آمریکا دریا را هم از دست داد / غرش جنگنده جی - ۳۵ بر روی ناو‌های چینی

جنگنده رادگریز جی - ۳۵ چین با غرش موتورهایش، برای نخستین پرواز نسخه‌های تولیدی به آسمان برخاست؛ پروازی که تنها یک رویداد نمایشی نبود، بلکه نشانه‌ای روشن از ورود این جنگنده نسل پنجمی به مرحله تولید انبوه است.

کد خبر: ۱۳۶۰۸۱۳

شنبه - ۰۴ بهمن ۱۴۰۴ / January 24, 2026

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو چین با این پرواز، پیام روشنی به رقبا ارسال کرد؛ برنامه J-۳۵ از فاز آزمایش عبور کرده و آماده حضور عملیاتی روی ناو هواپیمابر پیشرفته فوجیان است. این اتفاق می‌تواند موازنه قدرت هوایی در دریا را به‌تدریج تغییر دهد؛ جایی که تاکنون برتری تقریبا مطلق در اختیار نیروی دریایی آمریکا بوده است.

اولین پرواز نسخه‌های تولیدی

بر اساس گزارش‌ها، دو فروند J-۳۵ در تاریخ ۶ ژانویه ۲۰۲۶ (۱۶ دی ۱۴۰۴) نخستین پرواز خود را انجام دادند. ویدیوی کوتاه ۲۰ ثانیه‌ای منتشر شده از سوی شرکت هواپیماسازی شنیانگ (SAC)، لحظه شتاب‌گیری این جنگنده روی باندی غبارآلود، تیک‌آف و اوج‌گیری تند آن را با شعله‌های درخشان پس‌سوز به تصویر می‌کشد. نکته مهم اینجاست که این پرواز برخلاف نمونه‌های پیشین، متعلق به نخستین هواپیما‌های تولیدی خارج شده از خط کارخانه بود.

پرواز نسخه‌های تولیدی J-۳۵ به‌معنای آن است که این جنگنده برای استقرار عملیاتی روی ناو هواپیمابر فوجیان (تایپ ۰۰۳) آماده شده است. این ناو، نخستین ناو چینی مجهز به منجنیق الکترومغناطیسی به‌شمار می‌رود و دقیقا برای میزبانی از جنگنده‌هایی مانند J-۳۵ طراحی شده است؛ ترکیبی که توان هوایی ناوگان چین را وارد سطحی کاملا جدید می‌کند.

تحلیلگران نظامی معتقدند که چین با سرعت بالایی در حال افزایش تولید سری J-۳۵ است تا تحویل آن به نیروی دریایی و نیروی هوایی را در بازه ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ تسریع کند. هورین، تحلیلگر ارشد امور نظامی چین پیش‌بینی کرده که پکن می‌تواند تنها در یک سال حدود ۵۰ فروند از نسخه‌های J-۳۵ و J-۳۵ A را تولید کند. با تحقق این روند، چین پس از آمریکا به دومین کشوری تبدیل می‌شود که جنگنده رادگریز و ناونشین بومی در اختیار دارد.

J-۳۵ در مقایسه با جنگنده‌های فعلی ناو‌های چین جهشی بزرگ محسوب می‌شود. استفاده از منجنیق الکترومغناطیسی به این جنگنده اجازه می‌دهد تا با سوخت و تسلیحات کامل از روی عرشه برخیزد؛ موضوعی که مستقیما برد عملیاتی و قدرت تهاجمی آن را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، رادارگریزی ذاتی J-۳۵ امکان نفوذ به سامانه‌های پدافند هوایی دشمن و اجرای ماموریت‌های ضربتی دقیق یا ضدکشتی را فراهم می‌کند؛ قابلیتی که جنگنده J-۱۵ فاقد آن است.

J-۳۵ بر پایه پلتفرم فناورانه FC-۳۱ توسعه یافته و برای عملیات CATOBAR بهینه شده است. بدنه با سطوح زاویه‌دار، ورودی‌های هوای بدون جداکننده (DSI) و استفاده گسترده از مواد جاذب امواج راداری طراحی شده تا سطح مقطع راداری به حداقل برسد. تسلیحات اصلی، از جمله موشک‌های دوربرد PL-۱۵ و کوتاه‌برد PL-۱۰، در محفظه‌های داخلی حمل می‌شوند تا پنهان‌کاری حفظ شود، هرچند در شرایط خاص امکان استفاده از جایگاه تسلیحات نیز وجود دارد.

اگرچه در ابتدا گمان می‌رفت J-۳۵ از موتور WS-۱۹ استفاده کند، تصاویر جدید نشان می‌دهد که این جنگنده به پیشرانه پیشرفته‌تر WS-۲۱ مجهز شده است. این موتور امکان سوپرکروز را فراهم می‌کند؛ یعنی پرواز با سرعت مافوق صوت بدون نیاز به پس‌سوز. حداکثر سرعت J-۳۵ بیش از ۱٫۸ ماخ برآورد می‌شود که رقمی قابل‌توجه برای یک جنگنده ناونشین رادگریز است.

تفاوت نسخه ناونشین با مدل عادی

نسخه ناونشین J-۳۵ تفاوت‌های مهمی با مدل زمینی J-۳۵ A دارد. بال‌های تاشو برای جاگیری بهتر در آشیانه ناو، ارابه فرود جلوی دوتایی تقویت شده برای تحمل فشار منجنیق و قلاب دم برای فرود روی عرشه از جمله این تفاوت‌ها هستند. همچنین بال‌های بزرگ‌تر این نسخه، کنترل بهتر هواپیما را در سرعت‌های پایین و هنگام فرود روی ناو تضمین می‌کند.

مقایسه با F-۳۵ آمریکا

شباهت‌های ظاهری J-۳۵ با F-۳۵، به‌ویژه در بخش ورودی‌های هوا و کانوپی، قابل انکار نیست. با این حال، حذف نیاز به قابلیت تیک‌آف عمودی باعث شده تا بدنه J-۳۵ کشیده‌تر و آیرودینامیک‌تر طراحی شود. کارشناسان معتقدند که تمرکز اصلی J-۳۵ بر سرعت و برد است، در حالی که F-۳۵ C همچنان در حوزه ادغام سنسور‌ها و پنهان‌کاری چندلایه برتری دارد.

حذف لوله‌های پیتو از دماغه در پرواز‌های اخیر، یکی از واضح‌ترین نشانه‌ها از پایان مرحله آزمایشی J-۳۵ به‌شمار می‌رود. این تغییر نشان می‌دهد که جنگنده وارد فاز تولید رسمی شده و چین حالا آماده است تا این برگ برنده جدید را به‌طور جدی وارد معادلات قدرت هوایی خود کند.