به مناسبت سی امین سالگرد عروج شهدای هفتم تیر

بهای بهشت ...

حصار تنگ این دنیا و درد جانسوز و همیشگی فراق یار، آرزوی دیرینه شهادت را در دل بهشتی و یارانش شعله ور ساخت و آبی شد بر آتش عشق دیرینه شان.

کد خبر: ۱۳۳۲۳۷

سه‌شنبه - ۰۷ تير ۱۳۹۰ / June 28, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، نفیسه فاضلی؛ انقلابی که امروز پس از تحمل دردها و رنج های مردم دردمند در اعصار گذشته بدست ما رسیده، حاصل خون هزاران شهید گلگون کفنی است که با تقدیم عزیزترین سرمایه خود، پایه های نظام نوپای اسلامی را هر روز محکمتر کردند.

در سال های اولیه پیروزی انقلاب اسلامی که علاوه بر مسائل و مشکلات کشور در آن برهه از زمان، جنگی نابرابر نیز از سوی دنیا به ملت ایران تحمیل شده بود، ملت ما در فاجعه ای جانسوز در هفتم تیر ماه 60، 72 تن از مبارزان خالص و سرمایه های ارزشمند این انقلاب را از دست داد.

حزب جمهوری اسلامی یک هفته پس از پیروزی انقلاب با اهداف حائز اهمیتی مانند متحد کردن نیروهای انقلابی، تدوین و ارائه قانون اساسی و دفاع از ایدئولوژی مترقی اسلام توسط پنج نفر از روحانیون مورد تأیید امام (ره) تشکیل شده بود.

شهید محمد حسینی بهشتی از کارگزاران حزب که از ابتدای جوانی قدم در راه خدمت به اسلام و مسلمین گذاشته بود، در هر زمان به بهترین وجه نقش خود را در پیشبرد این هدف والا ایفا مي كرد؛ از تدریس دروس متوسطه و زبان های خارجی به طلاب مدرسه حقانی، تدریس در آموزش و پرورش، ساماندهی مرکز اسلامی شهر هامبورگ در کشور آلمان، راهنمایی و ارائه مشاوره به انجمن اسلامی دانشجویان کشورهای مختلف و مقابله با حزب دموکرات در غائله کردستان گرفته تا نیابت رئیس مجلس خبرگان و ریاست دیوان عالی کشور که آن روز بالاترین مقام قضایی کشور محسوب می شد.

از همان ابتدا و بویژه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بدخواهان نظام از گروهک های مختلف و البته بنی صدر با شایعه سازی پیرامون فعالیت های شهید بهشتی سعی در تخریب شخصیت وی داشتند و تهمت های بسیاری نظیر ثروت مداری و ارتباط با آمریکایی ها را به آن خادم ملت وارد ساخته و در کل هر گونه اتفاق ناگوار کوچک و بزرگی که در مملکت رخ می داد را به وی نسبت می دادند.

اکنون که 30 سال از آن روزها می گذرد هنوز که هنوز است نفهمیده ایم چرا «بهشتی مظلوم زیست، مظلوم مرد و خار چشم دشمنان اسلام بود!»

آن شب 72 شمع دلسوخته یادآور مظلومیت شهدای دشت کربلا شدند، پروانه وار سوختند و ادامه راه را با نور جاودانه خویش روشن ساختند تا شاید ما که معنای زندگی را در حد دنیای خودمان کوچک ساخته ایم روزی بفهمیم که «زندگی به عشق است، مسلمان عاشق است، عاشق خداست.»/انتهای پیام/