دانشجويان جهادي چفيه بر گردن آويختند؛

بدرقه‌اي كه حال و هواي جبهه‌اي داشت

مسجد از جمعيت خالي شده و امتداد صف دانشجويان تا سردر اصلي دانشگاه تهران كشيده مي‌شود؛ طاق نصرتي بر سردر دانشگاه با حال و هواي بدرقه‌هاي جبهه‌اي برپاست و دانشجويان بر قرآني كه در دست حاج‌آقا محمديان است، بوسه مي‌زنند و از دست سردار نقدي چفيه‌اي بر گردن مي‌آويزند.

کد خبر: ۱۳۵۷۴۴

دوشنبه - ۲۰ تير ۱۳۹۰ / July 11, 2011

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ مسجد دانشگاه تهران صبح امروز مملو از دانشجوياني بود كه در مراسم افتتاحيه حركت اردوهاي جهادي دانشجويي حضور پيدا كرده بودند تا به سمت مقصدي مشخص و نزديكتر به خاك و خدا حركت كنند.

در گوشه‌اي از مسجد دانشجويي نشسته كه ساعاتي ديگر به سفر عشق خواهد رفت، حال و هواي خاص او را بر هم مي‌زنم و سوالم را با جواب چرا به اردو نروم؟ پاسخ مي‌دهد، اما وقتي مي‌بيند كه اصرارهايم از صميميت او دست برنخواهد داشت، به كلام امام(ره) و صحبت‌هاي آقا در خصوص اردوهاي جهادي استناد مي‌كند.

دانشجوي ديگري هشت باري را در مناطق محروم حضور داشته و از نزديك شاهد بي‌عدالتي‌هاي ساليان متمادي و دهه‌هاي گذشته بوده است؛ اين دانشجو هم مثل دانشجوي اولي اسمش را عنوان نمي‌كند و تنها به رشته تحصيلي و دانشگاهش اشاره مي‌كند.

دانشجوي سوم مفصل‌تر از دو دانشجوي ديگر انگيزه‌ها را شرح مي‌دهد و اردوي جهادي را يك نوع اعتكاف و خودسازي همراه با هجرت مي‌داند كه با خدمت‌رساني عجين شده است.

اين دانشجو تهران را شهر گناهان كبيره قلمداد كرده و مي‌گويد: هر چه از تهران دورتر شويم و به سوي مناطق محروم‌تر برويم، با مردمان باصفاتري مواجه خواهيم بود و به معصوميت‌ها نزديك‌تر.

صحبت‌ها آغاز مي‌شود، اما بيشتر از تعداد گروه‌هاي جهادي، صفاي دانشجويان است كه قابل تأمل مي باشد و آمارهاي افزايش يافته‌ حدود دو برابري گروه‌هاي جهادي تا آنجايي در ارقام و اعداد مي‌گنجد كه در صفاي دانشجويان شمارش شده باشد.

قرار است در تابستان امسال 950 گروه جهادي به مناطق محروم اعزام شوند و 600 گروه نيز در فصل‌هاي ديگر سال رحل اقامت در مناطق محروم بيفكنند كه با 250 گروه جهادي نوروز امسال، 1800 گروه را تشكيل مي‌دهند.

امسال دانشجويان دانشگاه‌هاي تهران و البرز به منطقه محروم چهل چشمه شهرستان ديواندره در استان ايلام عزيمت مي‌كنند و اردوي كارگروه‌هاي متعدد بهداشتي، درماني، علمي، فرهنگي، اجتماعي و عمراني را در آن منطقه برپا خواهند كرد.

دانشجويان پاي صحبت‌هاي حجت‌الاسلام محمديان نشسته‌اند و در حرف‌هاي استاد اخلاق منتظر شنيدن جمله‌هايي هستند كه كمي از حال و هواي زميني كنده شوند و سلام آقا را هم از وي دريافت كنند.

سردار نقدي بعد از صحبت‌هايش شعري را كه در وصف دانشجويان جهادي تهيه كرده است، مي‌خواند؛ مثل اينكه از قبل مي‌دانست كه در فضاي صميمي جمع دانشجويان جهادي قريحه‌اش را خواهد آزمود؛ سردار قبل از اين هم در مراسم تجليل از دانشجويان جهادي شعري خوانده بود.

مسجد از جمعيت خالي شده و امتداد صف دانشجويان تا سردر اصلي دانشگاه تهران كشيده مي‌شود؛ طاق نصرتي بر سر در دانشگاه با حال و هواي بدرقه هاي جبهه اي برپاست و دانشجويان بر قرآني كه در دست حاج‌آقا محمديان است، بوسه مي‌زنند و از دست سردار نقدي چفيه‌اي بر گردن مي‌آويزند./انتهاي پيام/