روي دست شهر جنازه‌هاي فراوان و زخمي‌هاي بي‌رمق؛

تهران در حوادث بزرگ از صحنه جا مي‌ماند

اگر زلزله‌اي بزرگ نزديكي تهران رخ دهد، فاجعه‌اي به بار مي‌نشيند كه تمام دشت مشرف بر دامنه‌هاي البرز تا شهرري در ماتم فرو خواهند رفت و سازمان‌هاي خدمات شهري و امدادگر نيز تنها مي‌توانند گوشه‌اي از آتش خشم طبيعت را مهار كنند.

کد خبر: ۱۳۴۶۸۳

چهارشنبه - ۱۵ تير ۱۳۹۰ / July 06, 2011

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ اگر زلزله‌اي بزرگ نزديكي تهران رخ دهد، فاجعه‌اي به بار مي‌نشيند كه تمام دشت مشرف بر دامنه‌هاي البرز تا شهرري در ماتم فرو خواهند رفت و سازمان‌هاي خدمات شهري و امدادگر نيز تنها مي‌توانند گوشه‌اي از آتش خشم طبيعت را مهار كنند.

تهران هم كه از زمان آباد شدنش از بلا به دور نبوده و همواره در كنار ديواره‌هاي البرز مركزي پناه گرفته، بايد گاهي هم به فكر خشمگيني اين ديواره بلند باشد كه وقتي به غرش در بيايد، تمامي محاسبات را به هم مي‌ريزد و سازمان‌هايي چون آتش‌نشاني، امداد و نجات و اورژانس را همان ساعات ابتداي حادثه زمين‌گير مي‌كند.

رئيس سازمان امداد و نجات با خوشحالي از سقف خدمات به حادثه ديدگان تهران و اسكان يك ميليون نفري آنان خبر مي دهد، در صورتي كه تنها 2 منطقه پرجمعيت از مناطق 22 گانه، همه چادرهاي اسكان را مي‌بلعد و بقيه حادثه ديدگان هم بايد چشم انتظار رسيدن كمك‌هاي امدادي از استان‌هاي معين تهران باشند.

سازماني مانند اورژانس نيز در پيك فعاليت هيجاني‌اش همين كه به مداوي جمعيت يك ميليوني چادرنشين بپردازد، هنر كرده است و در همين راستا طي گفت‌وگويي كه با مسئول روابط عمومي اورژانس تهران صورت گرفت، بر همين مداواي اوليه و رساندن بيماران به بيمارستان‌ها تاكيد شد.

اورژانسي كه در تهران 126 پايگاه دارد و در روز به طور متوسط 1300 مأموريت انجام مي‌دهد، در حوادث بزرگ نمي‌تواند بر همه مناطق تهران اشراف داشته باشد و بخش‌هاي گزينشي و انتخاب شده را مي‌تواند پوشش دهد.

از سوي ديگر سازمان آتش‌نشاني تهران حدود 100 پايگاه و پنج گروه عملياتي را براي خود سازماندهي كرده است كه اگر چه بعد از چند بار تماس موفق گفت و گو با معاون عمليات اين سازمان نشديم، اما تعداد ماشين‌هاي آتش‌نشاني هر پايگاه، پتانسيل خدمات رساني محدود اين سازمان را در حوادث بزرگ مشخص مي‌كند.

اين در حالي است كه سازمان‌هاي امدادگر و خدمات رسان به علت عدم دسترسي راه‌هاي ارتباطي مناسب در بافت مركزي شهري نمي‌توانند حضور داشته باشند و آوارهاي ساختمان‌هاي فرسوده نيز راه‌هاي باريك را بند خواهد آورد و چه بسا آتش‌سوزي‌هايي تا سوزاندن كامل به حال خود رها خواهند شد.

علاوه بر اين، مديريت سازمان‌هاي خدمات‌رسان در حوادث احتمالي تهران، خود در دستپاچگي‌ها و استرس‌ها به هم خواهد ريخت و بي‌سيم‌ها به تكه‌اي مزاحم و دست‌وپا گير مبدل خواهد شد.

مردمي روي دست شهر خواهد ماند كه در ماتم عزيزان جز گريه، چاره‌اي ندارند و شايد زخمياني كه از كشيدن خود به حاشيه راه‌هاي اصلي عاجزند و در نهايت فرداي آن روز امدادگران به همراه مردم استان‌هاي مختلف تنها جنازه‌هاي فله‌اي جاه مانده در زير آوار را جمع مي‌كنند و احيانا دزداني كه در گوشه و كنار به كمين دزديدن فرشي و يا بريدن النگويي از دست جنازه نشسته‌اند./انتهاي پيام/