«فرشته حسینی» و نمک‌نشناسی به سبک اتباع سلبریتی؛ از بازیگر شدن در پناه امنیت ایران تا شیپور تبلیغاتی جنگ علیه ملت در کانادا!

فرشته حسینی، بازیگری که با تکیه بر امکانات و امنیت جمهوری اسلامی ایران از گمنامی به شهرت و ثروت رسید، اکنون در آغوش حامیان نژادپرست غربی، برای ایرانی‌ها گرای اغتشاش می‌دهد و در حالی که همین چند وقت پیش به مدل سگ‌ها برای کار تبلیغاتی در کانادا ظاهر شده بود مدعی زخمی بودن ایرانی‌ها می‌شود!

کد خبر: ۱۳۵۳۲۵۰

دوشنبه - ۱۵ دی ۱۴۰۴ / January 05, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، فرشته حسینی، بازیگر افغانستانی-ایرانی که در ایران به شهرت رسید و حالا در کانادا زندگی می‌کند، اخیراً در استوری اینستاگرام خود با واکنشی نسبت به اتفاقات ایران نوشت: «۸ کشته و ۸۰ میلیون زخمی» این واکنش درحالیست که او که روزی در ایران بر صدر می‌نشست، حالا با انتشار آمار‌های دروغین علیه منافع ملی و تن دادن به رفتار‌های تحقیرآمیز و پست در خیابان‌های تورنتو، نشان داد که برای خوش‌خدمتی به اربابان جدیدش، نه تنها هویت خود، بلکه کرامت انسانی‌اش را نیز به حراج گذاشته است.

بازخوانی پرونده میزبانی ایران؛ منتی که باقیست

جمهوری اسلامی ایران طی دهه‌ها، میزبان میلیون‌ها تبعه افغانستانی بوده و فرصت رشد فرهنگی و اقتصادی را برای نخبگان آنها فراهم کرده است. رشد فرشته حسینی در سینمای ایران، نمادی از سعه‌صدر و نگاه فراملی نظام اسلامی به هنر بود. اما موضع‌گیری‌های ساختارشکنانه او، نوعی «پاسخ ناسپاسانه» به امنیت و بستری است که ایران برای او فراهم کرد.

واکنش کاربران شبکه‌های اجتماعی به استوری فرشته حسینی

واکنش‌های تند کاربران (از جمله دعوت به بازگشت به افغانستان یا نقد تند به تغییر رویه او در کانادا) نشان‌دهنده این حقیقت است که ملت ایران میان «نقد» و «دشمنی با هویت ملی» تفکیک قائل است و اجازه نمی‌دهد کسانی که از توبره ایران خورده‌اند، در آخور دشمنان این مرز و بوم بنشینند.

ماجرای فرشته حسینی، آینه تمام‌نمای سلبریتی‌هایی است که پس از خروج از مدار امنیت و هویت اصیل خود، در فضای پرزرق و برق، اما توخالی غرب، دچار «گم‌گشتگی هویتی» می‌شوند. او که روزی مدعی نمایندگی بخشی از جامعه هنری بود، اکنون با رفتار‌های سخیف در کانادا و استوری‌های کذب، عملاً خود را از بدنه اصلی ملت ایران و حتی دلسوزان واقعی مهاجرین جدا کرده است.

منافع ملی ایران، خط قرمز جامعه‌ای است که با وجود گلایه‌ها، اجازه نخواهد داد ابزار‌های تبلیغاتیِ غرب (که خود سابقه سیاهی در قتل‌عام بومیان دارند) برای آنها نسخه بپیچند.