گزارش|

تقدیم جایزه صلح نوبل توسط ماچادو به ترامپ؛ تملقی نمایشی برای گدایی قدرت

اهدای مدال نوبل صلح از سوی ماچادو به ترامپ، تلاشی نمایشی و چاپلوسانه برای رسیدن به قدرتی است که پیش‌تر از آمریکا وعده آن را گرفته است. اما شواهد نشان می‌دهد ترامپ قصدی برای به قدرت رساندن او ندارد.

کد خبر: ۱۳۵۹۰۶۹

چهارشنبه - ۰۱ بهمن ۱۴۰۴ / January 21, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ تقدیم جایزه صلح نوبل پس از یک جلسه دور از چشم رسانه‌ها در کاخ سفید، به دونالد ترامپ، نمایانگر خواهش التماس گونه ماچادو برای تصاحب قدرت بود. ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه نوبل صلح ۲۰۲۵ که با وعده و وعیدهای آمریکا علیه مادورو دست به مقابله زده بود، اکنون دستان خود را دورتر از همیشه از صندلی ریاست جمهوری می‌‌بینذ.

این دیدار که پشت درهای بسته و بدون حضور رسانه‌ها در دفتر بیضی کاخ سفید برگزار شد، با انتشار عکسی رسمی از سوی کاخ سفید تأیید شد. در این عکس، ماچادو با لبخند در کنار ترامپ ایستاده و مدال نوبل را به ترامپ هدیه داده است. اگرچه از نظر قانونی و رسمی، جایزه نوبل صلح قابل انتقال نیست، اما این حرکت نمادین، موجی از واکنش‌های جهانی را به همراه داشت.

آیا یک مدال نوبل می‌تواند ابزار تبلیغاتی شود؟ آیا جایزه‌ای که قرار است صلح را ترویج دهد، می‌تواند در زمین سیاست، به سلاحی برای مشروعیت‌بخشی یا تهدید تبدیل شود؟

پشت پرده دیدار ماچادو و ترامپ

در نگاه اول، دیدار ماچادو و ترامپ شاید به نظر یک دیدار تشریفاتی سیاسی باشد. اما زمینه این ملاقات بسیار پیچیده‌تر و چندلایه‌تر است. ماریا کورینا ماچادو پس از دستگیری نیکلاس مادورو توسط ارتش آمریکا در اوایل سال ۲۰۲۶، به عنوان یکی از گزینه‌های اصلی برای رهبری آینده ونزوئلا مطرح شد. اما ترامپ که مستقیماً در عملیات ربایش مادورو نقش داشت، نسبت به توانمندی‌ها و مقبولیت ماچادو ابراز تردید کرده بود.

احتمالا دستیابی ترامپ به نفت، متحدان سابق را از چشم او انداخته و بعید است تملق و چاپلوسی و حتی اهدای جایزه صلح نوبل هم بتواند کاری از پیش ببرد. چراکه ایالات متحده اکنون دارای همان چیزی است که برای آن برنامه ریزی کرده بود: غارت منابع نفتی ونزوئلا!

کارولاین لویت، سخنگوی کاخ سفید، در پاسخ به سوالی درباره دیدگاه ترامپ نسبت به ماچادو گفت که رئیس‌جمهور آمریکا همچنان معتقد است ماچادو در ونزوئلا از پشتیبانی و احترام کافی برخوردار نیست، اما این دیدار در فضایی صمیمی و دوستانه برگزار شد.

به گفته لویت، این ارزیابی «بر پایه تحلیل‌های شورای امنیت ملی» و «واقع‌نگری» ترامپ انجام شده است.اما اوضاع از این هم عجیب‌تر شد، وقتی ماچادو در برابر هوادارانش مقابل کاخ سفید حاضر شد و گفت:«اطمینان داشته باشید که برای احراز آزادی در ونزوئلا می‌توانیم روی پرزیدنت ترامپ حساب کنیم.»

هدیه‌ای تاریخی یا تملقی نمایشی؟

در طول تاریخ، چند بار مدال‌های نوبل توسط برندگان آن به دیگران اهدا شده‌اند؛. ماچادو در بیانیه‌ای پس از دیدار با ترامپ گفت:«این مدال را به رئیس‌جمهوری تقدیم کردم که با تعهد بی‌همتای خود به آزادی ما، شایسته آن است.»

او سپس با ارجاع به گذشته تاریخی، مدعی شد:«دویست سال پیش، ژنرال لافایت مدالی از جورج واشنگتن را به سیمون بولیوار اهدا کرد. حالا مردم ونزوئلا، مدالی از صلح را به واشنگتن بازمی‌گردانند.»

اما آیا نوبل را می‌توان بخشید؟ پاسخ موسسه نوبل نروژ قاطع است: خیر.در بیانیه رسمی بنیاد نوبل آمده است:«مدال، دیپلم یا مبلغ جایزه، پس از اعلام برنده، قابل انتقال یا تقسیم نیست.»

با این حال، بنیاد نوبل تصریح کرده که در خصوص استفاده از مدال یا فروش آن، محدودیتی برای برنده وجود ندارد.

تمسخر اقدام ماچادو در رسانه‌ها

این اقدام بلافاصله با واکنش گسترده چهره‌های سیاسی، رسانه‌ها و نهادهای مدنی روبه‌رو شد. یانه هالاند ماتلاری، استاد دانشگاه اسلو و سیاستمدار سابق نروژی، در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفت:«این کار بی‌احترامی کامل به این جایزه است.»

ری‌موند یوهانسن، شهردار پیشین اسلو، در توییتر نوشت:«حرکتی شرم‌آور و زیان‌بار برای یکی از شناخته‌شده‌ترین جوایز جهان.»

حتی رهبر حزب چپ سوسیالیست نروژ، کرستی برگستو، این حرکت را "مضحک" دانست و گفت:«این مدال جایزه صلح است، نه یک ابزار تبلیغاتی. ترامپ با قبول آن نشان داد تنها به افتخارات دیگران دل‌خوش است.»

پشت‌پرده سیاسی تقدیم جایزه

دیدار ماچادو و ترامپ را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن تحولات عمیق در ونزوئلا تحلیل کرد. پس از حمله نظامی ایالات متحده در آغاز سال ۲۰۲۶ و بازداشت مادورو، قدرت در ونزوئلا به دست دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت، رسید. رودریگز اعلام کرد:«از مقابله دیپلماتیک با آمریکا ترسی نداریم، حتی اگر قدرتی اتمی باشند.»

در عین حال، ترامپ با صدور فرمانی اجرایی، دارایی‌های نفتی ونزوئلا در آمریکا را تحت کنترل وزارت خزانه‌داری قرار داد و از تحریم‌های بی‌سابقه‌ای علیه حلقه اطراف مادورو استفاده کرد.

در جولای ۲۰۲۵، شش مقام ونزوئلایی به اتهام قاچاق مواد مخدر و پولشویی تحریم شدند و واشنگتن اعلام کرد ونزوئلا را به عنوان «حامی تروریسم مواد مخدر» می‌شناسد.

در کنار تحریم‌ها، فعالیت‌های سایبری و عملیات مخفی علیه کاراکاس نیز گسترش یافت. مقامات ونزوئلایی بارها آمریکا را به حملات سایبری، خرابکاری در شبکه برق، و نفوذ به زیرساخت‌های دولتی متهم کردند. حتی رزمایش‌هایی با موضوع «جنگ الکترونیک» برگزار شد.

روایت‌سازی رسانه‌ای: از نوبل تا نفوذ افکار عمومی

همزمان با عملیات نظامی، جنگ اطلاعاتی و رسانه‌ای گسترده‌ای از سوی آمریکا علیه ونزوئلا راه افتاد. رسانه‌های دولتی و نزدیک به دولت ایالات متحده، تلاش کردند مادورو را یک قاچاقچی بین‌المللی معرفی کنند و عملیات‌های نظامی را در قالب مبارزه با تروریسم توجیه کنند.

در این میان، نقش ماچادو به‌عنوان نماد «مقاومت دموکراتیک» در برابر مادورو، پررنگ‌تر شد. اهدای جایزه نوبل صلح به او، به مثابه برگه‌ای مشروعیت‌بخش برای برنامه‌های واشنگتن در ونزوئلا تعبیر شد.

ماچادو در توجیه اهدای مدالش به ترامپ، به تاریخ اشاره می‌کند. زمانی که ژنرال لافایت، مدال واشنگتن را به سیمون بولیوار اهدا کرد، نه تنها یک هدیه، بلکه یک پیام نمادین فرستاد: آزادی و استقلال، قابل انتقال نیست، اما می‌توان آن را گرامی داشت.

اما آیا در سال ۲۰۲۶، مدال صلحی که برای تلاش‌های دیپلماتیک اهدا شده، می‌تواند به مردی تقدیم شود که خودش بانی یک عملیات نظامی تهاجمی بوده است؟