گزارش|

یک بام و دوهوای آمریکا؛ استراتژی دفاعی آمریکا و جنگ افروزی ترامپ!

پنتاگون هفته گذشته استراتژی دفاعی جدیدی با عنوان «اول آمریکا» معرفی کرد که بر کاهش مداخلات نظامی و تمرکز بر منافع داخلی تأکید دارد. اما این استراتژی با رفتار‌های ترامپ در ایران و ونزوئلا تناقض دارد، جایی که همچنان به تهدیدات و اقدامات نظامی علیه کشور‌های خارجی ادامه داده است.

کد خبر: ۱۳۶۱۱۶۹

سه‌شنبه - ۰۷ بهمن ۱۴۰۴ / January 27, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ پنتاگون هفته گذشته استراتژی دفاعی جدیدی را معرفی کرد که حاکی از یک تغییر اساسی در سیاست‌های نظامی ایالات متحده است. این استراتژی که با عنوان «اول آمریکا» ارائه شده، برگرفته از رویکرد دونالد ترامپ و تیمش برای بازتعریف نقش ایالات متحده در عرصه جهانی است. وزیر دفاع پیت هیگسث اظهار داشت: «وزارت دفاع دیگر به مداخلات خارجی، جنگ‌های بی‌پایان، تغییر رژیم‌ها و ساخت کشورهای دیگر نخواهد پرداخت. به جای آن، ما منافع عملی و ملموس مردم‌مان را در اولویت قرار خواهیم داد.»

این رویکرد با سیاست‌های دونالد ترامپ در دوران دوم ریاست‌جمهوری‌اش متفاوت است. ترامپ نام "وزارت دفاع" را به "وزارت جنگ" تغییر داده و حملات نظامی علیه ایران و ونزوئلا، حملات هوایی به اهدافی در نیجریه، سومالی، سوریه، یمن و عراق، و تهدیدات علیه گرینلند و برخی کشورهای آمریکای لاتین را انجام داده است.

همزمان با تقویت نیروهای نظامی آمریکا در نواحی دریایی و هوایی نزدیک به ایران، ترامپ هنوز تصمیم نهایی خود را در خصوص جنگ تمام عیار با ایران اتخاذ نکرده است.

استراتژی جدید پنتاگون را می‌توان به‌عنوان "یک انقلاب خاموش در تعریف قدرت آمریکایی" دانست. این استراتژی «پایان‌دادن به دوران ۳۰ ساله تفکر نظامی سنتی آمریکا» است.

استراتژی دفاعی پنتاگون و سیاست «اول آمریکا»

این سند به‌طور واضح اولویت‌های دفاعی آمریکا در سال‌های آتی را تعیین می‌کند و به نظر می‌رسد که انعکاس‌دهنده رویکرد کلان‌تر دولت ترامپ با نام «اول آمریکا» در سیاست‌های امنیت ملی باشد. ترامپ در طی کارزار انتخاباتی خود در سومین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری 2024 به‌صراحت تعهد خود به سیاست «اول آمریکا» را بازنگری کرد و بر اهمیت جلوگیری از ورود به جنگ‌های خارجی و بی‌فایده تأکید نمود؛ جنگ‌هایی که در آن‌ها پیروزی واضحی وجود ندارد و منابع آمریکا را به هدر می‌دهند.

ترامپ همچنین بر اهمیت تمرکز بر چالش‌های واقعی چون چین تأکید کرد و به‌طور خاص از ورود به جنگ‌های خارجی که تنها به‌خاطر منافع کشورهای دیگر باشد، اجتناب کرد.

تفاوت در سیاست‌ها و هزینه‌های نظامی

یکی از ویژگی‌های این استراتژی، انتقاد از سیاست‌های دولت‌های پیشین آمریکا است که درگیر جنگ‌های بی‌پایان در کشورهای مختلف شدند. در این استراتژی آمده است: «آن‌ها فرزندان و دختران آمریکا را به جنگ‌هایی فرستادند که بدون هیچ چشم‌انداز مشخصی به‌منظور براندازی رژیم‌ها و ساخت کشورها در نیمکره دیگر، منجر به از دست دادن آمادگی ارتش ما شد. این جنگ‌ها نه تنها هزینه‌های مالی و انسانی بالایی داشت، بلکه اعتبار ارتش آمریکا را نیز زیر سوال برد.»

در این استراتژی همچنین به مناطق استراتژیک مانند گرینلند، کانال پاناما و خلیج آمریکا تأکید شده است. پنتاگون در این سند به‌صراحت اعلام کرده است که قصد دارد نفوذ خود را در این مناطق کلیدی گسترش دهد.

ترامپ در گذشته بارها علاقه خود را به خرید گرینلند از دانمارک ابراز کرده بود، که این پیشنهاد با مخالفت مقامات محلی در گرینلند روبه‌رو شد. اما در استراتژی جدید پنتاگون، این منطقه به‌عنوان نقطه‌ای استراتژیک برای دسترسی نظامی و تجاری آمریکا مطرح شده است که عملا با رویکرد عدم درگیری با کشورهای خارجی در تناقض است.

تناقض راهبرد دفاعی با عملکرد ترامپ

در حالی که این استراتژی بر عدم مداخله در جنگ‌های خارجی تأکید دارد، گفته می‌شود که این سیاست با توجه به رفتار ترامپ در ونزوئلا و ایران در سال گذشته کمی متناقض به نظر می‌رسد. این موضوع نشان‌دهنده فشارهایی است که ترامپ از سوی حامیانش در داخل کشور و متحدان خارجی خود برای پیگیری سیاست‌های متفاوت در قبال مناطق مختلف دارد. بسیاری از حامیان او به‌شدت مخالف مداخلات خارجی هستند.

در این راستا، ترامپ بر اهمیت کاهش حضور نظامی در خاورمیانه تأکید کرده است، اما در عین حال قصد دارد نفوذ آمریکا را در این منطقه حفظ کند و به‌ویژه با حمایت از متحدانش، آن‌ها را به انجام مسئولیت‌های بیشتر در قبال امنیت منطقه و مقابله با تهدیدات ایران ترغیب کند.