به مناسبت روز تبليغ و اطلاع‌رساني ديني

عالم هستی به تبلیغ وابسته است

عالم هستی به تبلیغ وابسته بوده و هدف اصلی شهادت امام حسین (ع)، تبلیغ است حتي خود «امر به معروف و نهی از منکر» را هم باید یکی از شاخه‌های تبليغ به حساب آورد.

کد خبر: ۱۳۲۳۳۶

چهارشنبه - ۰۱ تير ۱۳۹۰ / June 22, 2011

گروه انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ اگر تبلیغ دین نباشد، عالم عبث و بیهوده مي‌شود؛ چرا كه تبلیغ دین تنها مسئولیت و رسالت پیامبران الهی است.

تبلیغ فقط راز کربلا نیست، بلکه راز هستی هم هست. در آیه 68 سوره شوري خداوند متعال به رسول اکرم (ص) می‌فرماید: «تو هیچ وظیفه‌ای جز ابلاغ نداری.»

به‌منظور تبیین جایگاه تبلیغ بايد سه نکته را مدنظر داشت؛ نقش حیاتی تبلیغ در شهادت امام حسین(ع)، رسالت منحصر به فرد پیامبر (ص) و وابسته بودن عالم هستی به تبلیغ.

اگر امکان تبليغ از بین برود، عالم به پایان می‌رسد؛ یعنی تا زمانی حیات عالم معنا دارد که زمینه برای ابلاغ دین فراهم باشد.

قیام امام حسین (ع) دلیل‌های دیگری نیز داشته است که در وصیت نامه‌ ايشان آمده است: «من برای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم»، اما همین اهداف هم جزیی از آن کلیت تبلیغ است؛ یعنی هدف اصلی شهادت امام حسین (ع)، تبلیغ است و خود «امر به معروف و نهی از منکر» را هم باید یکی از شاخه‌های آن به حساب آورد.

شهادت امام حسین (ع) به گونه‌ای طراحی شده بود که با هدف تبلیغ متناسب باشد

با توجه به سختی‌ها و مشقت‌هایی که پیامبر اسلام (ص) و به طور بارزتر و اختصاصی‌تر امام حسین(ع) در کربلا متحمل شدند، پی به اهمیت تبلیغ می‌بریم.

همه امامان ما به شهادت رسیدند، اما شهادت امام حسین(ع) به گونه‌ای طراحی شده بود که با هدف تبلیغ متناسب بود؛ چرا كه ايشان حماسه را به گونه‌ای به پا کرد که عنصر تبلیغ حفظ شود.

اگر امام حسین(ع) در مدینه هم می‌ماندند، شهید می‌شدند، اگر در مکه می‌ماندند و اعمال حج را انجام می‌دادند، حضرت را ترور می‌کردند، همانطور که امیرالمومنین(ع) را ترور کردند و بقیه امامان را هم با سمّ ترور کردند.

امام حسين (ع) چون برای تبلیغ آمده‌ بود، باید خانواده خود را نیز همراه مي‌برد

امام حسین(ع) برای تبلیغ دین تن به شهادت داد و شهادتش برای تبلیغ بود، بنابراين باید به گونه‌ای دیگر شهید می‌شدند و به همين دليل باید خانواده خود را نیز همراه خود مي آوردند؛ زیرا امام حسین (ع) برای حفظ امکان تبلیغ به شهادت رسید.

جامعه اسلامی خیلی نیازمند تبلیغ است. رسول خدا (ص) درباره ارزش و اهمیت تبلیغ می‌فرمایند: «خیر در زندگی کسی نيست مگر در یکی از این دو وضعیت باشد؛ یا در حال شنیدن حرف حساب، یا در حال گفتن حرف حساب» بحارالأنوار،ج 44، ص 329

همچنین رسول خدا (ص) می‌فرمایند :«بهترین امت من کسی است که دعوت کند مردم را به سوی خداوند و مردم را با خدا دوست کند.»

تبلیغ عملی اختصاصی یا عمومی؟

ممکن است این سوال مطرح شود که آیا امر تبلیغ اختصاص به روحانیون و متخصصان در امر تبلیغ دارد یا یک عمل عمومی است و قابلیت ارائه به عموم مردم را دارد؟

در واقع باید گفت که تبلیغ هیچ‌گاه اختصاص به صاحبان دین و متبحران در امر تبلیغ نداشته و ندارد، بلکه تبلیغ یک فعالیت عمومی است. یک انسان شیعه باید بخشی از زندگی خود را صرف تبلیغ کند و هر کس نماز می‌‌خواند، باید بتواند دیگران را هم نمازخوان کند؛ يعني بتواند مانند یک ضد ویروس عمل کند.

متأسفانه در جامعه اسلامی ما نقش مذهبی‌ها در امر تبلیغ بسیار کمرنگ است و معمولاً مذهبی‌های ما خود را مسئول تبلیغ دین نمی‌دانند و نه تنها تبلیغ دین نمی‌کنند، بلکه گاهی با سکوت و بی‌تفاوتی خود، ضد تبلیغ دین هم عمل می‌کنند.

تبلیغ «ویژگی» مومنین است نه «وظیفه» آنها

تبلیغ دین برای عموم مؤمنین یک وظیفه نیست، بلکه در حکم یک ویژگی است یعنی ناخواسته این عمل را انجام می‌دهند و اساساً شیعه بدون تبلیغ نمی‌تواند زندگی کند. جامعه الان ما بیش از هر زمانی نیاز به تبلیغ دارد.

اگر جوانان مذهبی و متدین ما که خودشان اهل نماز اول وقت و روضه امام حسین(ع) هستند، به اندازه یک شیعه حداقل توان تبلیغ داشته باشند، ما به سرعت جهان را خواهیم گرفت.

در بین خانم‌ها هم تبليغ خیلی اهمیت دارد و هیچ چیزی مثل مجالس روضه خانگی خانم‌ها نمی‌تواند روضه امام حسین(ع) را تبلیغ کند.

تبلیغ دین منحصر به سخنرانی کردن نیست!

عملیات تبلیغ دین به روش‌های مختلف برای همه آدم‌ها امكان‌پذير است. در بسیاری از مواقع تبلیغ دین به روش امر به معروف و نهی از منکر است، اما گاهی امر به معروف و نهی از منکر نمی‌خواهد، نصیحت می‌خواهد. بسیاری از مواقع نصیحت لازم نیست، باید موعظه کرد، گاهی فقط اطلاع‌رسانی لازم است و گاهی اطلاع‌رسانی لازم نیست و درد و دل می‌خواهد. گاهی درد دل نمی‌خواهد، ابراز احساسات تبلیغی کفایت می‌کند؛ لذا تبلیغ دین منحصر به سخنرانی کردن نیست، روش‌های زیادی دارد.

گاهی از اوقات فقط از راه چهره به چهره و رفاقت می‌توان اثر گذاشت؛ لذا یکی از راه های تبلیغ، برقراری رابطه نزدیک و رفاقت کردن است. گاهی برای تبلیغ دین باید رفاقتی برخورد کرد. اثرگذاري بر روي اعضاي فاميل و حتي همسايه‌ها از اين طريق و با رفتن مستقيم به سراغشان حاصل مي‌شود.

گريه بر امام حسين (ع) در خلوت آن اثر گفته شده براي اشك را ندارد!!

اگر انسان عرق تبلیغ دین داشته باشد، در زندگی روزمره راه‌های زیادی برای تبلیغ دین پیدا می‌کند. ممکن است با گذاشتن یک نوار روضه در ماشین ذکر اباعبدالله الحسین(ع) تبلیغ شود یا با نصب پرچمی بر در خانه‌، یا آرمی بر روی ماشین تبليغ صورت بگيرد.

امام حسین(ع) برای باقی نگه داشتن امکان تبیلغ به شهادت رسید؛ لذا اشک و گریه برای امام حسین(ع) هم قیمتی از همین جنس دارد و به همین دلیل است که اگر كسي در خانه‌ تنهایی برای امام حسین(ع) گریه کند، دیگر آن فایده و اثری که برای اشک گفته‌اند را ندارد؛ زیرا آنچه از ما خواسته‌اند مودت است، نه صرف محبت و مودت، محبتی است که ابراز می‌شود.

آشکار کردن و نشان دادن محبت نسبت به اباعبدالله(ع) همان تبلیغ است

پیراهن سیاه در محرم عملیات تبلیغی است، فریاد در مجالس عزاداری و روضه تبلیغ است و این اثر تبلیغی زمانی روشن می‌شود که ديده مي شود مردم بعضی از کشورهای مسلمان، غدیر را نمی‌شناسند، اما با عاشورا به خوبی آشنایند و این اثر تبلیغی کار کردن برای عاشور است.

کربلا راه‌گشای تبلیغ

در راه تبلیغ، توجه به کربلا خیلی راهگشا است؛ يعني اگر بخواهيد کسی را با خدا آشتی دهید و در این امر موفق نشدید، از راه امام حسین(ع) وارد شوید، از راه اباالفضل العباس وارد شوید و او را با کربلای حسین(ع) آشنا کنید.

زمانی که حضرت زینب پا بر خاک کربلا می‌گذارد، قلبش آتش می‌گیرد. عزاداران حسيني هم التهاب قلب زینب اند، این دسته‌ عزاداری ها که در خیابان آواره می‌شوند، حال زینب است که دور حسینش می‌گردد....

منبع: وبلاگ حجت‌الاسلام عليرضا پناهيان /انتهاي پيام/