نگاهي به عملكرد تلويزيون؛

درهای بسته آرشیو صدا و سیما و نوشداروهای بعد از زخمی شدن سهراب!

رسانه‌ محافظه کار همیشه مضطرب است؛ نسخه‌های نصفه و نیمه‌ای برای هجمه‌ها و بحران‌ها دارد و دیگر هیچ! اما رسانه انقلابی، جلوتر از زمان است، هجمه‌ها را پیش‌بینی می‌کند و قبل از وقوع واقعه، مخاطب را واکسینه می‌کند.

کد خبر: ۱۳۳۸۰۲

شنبه - ۱۱ تير ۱۳۹۰ / July 02, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ از مهمترین ویژگی های یک رسانه انقلابی حرکت جلوتر از زمان است؛ رسانه ای که خواب نبوده و در بند اهداف محافظه کارانه گرفتار نيست، هوشمندانه مخاطبان خود را در برابر ویروس های فکری، سیاسی و فرهنگی واکسینه می کند و با ارائه داده ها و اطلاعات گوناگون مخاطبان خود را بیمه می نماید، اما رسانه محافظه کار همیشه منتظر هجمه هاست؛ در روزهای عادی به سرگرم سازی مخاطب می پردازد و تمام تلاش خود را به کار می گیرد تا ذهن مخاطب خود را از انواع دغدغه ها و نگرانی ها پاک کند و در هنگامه خطر ناگهان وارد مهلکه می شود و تمام کارهای نکرده را یک شبه انجام می دهد.

رسانه محافظه کار همیشه عقب است، زمانی به میدان می آید که دیگر دیر شده است؛ زمانی که زخم ها بر پیکره فکری، سیاسی و اعتقادی مخاطبانش وارد آمده تازه وارد میدان می شود و دستپاچه سعی در آرام کردن اوضاع و بازگرداندن شرایط به اوضاع ایده آل - یعنی شرایط بی دغدغه آرام - می کند.

اولین استراتژی رسانه محافظه کار در مواجهه با هجمه ها، استراتژی «هیچ اتفاقی نیفتاده» است. تا جایی که از دستش برمی آید سعی در «انکار واقعیت» دارد و در مسیر «انکار واقعیت» تمامی ابزار را به کار می گیرد.

اما رسانه انقلابی هر لحظه حرف تازه ای برای مخاطب دارد، به طور مداوم او را غافلگیر می کند، جلوتر از او حرکت می کند، پرورش دهنده روح و فکر مخاطب است و تلاش و زندگی او را جهت می دهد، مخاطب را می شناسد و در جذب او تلاش می کند، اما مخاطب محور نیست و به خاطر دلبری از مخاطب، اصول و اهدافش را زیر پا نمی گذارد و صریح عمل می کند.

«تلویزیون ایران رسانه ای محافظه کار است»؛ این گزاره، حکمی است که تردید در آن دشوار است. استراتژی اصلی تلویزیون ایران این است: «همه چیز آرام باشد تا ببینیم چه می شود...!» در مسیر همین راهبرد اصلی است که تلویزیون که به تعبیر رهبری باید بهترین محمل «شنیدن صدای انقلاب» و «دیدن چهره انقلاب» باشد، به ابزار تقطیع چهره انقلاب تبدیل شده است و همیشه سرشار از «کادرهای تقطیع شده» است؛ کادرهای تقطیع شده از امام(ره) و انقلاب اسلامی و دیانت و تاریخ و فرهنگ و مردم.

تلویزیون، همیشه آن جایی که لازم است دیرتر از همه به میدان می آید و در مقابل اتفاقاتی که کمترین درجه از پیچیدگی و ابهام را دارند، در مرحله اول «انکار واقعیت» را برمی گزیند؛ به دلیل همین راهبرد است که تلویزیون در روزهای آغازین فتنه 88 به جای مردانه به میدان آمدن، نشانه گرفتن قلب فتنه و روشنگری پیرامون شبهات مطرح در انتخابات، ساعات پخش فیلم ها و سریال هایش را افزایش داد! یا آن قدر برای روایت و بازخوانی اندیشه و سیره امام روح الله (ره) دست روی دست گذاشت تا هجمه ها و تحریف ها و روایت های کاریکاتوری از امام (ره) به اوج خود رسید و بعد «سیره عملی امام (ره)» را ساخت و دوباره در اتاق های آرشیوش را بست و رفت تا هجمه ای دیگر و دفاعی دیگر!

رسانه محافظه کار همیشه مضطرب است؛ نسخه های نصفه و نیمه ای برای هجمه ها و بحران ها دارد و دیگر هیچ! اما رسانه ي انقلابی، جلوتر از زمان است، هجمه ها را پیش بینی می کند و قبل از وقوع واقعه، مخاطب را واکسینه می کند.

یکی از راه های انقلابی عمل کردن مدیران رسانه و تلویزیون ایران، باز کردن درِ آرشیوهای عریض و طویل تلویزیون است؛ این بازگشایی می تواند تاریخ انقلاب را بدون تقطیع، با تلخی ها و شیرینی هایش، و با ریزش ها و رویش هایش روایت کند، می تواند اندیشه و مرام امام (ره) را بدون تقطیع و بدون نگاه های کوتاه مناسبتی نشان دهد و می تواند «مردم» را آن گونه که واقعا هستند، تصویر کند.

شکستن قفل های واحد آرشیو تلویزیون از بهترین حربه های انقلابی عمل کردن و دادن پادزهر به مخاطب است؛ پیش از آن که سهراب زخمی شود و پیش از آن که پریشانی جستجوی نوشدارو را به جان بخریم./انتهاي پيام/