در اختتامیه نوزدهمین جشنواره سینما حقیقت

حمیدی مقدم: سینمای مستند، سرمایه ملی است

دبیر نوزدهمین جشنواره سینماحقیقت در سخنانی گفت: «سینماحقیقت ۱۹» رویدادی بزرگ به وسعت ایران، و به گستردگی سینمای مستند بود، اگر فیلمسازان و شرکت کنندگان در این گردهمایی نبودند، این تصویر روشنِ چندوجهی، از جهان و ایران، خلق نمی‌شد. از این همراهی سپاسگزارم.

کد خبر: ۱۳۴۴۵۸۶

سه‌شنبه - ۲۵ آذر ۱۴۰۴ / December 16, 2025

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، محمد حمیدی مقدم دبیر نوزدهمین جشنواره سینماحقیقت در سخنانی گفت: به آیین پایانی نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» خوش آمدید. با افتخار برای هفتمین بار میزبان شما در «سینماحقیقت» هستم و خدا را سپاس می‌گویم که فرصت این تجربه را به من داد.

پیش از آنکه، از مسیر طولانی پشتِ سر بگویم، به آینده و چشم‌اندازی اشاره می‌کنم که بخشی از آن در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» دیدنی شد. نسلی تازه از جوانانِ فیلمساز، از سراسر ایران در جشنواره حاضر شدند، آثارشان را به داوری گذاشتند، در شش روزِ ثمربخش، کنار هم فیلم دیدند، در کارگاه‌ها شرکت کردند و از سینمای مستند گفتند. فیلمسازانی از نسل‌های مختلف، با نگاه‌ها و سلایق متفاوت، به احترام «سینماحقیقت» زیر یک چتر جمع شدند، این گردهمایی و تضارب آرا، مغتنم است.

«سینماحقیقت ۱۹» رویدادی بزرگ به وسعت ایران، و به گستردگی سینمای مستند بود، اگر فیلمسازان و شرکت کنندگان در این گردهمایی نبودند، این تصویر روشنِ چندوجهی، از جهان و ایران، خلق نمی‌شد. از این همراهی سپاسگزارم.

شش روز میزبان خانواده سینمای مستند بودیم، مهمانانی از کشورهای مختلف، به جشنواره آمدند و تماشاگر شوق و شوری شدند که «سینماحقیقت» را به یکی از مهمترین و اصیل‌ترین رخدادهای هنری ایران و خاورمیانه تبدیل کرده است. در بخش ملی و بین‌الملل مستندهایی با مضامین و ساختارهایی متفاوت روی پرده رفتند، امروز صحبت کردن درباره تنوع و تکثر آثار، آسان‌تر است، شما شاهد این گوناگونی و رنگارنگی بودید.

این روزها، بزرگان، کنارمان بودند، نام‌های معتبری از چهره‌های علمی، هنری و سیاستمداران در بخش‌های مختلف جشنواره فیلم دیدند، مستند باید از میان مردم بگذرد و به مسئولان و مدیران برسد، مستندسازها به گواهی آثاری که خلق کرده اند، همواره یک گام پیش از دیگران، مسائل و مشکلات را دیده‌اند، پس پیوند مدیران و مسئولان با جشنواره و سینمای مستند را به فال نیک می‌گیریم و امیدواریم این ارتباط، تقویت شود. از سویی دیگر، سینمای مستند باید پوست‌اندازی کند، به تحول بیاندیشد، در شیوه روایت و ساختار، با توجه به مضامین بکرِ بومی، فراتر از قواعد مرسوم و تکراری، «جهانی» روایت کند و درک بهتری از ایرانِ امروز، به تماشاگر بدهد.

سینمای مستند ایران، با وجود کاستی‌ها، یکی از نقاط قوت فرهنگی و سرمایه ملی ماست و می‌تواند فراتر از مرزهای داخلی، قدرت و نفوذ خود را برای دیده شدن در کشورهای همسایه و همسو و افق‌هایی دورتر، افزایش دهد. تجربه مشترک تولید فیلم در غزه، در دلِ بحران، این درس بزرگ را به ما آموخت که می‌شود به مسیرهای تازه برای شنیده شدن صداهای مختلف اندیشید، در جهان امروز، که پیچیدگی‌ها و بحران‌های خاص خود را دارد، ما به دنبال ثبت واقعیت هستیم، برای این هدف، تعامل با کشورهای همسایه و سرزمین‌هایی با ویژگی‌ها و پیوندهای مشترک را در اولویت قرار خواهیم داد.
نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» با توجه ویژه به عکس مستند، در خانه هنرمندان ایران، روایتگر موضوع عکس مستند بودیم و با برگزاری کارگاه‌های آموزشی در این بخش، تلاش کردیم فقدان اطلاعات در این حوزه را جبران کنیم. از داوران محترم این بخش، سپاسگزارم.

پیش از آغاز اختتامیه، از مشاوران انتخابِ جشنواره، هیات های محترم داوری که امسال وظیفه سنگینی داشتند، تشکر می کنم. همچنین از داوران بین‌الملل، بخش ملی، جایزه شهید آوینی، بخش دانشجویی و غزه. هر جشنواره، انتخاب‌هایی دارد، برای پیشرفت و توسعه هر رویداد، باید به ضوابط آن پایبند باشیم و نظر داوران را بپذیریم.

از شهرداری تهران، مدیر محترم موسسه تصویر شهر، همکاران پرتلاش پردیس ملت، مدیر محترم خانه هنرمندان و مجموعه همکارانشان که میزبان بخش مجموعه عکس مستند بودند، تشکر می‌کنم. همچنین از سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی سپاسگزارم.
امسال در بخشی ویژه به «ایرانِ عزیز، ایرانِ بزرگ» ادای احترام کردیم. پس از تجاوز آشکار رژیم اشغالگر صهیونیستی، قلب ما ایرانیان، زخم خورده از شهادت هم وطنانمان و داغدار خانواده‌های آسیب دیده، بهم پیوند خورد. همدلی، راهی بود برای عبور از روزهای دشوار، ما تجربه چنین رنجی را داشتیم، پس مانند سال‌های دفاع مقدس، قلب‌هایمان را یکی کردیم و برای «ایران» قدم برداشتیم، با هر دیدگاه و سلیقه، از سرزمینی گفتیم که مادر ماست و پیوندی ناگسستنی میان ما و او پابرجاست.

بخش «ایران»، هم تاریخ و فرهنگ مان را بازتاب داد و هم انعکاسی از جنگ ۱۲ روزه، بود. با خانواده‌های بزرگوار شهدای آن روزها، به تماشای فیلم‌ها نشستیم و به قربانیان این جنگ، ادای احترام کردیم.

امشب و این مراسم را با نام «ایران» آغاز می‌کنیم، خانه‌ای امن و روشن که آبادی و ماندگاری‌اش آرزوی مشترک همه ماست. به افتخار ایران