امیر امینی، کارگردان نمایش «هیچ‌پلاس» مطرح کرد

تئاتر خیابانی، بستری دائمی برای طرح مسائل جامعه باشد

امیر امینی که با کارگردانی نمایش «هیچ‌پلاس» در چهل‌وچهارمین جشنواره تئاتر فجر حاضر است، باور دارد نمایش خیابانی می‌تواند بستری دائمی برای طرح مسائل اجتماعی، فرهنگی و حتی قانونی باشد.

کد خبر: ۱۳۶۰۳۹۶

شنبه - ۰۴ بهمن ۱۴۰۴ / January 24, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، امیر امینی با کارگردانی نمایش «هیچ‌پلاس»، در بخش مسابقه تئاتر خیابانی چهل‌وچهارمین جشنواره تئاتر فجر حضور دارد. این نمایش، فردا (یکشنبه پنجم بهمن‌) در پهنه رودکی اجرا خواهد شد.

امینی درباره روند حضور این نمایش در جشنواره فجر گفت: «ما نمایش «هیچ‌پلاس» را ابتدا در جشنواره شهروند لاهیجان اجرا کردیم که خوشبختانه به‌عنوان اثر برگزیده معرفی شد؛ جایزه کارگردانی، بازیگری و طراحی اول را دریافت کرد و به جشنواره تئاتر فجر هم راه یافت. امیدواریم در این رویداد بزرگ هم بتوانیم اجرایی درخور ارائه دهیم.»

او درباره مضمون نمایش «هیچ‌پلاس» توضیح داد: «این نمایش به نویسندگی سعید خیراللهی درباره معضلات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور است و درد جامعه را روایت می‌کند. این اثر در قالب تئاتر خیابانی و با رویکردی اعتراضی، به مشکلات و معضلات شهروندی، اجتماعی، سیاسی و در نهایت معیشتی مردم می‌پردازد. ما تلاش کردیم این مسائل را با زبان نمایش و در قالب طنز مطرح کنیم تا مخاطب در عین خنده، به فکر فرو برود.»

این کارگردان ادامه داد: «نمایش در واقع می‌گوید این‌ها مشکلات واقعی مردم ماست؛ مسائلی که هر روز با آن‌ها درگیرند. «هیچ‌پلاس» تلاش می‌کند این دردها را بی‌واسطه و صریح با مردم در میان بگذارد و در نهایت به موضوع معیشت به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های جامعه می‌رسد.»

امیر امینی در واکنش به پرسشی درباره ارزیابی او از وضعیت تئاتر خیابانی ایران، پاسخ داد: «تئاتر خیابانی در کشور ما هنوز در جایگاه واقعی خودش قرار نگرفته است. این در حالی است که در بسیاری از کشورهای دنیا، تئاتر خیابانی یکی از مهم‌ترین ابزارهای فرهنگ‌سازی و ارتباط مستقیم با مردم است؛ چه در گذشته و چه امروز.»

او افزود: «متأسفانه در ایران، تئاتر خیابانی برای برخی جشنواره‌ها به نوعی ویترین تبدیل شده است؛ یعنی صرفاً برای این‌که یک جشنواره پررنگ‌تر دیده شود یا مسئولان احساس کنند فعالیت فرهنگی انجام داده‌اند، بخش خیابانی را اضافه می‌کنند. در حالی که اگر واقعاً به تأثیر تئاتر خیابانی باور داریم، باید آن را تقویت کنیم، به آن تداوم بدهیم و برایش برنامه‌ریزی جدی داشته باشیم.»

این هنرمند ادامه داد: «برای نمونه در لاهیجان، جشنواره تئاتر خیابانی شهروند حدود ۱۶ یا ۱۷ دوره است که برگزار می‌شود و خوشبختانه در میان مردم جا افتاده است. جشنواره مریوان هم به طور تخصصی در حوزه تئاتر خیابانی برگزار می‌شود که نشان می‌دهد این گونه نمایشی چقدر می‌تواند موفق و تأثیرگذار باشد. اما مشکل اینجاست که تئاتر خیابانی فقط در همان زمان جشنواره دیده می‌شود و بعد از آن هیچ حمایتی وجود ندارد.»

امیر امینی تأکید کرد: «چرا نباید در مناسبت‌هایی مثل نوروز، روز درختکاری، روز معلم یا سایر رویدادهای اجتماعی، اجراهای خیابانی در سطح شهر داشته باشیم؟ شهرداری‌ها و شوراهای شهر می‌توانند از این ظرفیت برای ارتباط با مردم و فرهنگ‌سازی استفاده کنند، اما متأسفانه تئاتر خیابانی بعد از پایان جشنواره‌ها عملاً به فراموشی سپرده می‌شود.»

به گفته این کارگردان، اگر قرار است موضوعی در جامعه نهادینه شود، تئاتر خیابانی یکی از بهترین ابزارهاست و می‌تواند به یک پلتفرم فرهنگی برای تمام شهرها و استان‌ها تبدیل شود