به مناسبت ميلاد حضرت علي اكبر

جلوه ولايت امام حسن (ع) در حضرت علي اكبر نمايان است

در حقيقت حضرت علي اكبر (ع) را بايد فرزند امام حسن(ع) و امام حسين (ع) دانست؛ چرا كه از نور دو امام كه صاحب ولايتند، بهره برده و امام زمان خويش را كه امام حسن (ع) باشد، درك كرده است.

کد خبر: ۱۳۶۱۸۱

چهارشنبه - ۲۲ تير ۱۳۹۰ / July 13, 2011

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ حضرت علي اكبر اولين فرزند امام حسين (ع) است كه در 11 شعبان در شهر مدينه به دنيا آمد.

در حقيقت حضرت علي اكبر را بايد فرزند امام حسن(ع) و امام حسين (ع) دانست؛ چرا كه از نور دو امام كه صاحب ولايتند، بهره برده و امام زمان خويش را كه امام حسن (ع) باشد، درك كرده است.

جلوه ولايت امام حسن (ع) در حضرت علي اكبر نمايان است؛ چرا كه در سايه تربيت ايشان قرار داشته و از خصوصيات ويژه امام حسن (ع) بهره برده است.

حلم كه از ويژگي هاي خاص امام حسن(ع) بوده يكي از خصوصيات بارز علي اكبر (ع) است كه آن را به خوبي فرا گرفته و در بيان علم اين نواده پيامبر همين بس كه در سن 18 سالگي اسلام را تبليغ مي‌كرده‌ است.

سخاوت امام حسن (ع) يكي ديگر از ويژگي‌هاي بارز ايشان است كه حضرت علي اكبر (ع) از آن بهره زيادي برده؛ چرا كه امام حسن (ع) در خانه‌اش به روي همه باز بوده و از همه افراد خصوصا كساني كه غريب بودند، پذيرايي مي‌كرده و افرادي كه مدتي در كنار ايشان بودند با ديدن اين ويژگي امام نظرشان نسبت به ايشان عوض مي‌شد تا جايي كه به محبوب‌ترين فرد تبديل شده بود.

از آنجا كه حضرت علي اكبر اين ويژگي‌ امام حسن (ع) را به ارث برده بود، شب ها بالاي سر در خانه‌اش آتشي روشن مي‌كرد تا كساني كه مسافر بودند و يا راه را گم كرده و به دنبال پناهگاه مي‌گشتند، به خانه او پناه ببرند و حضرت نيز از آنها پذيرايي مي‌كرد.

امام حسين (ع) تمام خصلت‌هاي حضرت علي اكبر را شبيه به پيغمبر مي‌دانست، وي  از نظر خلق، آفرينش، صورت ، اندام و تمام ارزش‌هاي والاي انساني و از نظر منطق و شيوايي سخن شبيه‌ترين فرد به پيغمبر بود.

اخلاق خوب در ايجاد روابط تاثير‌گذار است و از آنجايي كه حضرت علي‌ اكبر (ع) خلقياتش شبيه پيامبر بود، به قدري نسبت به افراد محبت داشتند كه همه عاشق و شيفته‌اش مي‌شدند تا جايي كه مي‌توان گفت كه اخلاق پيامبر نسبت به شق‌القمرش تاثير بيشتري داشته است.

حضرت علي‌اكبر (ع) از نظر منطق و سخن چنان رسا و زيبا سخن مي‌گفت كه دل‌ها را سحر مي كرد و در امام‌شناسي و ولايتمداري در زمان خويش در رديف اول قرار داشت.

علي اكبر موذن صحراي نينوا

بنا به شرايط خاصي كه علي اكبر (ع)  نسبت به ديگر جوانان بني‌هاشم داشت، همواره در كنار پدر حاضر و ناظر بر جريانات عاشورا بود. علي اكبر (ع) را  اولين مبارز و شهيد بني هاشم در صحراي كربلا مي دانند. وي، موذن جبهه عاشورا بود و با نواي روحبخش او نماز برپا مي‌شد.

حضرت علي‌اكبر  را دنياي عرفان و شهود مي دانند؛ زيرا كه لحظه‌اي از پدر غافل نشد و لحظه به لحظه در كنارسيدالشهدا بود.

روزي امام حسين (ع) از خواب بيدار شده و فرموند: انالله و انّااليه راجعون، علي اكبر مقصود اين جمله را از پدر سئوال كرد. امام‌حسين فرمودند: من لحظه‌اي به خواب رفتم و در عالم رويا ديدم كسي از آسمان ندا مي‌كند كه اين قافله‌اي كه در حال حركت به كربلاست، مرگ به دنبال آن است و همانجا بود كه حضرت علي‌اكبر  گفت: آيا اين مسيري كه ما مي‌رويم حق است؟  امام فرمود: بله حق است. علي اكبر گفت: پس ما باكي از مرگ نداريم.

حضرت علي‌اكبر  چنان زندگي كرد كه به مرگ زيبا از دنيا رفته است./انتهاي پيام/