نیروی انتظامی؛ تنها مجری طرح فرهنگي عفاف و حجاب!

طرح امنیت اجتماعی كه موافقان و مخالفانی را نيز دارد، از 25 خرداد در کشور در حال اجراست و در اين خصوص نیروی انتظامی تنها مجری اين طرح فرهنگی شناخته شده است.

کد خبر: ۱۳۶۰۷۴

سه‌شنبه - ۲۱ تير ۱۳۹۰ / July 12, 2011

گرو ه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»، به مناسبت هفته حجاب و عفاف و اجرای طرح امنیت اجتماعی، از 25 خرداد گریزی داریم به چرایی و چگونگی تهیه پیش نویس و اجرای این طرح، طرح امنیت اجتماعی که از 25 خرداد ماه در فازهای مختلفی به اجرا در آمده است موافقان و مخالفانی را دارد.

این طرح در فازهای مختلفی همچون مبارزه با بدحجابی، بد پوششی، جمع آوری اراذل و اوباش، توزیع کنندگان مواد مخدر، نظارت بر کارگاه ها، فروشگاه های لباس و آتلیه های عکاسی در حال اجرا می باشد .

نکته قابل توجه در این طرح این است که، در طرح امنیت اجتماعی 26 دستگاه از جمله پنج  وزارت خانه موظف به انجام کار شده اند و آخرین دستگاه نیروی انتظامی است که وظیفه برخورد سلبی و نهایی را با متخلفان دارد که به دلیل عدم انجام فعالیت جدی و موثر فرهنگی نهاد های مسئول از جمله وزارت ارشاد، شورای عالی انقلاب فرهنگی، صدا و سیما، وزارت کشور و مجلس شورای اسلامی به جز اجرای مصوبات روی کاغذ، در حال حاضر تنها مجری اجرای طرح که بیشتر فرهنگی و زیربنایی می باشد ، نیروی انتظامی است که مسئولیت فرهنگی ندارد و متولی این امر نیست.

در اینجا دو بحث کلی وجود دارد؛ یکی اقدامات اولیه فرهنگی و زیربنایی در این طرح و برنامه هایی از این دست که به دلیل کم کاری یا کم توجهی و یا گرفتار شدن در بروکراسی اداری مغفول مانده است و بحث دیگر درباره نحوه اجرای این طرح توسط نیروی انتظامی است.

حجاب و عفاف در درجه اول یک مقوله کاملا فرهنگی و زیربنایی است که حتی اگر با بهترین سطح عمل و پوشش كار توسط قوای سلبی مثل نیروی اجتماعی، ظاهر جامعه را مطابق با موازین شرعی و قانونی کند؛ با وجود آثار بسیار مثبت و کاهش جرایم و مفاسد اجتماعی به نحو قابل توجه، بازهم نمی توان پایداری ارزش های درونی نشده را تضمین کرد.

به عنوان مثال ایرانیانی که به خارج از کشور سفر می کنند، مرد یا زن، تا چه حد می توانند نماینده آداب و سنن شرعی و دینی و ملی مردم و کشور خود باشند ؟ یا پلیس تا چه اندازه توانایی کنترل رعایت حجاب و عفاف را در حریم های شخصی و خانوادگی مردم دارد ؟ در بیانات مقام معظم رهبری درباره تامین حجاب آمده است: « ... بهترین راه تامین حجاب هم همین است که با منطق برخورد شود ؛ آن چیزی که در اساس لازم است و مهم تر از همه، ذهن این دختر جوان یا این زن را، که عمده هم خانم های جوان هستند ،با اهمیت حجاب آشنا کنید.

یعنی به او تفهیم کنید که حجاب از لحاظ شرعی و از لحاظ منطقی این است، شما با تبلیغات کار کنید. یعنی همان حربه ای که افراد مورد نظر ما برای سست کردن اعتقاد به حجاب به کار می برند، شما هم به کار ببرید ... از لحاظ اجتماعی هم به ترویج دیدگاه خودتان بپردازید.» صحبت های مقام معظم رهبری خود نقشه راهی است برای انجام کار درست و درست انجام دادن کار که متاسفانه بیشتر به طور مقطعی و شعاری از آن استفاده می شود.

در این بین کم کاری نهاد های دیگر متولی این امر بخصوص وزارت ارشاد و صدا و سیما و غفلت از سینما در الگوسازی فرهنگی بسیار قابل تامل است؛ کم توجهی به نوع حجاب و پوشش بازیگران، روابط میان افراد، مورد حمله قرار گرفتن ارزش های دینی و ملی در فیلم ها و سریال ها از جمله اخلاق، آداب اسلامی، پایبندی به کانون خانواده و ارزش هایی از این دست، ما را علاوه بر متوجه ساختن به کم کاری و غفلت شدید از کارفرهنگی، متوجه اقدامات ضدفرهنگی و بعضا ضد اخلاقی و دینی در برخی از برنامه های سیما و سینما می کند.

درحالی که پارادوکس شدیدی را در برخورد با ناهنجاری ها در سطح اجتماع و بی توجهی به وفور همان ناهنجاری ها در سیما و بخصوص سینما می بینیم. سیما و سینما به عنوان رسانه های تاثیر گذار که خود می توانند عامل فرصتی مهم و موثر باشند در صورت غفلت و عدم توجه، به تهدید جدی بدل خواهند شد.

در این بین رشد قارچ گونه کافی شاپ ها و قهوه خانه های به اصطلاح سنتی؛ که به دلیل محیط های بسیار نامناسب کمتر خانواده ای رغبت مراجعه به آنجا را دارد و همچنین افزایش چشمگیر فروشگاه های بزرگ لوازم آرایشی که بدون هیچ توجیهی با مجوز های سازمان های مربوطه، آغاز به فعالیت می کنند، بسیار بسیار قابل توجه است.

نکته بعدی در طرح امنیت اجتماعی نحوه اجرای این طرح توسط نیروی انتظامی است. در تبصره  638 قانون مجازات اسلامی برای افرادی که در صورت حضور در معابر عمومی حجاب شرعی را رعایت نکنند مجازاتی در نظر گرفته شده است، اما برای تعیین مصادیقی همچون بدحجابی یا مسائلی از این قبیل تبصره و مواد خاص قانونی نداریم و تعیین مصادیق به عهده نیروی انتظامی گذاشته شده که در برخی اوقات به برخی اقدامات سلیقه ای منجر می شود که اثر منفی به جای می گذارند.

وقتی طبق طرح که در آن نیروی انتظامی باید آخرین نهادی باشد که وارد عمل می شود؛ و وظیفه  برخورد سلبی و قهری با متخلفاني را دارد که به طور عامدانه و از پیش تعیین شده اقدام به گسترش بدحجابی و سایر مفاسد اجتماعی می کنند، عمل نمی شود و سایر نهاد های مسئول در سکوت کاری سنگینی به سر می برند، آن وقت افرادی که نه از سر عناد و غرض، بلکه از روی کم توجهی، بی توجهی و یا اجبار جامعه و کم کاری نهاد هایی چون آموزش و پرورش و صدا و سیما و به اصطلاح خودشان برای جلوگیری از طعنه  اطرافیان که ناشی از ضعف فرهنگی جامعه است به این گونه پوشش روی آورده اند و مصداق و مورد تذکر نیروی انتظامی قرار می گیرند و عموم نارضایتی از عملکرد پلیس هم ، درهمین قسمت است ؛ چراکه برخورد با عاملان ترویج فساد در جامعه خواست اصلی و مهم مردم است.

البته نباید از فواید مهم این طرح نیز غافل شد. از جمله ایجاد حس امنیت هم به طور واقعی و هم روانی برای خانواده ها در جهت ارتقای سطح اخلاقی جامعه و ایجاد ناامنی واقعی و روانی برای متخلفان و غرض ورزان و متعرضان نوامیس و عامدان از این دست می باشد.

فعالیت نیروی انتظامی هر چند مفید و موثر است، اما بدون کارهای فرهنگی و اقدامات زیربنایی همزمان به مثابه مسکنی است که علاوه بر نداشتن اثر درمانی، خود نیز بعد از مدتی کارکردش را از دست داده و بی استفاده می شود.

نکته حائز توجه دیگر در این طرح مقطعی بودن این طرح است که از تاریخی شروع و در تاریخی ختم می شود؛ که این به موثر بودن طرح لطمه می زند.

سوالی که در اینجا به ذهن می رسد این است که آیا مقوله بی حجابی و بد حجابی، تعرض به نوامیس و دستگیری ضربتی اراذل و اوباش و توزیع کنندگان مواد مخدر و سایر فازهای عملی این طرح، آیا محدود به همین مدت زمانی اندک در طول سال می شود؟ و این برخورد جدی باید تا تابستان سال آینده کنار گذاشته شود؟ گذشته از تذکرات به افراد بابت پوشش و لباس های نامناسب، آیا کنترل فروشگاه ها و مراکز خرید لباس در این وقت از سال که تقریبا تمام مدل ها طراحی و تولید شده و بازار را اشباع کرده اند آسان تر و منطقی تر است یا کنترل کارگاه ها و مراکز تولیدی لباس؟!

همان گونه که برای جلوگیری از شیوع یک بیماری واگیر و همگانی اقدامات پیشگیرانه زیادی اعم از آگاهی بخشیدن به مردم، پیش بینی تمهیدات لازم و تهیه امکانات مورد نیاز لازم است؛ وقتی هم که آن بیماری شیوع پیدا کرد علاوه بر درمان بیماران و کنترل برای عدم سرایت آن به دیگران، اقدامات پیشگیرانه همچنان جدی تر دنبال می شود.

این طرح و اقدامات  فرهنگی از این دست هم، نیاز به کار فرهنگی مداوم و موثر دارد، و در کنار آن نیاز به پیگیری اقدامات اجرایی لازم دارد، و چه بسا که اقدامات کنترلی اولیه نقش مهم تر و پایدار تری را برای دستیابی به این مهم ایفا می کنند./انتهای پیام/