نقد و تحليل يك فيلم شبه روشنفكري

«شيرين»؛ ره‌آورد تلخ كيارستمي براي مخاطبان

فيلم شيرين را شايد بتوان خاص‌ترين و عجيب و غريب‌ترين فيلم كيارستمي و تجربه تلخ او براي مخاطب  دانست؛ در اين فيلم كه دوربين به كلوزآپ بازيگران زن ايران خيره مي‌ماند، تصوير آنان را در حال تماشاي فيلم اجراي داستان خسرو و شيرين به نمايش مي‌گذارد.

کد خبر: ۱۳۲۳۹۹

چهارشنبه - ۰۱ تير ۱۳۹۰ / June 22, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ ناگفته پيداست كه فيلم «شيرين» ساخته تلخ عباس  كيارستمي يك فيلم خاص است با اين تفاوت كه اين خاص بودن اين بار ديگر در همه اجزاي سمعي و بصري اثر منتشر و مستتر است.

فيلم  شيرين را شايد بتوان خاص ترين و عجيب و غريب ترين فيلم كيارستمي دانست. در اين فيلم كه دوربين به كلوژآپ بازيگران زن ايران خيره مي ماند، تصوير آنان را در حال تماشاي فيلم اجراي داستان خسرو و شيرين به نمايش مي گذارد.

اين تمام آن چيزي است كه در فيلم مي بينيم تصوير درشت عكس العمل هاي عاطفي بازيگران زن ايران به يك اثر نمايشي.

خب بايد قبول كنيم كه با يك تجربه روبرو هستيم و كيست كه منكر تجربه بودن بازي هاي فرمي آقاي كيارستمي باشد، مشكل در اين تجربه ها نيست، مشكل در سينماست و به عبارت ديگر مشكل در اين است كه تجربه هاي آقاي كيارستمي از جنس سينما نيستند به اين معنا كه قصه ندارند، ميزانسن ندارند، بازي ندارند، شخصيت پردازي ندارند ‌و در نهايت سينما نيستند هر چه هستند باشند مهم اين است كه سينما نيستند و مشكل اين است كه بدبختانه سركار ما با سينماست و قرار است با سينما رو به رو شويم و دوست داريم به جاي بازي هاي شيطنت آميز و لجبازي هاي غروي آميز آقاي كارگردان سينما ببينيم و از آن لذت ببريم.

ظاهرا به نظر مي رسد آقاي كيارستمي دچار يك توهم و ماليخوليايي نادر است. ايشان گمان كرده كه تمام اهالي سينما و مخاطبان اين هنر والا و بي رحم و دوست داشتني و به شدت سخت و پيچيده منتظر مانده اند تا ايشان زر بزند و هر لجبازي و ادا و اصول جاه طلبانه اي كه خواستند و توانستند به سر مخاطب بيچاره در بياورند.

البته ايشان تا به حال از اين كارها بسيار كرده اند اما بايد بدانند كه اشتباه كرده اند از همان اول هم اشتباه كرده اند بدبختانه مي خواهند تا آخر اين اشتباه را ادامه بدهند و اين جاي تاسف دارد.

فيلم «شيرين» بازتاب يك منگليزم شبه روشن فكري است كه مثل انگل به جان سينما افتاده و معلوم نيست چه از جان ما مي خواهد. فيلم تعدادي قاب بندي مبتديانه جعلي و باسمه اي است كه از كوچكترين سينما ورزي زيبايي شناسانه اي در آن خبري نيست و به مثابه يك شبهه هجويه لجبازانه به جنگ با سينما و عناصرش آمده است.

حرف كارگردان و ادعايش چيز كهنه و نخ نمايي است. او مثلا مي خواهد بگويد من به سمت ايجاز حركت مي كنم و عناصر سينما را يك به يك حذف كرده ام تا به اينجا رسيده ام. او تلقي اش از آوانگارديسم هم بيمار است و صرفا به همان لجبازي پيش گفته كمك مي كند و بس.

فيلم «شيرين» تجربه تلخي است البته براي مخاطب و نه كارگردان كه براي او تلاش براي ارضاء شدن از طريق شيطنت هاي كودكانه فرمي است، خيلي جاي تاسف است كه كارگردان ملي نشده و بجايش جهاني شده ما هنوز سينما را نمي شناسد و فهمش از سينما هنوز بچگانه - و نه البته كودكانه- است.

فيلم «شيرين» موقعيت مناسبي است براي واكاوي جديدي از سينماي كهنه كيارستمي اين ره يافت را در مجال هاي بعدي پي خواهيم گرفت./انتهاي پيام/