یادداشت_دانشجویی؛

میان تنگنای معیشت و سلطنت فرومایگان ؛ راه حل کجاست؟

سیدمحمد علوی فعال دانشجویی نوشت: ​دانشجو به عنوان مؤلفه آگاه جامعه، نمی‌تواند نسبت به آنچه در کف خیابان و سفره مردم می‌گذرد بی‌تفاوت باشد.

کد خبر: ۱۳۵۴۶۶۴

پنجشنبه - ۱۸ دی ۱۴۰۴ / January 08, 2026

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سیدمحمد علوی فعال دانشجویی در یاداشت دانشجویی نوشت:

​دانشجو به عنوان مؤلفه آگاه جامعه، نمی‌تواند نسبت به آنچه در کف خیابان و سفره مردم می‌گذرد بی‌تفاوت باشد. امروز فشار معیشتی و بحران‌های اقتصادی به نقطه‌ای رسیده که نه‌تنها سفره‌ها، بلکه امنیت روانی جامعه را هم هدف قرار داده است. اما سوال اساسی اینجاست: آیا در مسیری که برای اعتراض انتخاب می‌کنیم، دچار «خطای محاسباتی» شده‌ایم؟

​واقعیت این است که بخشی از کنش‌های تند و شعار‌های انحرافی، ریشه در مطالبه‌گری ندارند، بلکه از خلأ مطالعه تاریخی و علمی تغذیه می‌کنند. وقتی حافظه تاریخی یک نسل به «ریلز‌های اینستاگرامی» و روایت‌های جهت‌دار رسانه‌هایی مثل «اینترنشنال» گره بخورد، نتیجه‌اش می‌شود فراموشی خیانت‌های ثبت‌شده در تاریخ است.

ما پهلوی را نمی‌خواهیم، چون حافظه ملی ما هنوز زخم جدایی بحرین و حقارت کاپیتولاسیون را بر تن دارد. نمی‌توان با روتوش کردن فقرِ ساختاری دهه ۵۰ و پنهان کردن وابستگی مطلق آن دوران به بیگانه، برای امروزِ ایران نسخه پیچید.

​از سوی دیگر، باید با صراحت گفت که ما از سوءمدیریت‌ها، بی‌تقوایی برخی مسئولان و معطل ماندن کشور در مسائل اصلی و فرعی به شدت عصبانی هستیم.

اما راه‌حل این عصبانیت، ریختن خون هم‌وطن نیست و خشونت و کینه، تنها خروجی‌اش بازتولید نفرت است، نه بهبود معیشت.

فراخوان‌های پوچ رضا پهلوی که از فرسنگ‌ها دورتر و با حمایت مستقیم واشنگتن و تل‌آویو صادر می‌شود، نه برای نجات ایران، که برای بازگشت به دوران سلطه‌گری و استعمار نوین است، مگر می‌شود با طنابِ تحریم‌کنندگان دارو و غذای ملت، به چاه اصلاحات رفت؟

​نجات کشور در گروی یک «چرخش نخبگانی» است. راه‌حل در دستان نخبگان، متخصصان و بدنه علمی داخل کشور است که با وجود تمام محدودیت‌ها، پیچیده‌ترین دانش‌ها را بومی کرده‌اند.

اگر مدیریت کشور از دست افراد نالایق به سمت نخبگان متعهد متمایل شود، می‌توان بدون نیاز به نسخه‌های وارداتی یا بازگشت به عقب، از بحران معیشت عبور کرد و اصلاح واقعی از مسیر «آگاهی» و «تکیه بر توان داخلی» می‌گذرد، نه آشوب‌های بی‌ریشه.