به واسطه علاقه مفرط به دنیا و نداشتن ایمان و نبودن روح فداکاری و ترس از عظمت سپاه روم كه توانسته بود سپاه ايران را شكست دهد، بهانه‌ تراشي می‌كردند تا از زیر بار وظیفه دینی شانه خالی کنند.

از آن جمله «جد بن قیس» است که وقتی پیغمبر اسلام به او پیشنهاد شرکت در جنگ با رومیان را داد برای تراشیدن بهانه و عذر و یا به صورت استهزا و تمسخر، در پاسخ آن حضرت گفت: من به زنان علاقه زیادی دارم و می‌ترسم وقتی زنان زیبای روم را ببینم نتوانم خودداری کنم و به فتنه دچار شوم!

این بهانه به قدری زننده و شرم‌آور بود که خدای تعالی در آيه 49 سوره توبه پاسخ او را مي‌فرمايد: «و منهم من یقول اذن لی و لا تفتنی ألا فی الفتنة سقطوا و ان جهنم لمحیطة بالکافرین»

و برخی از آنها گویند به ما اجازه بده (تا در شهر بمانیم) و ما را دچار فتنه مکن! آگاه باش که اینان به فتنه در افتادند و همانا دوزخ به کافران احاطه دارد.

کم بخندند و بسیار گریه کنند؛ خطاب به چه كساني است؟

جمع ديگري بودند که گرمای هوا را بهانه کرده و از رفتن به جنگ خودداری کردند و به دیگران نیز می‌گفتند: در این گرمای سخت به این سفر نروید که آنان را نیز خدای تعالی در آيات 81 و 82 توبه آنان را از آتش جهنم بیم داده و فرموده:

«قل نار جهنم أشد حرا لو کانوا یفقهون، فلیضحکوا قلیلا و لیبکوا کثیرا جزاءا بما کانوا یکسبون»

به اینها بگو آتش جهنم گرمتر است اگر می‌فهمند، اینان باید کم بخندند و بسیار گریه کنند که به جزای سخت کردار خود خواهند رسید.

ادامه دارد ...

/انتهاي پيام/