نگاهي به روند استقلال كانادا از انگليس؛

جنگ جهاني اول نقطه عطف استقلال كانادا بود

نقطه عطف استقلال کانادا در زمان جنگ جهانی اول اتفاق افتاد؛ چراكه در اين جنگ کانادا بالغ بر ۶۰۰ هزار نیرو در اختیار نیروهای متفقین قرار داد و از اين رو در اصل نیروهای کانادایی سرانجام آلمان را شکست دادند و جنگ به نفع متفقین خاتمه پیدا کرد.

کد خبر: ۱۳۳۹۱۵

شنبه - ۱۱ تير ۱۳۹۰ / July 02, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ استقلال كانادا در سال 1867 در حالي صورت گرفت كه بيش از دو قرن بين كشورهاي استعمارگر انگليس و فرانسه بر سر تصاحب آن جنگ در گرفت. کانادا كه در ميان سه اقيانوس آرام، اطلس و منجمد شمالي قرار گرفته و تنها با کشور امريکا مرز خشکي دارد در اواخر قرن پانزدهم ميلادي کشف شد و کشور انگلیس یکی از کاشفان و مدعیان آن بود.

انگلیسی ها پیش از هر قوم اروپایی دیگری قدم بر خاک کانادا گذاشتند و در سال ۱۴۹۷ میلادی اولين انگليسي پرچم انگلیس را در خاک کانادا برافراشت.

اما بعد از انگليسي ها فرانسوی ها وارد کانادا شدند، عزم آنها بر زندگی در این کشور جزم تر از انگليسي ها شد.

اما سر انجام در پی شکست انگليس در انقلاب آمریکا و استقلال آن کشور انگليسي ها بیشتر متمایل به زندگی در کانادا شدند.

اين امر باعث شد كه جنگ هاي سختي بين انگلستان و فرانسه در گرفته و در نهايت جنگ هفت ساله اروپا واقع شود.

قرارداد 1763 پاريس كه پس از شكست فرانسوي ها امضا شد كانادا را به طور كامل به انگليسي ها واگذار كرد تا دست آخر از آن سال به بعد کانادا به یکی از کلونی های انگلستان تبديل شود.

آغاز استقلال طلبي كانادا

با وجود آنكه كانادا پس از يك دوره جنگ هاي طاقت فرسا استقلال خود را از دست داده و مستعمره انگليس بود رفته رفته حركت خود را به سمت استقلال آغاز كرد.

اگرچه حرکت کانادا به سمت استقلال بسیار کند صورت مي گرفت اما از اوايل قرن نوزدهم، به تدريج مبارزه آزاديخواهان براي استقلال کانادا آغاز شد و اولین قدم جدی در این خصوص در سال ۱۸۶۷ صورت گرفت كه به موجب آن ملکه وقت انگلیس یعنی ملکه ویکتوریا پیمان اتحاد استان های کانادا و تشکیل دولت مرکزی آن را به امضا رساند.

بدین ترتیب در روز اول جولای سال ۱۸۶۷ چهار استان کانادا یعنی انتاریو، کبک، نوا اسکوشیا و نیوبرانزویک با هم پیمان اتحاد بستند و دولت مرکزی کانادا شکل گرفت.

این دولت همچنان زیردست انگلیس محسوب می شد و اجازه نداشت وزارت امور خارجه داشته باشد، يعني مقررات آن بر اساس قانون امريكاي شمالي بريتانيا حاصل گرديد كه براساس آن، اختيارات هيئت‏هاي مقننه محلي مشخص گرديد و اختيار اصلاح و الحاق مواد اضافي به صورت اسمي در دست پارلمان انگلستان قرار گرفت، هم‏چنين دو زبان فرانسه و انگليسي در پارلمان و دادگاه‏ها رسميت يافت و چهار ايالت كانادا نيز به صورت يك كشور مستقل درآمده و عضوي از جامعه مشترك المنافع انگلستان محسوب شدند.

نقطه عطف استقلال کانادا در زمان جنگ جهانی اول اتفاق افتاد؛ چراكه در اين جنگ کانادا بالغ بر ۶۰۰ هزار نیرو در اختیار نیروهای متفقین قرار داد و از اين رو در اصل نیروهای کانادایی سرانجام آلمان را شکست دادند و جنگ به نفع متفقین خاتمه پیدا کرد و همین موجب شد كه کانادا در میان کلونی های انگلیس قدرت فراوانی به دست آورد.

اما در شرايط جنگ نخست وزیر وقت کانادا از اين فرصت به نفع این کشور استفاده کرد و پیمانی را به انگلیس پیشنهاد داد که به قطعنامه نهم شهرت یافت.

این قطعنامه برای اولین بار امپراطوری انگلیس را به کشورهای مشترک المنافع انگلیس تبدیل می کرد و دست آخر در پی این قطعنامه که در سال ۱۹۱۷ به تصویب رسید، کانادا توانست هویت خود را در جهان به عنوان یک کشور مستقل به دست آورد.

قانون اساسي كانادا استقلالي افزون تر

تصويب قانون اساسي جديد كانادا در سال 1982 كه به وسيله ملكه اليزابت امضا شد استقلال كانادا از انگليس را افزون تر كرد.

در این قانون، كانادا به طور كامل از انگليس مستقل شد و اگرچه ملکه انگلیس به عنوان رهبر کانادا خوانده مي شد اما در حقيقت حضور وی تنها شکلی نمادین به خود گرفت.

همچنين براساس اين قانون نماینده ملکه در کانادا که فرماندار کل Governor General محسوب مي شود در حقیقت از طرف نخست وزیر کانادا انتخاب و به ملکه معرفی می شود./انتهاي پيام/