روایتی معمایی در بستر جنگ ۱۲ روزه/ فیلمی که تمام داستانش در یک شب می‌گذرد

کارگردان فیلم «قمارباز» از ماجرای این فیلم با موضوع جنگ ۱۲ روزه و هک شدن بانک مرکزی طی داستان فیلم سخن گفت.

کد خبر: ۱۳۶۴۱۴۸

يکشنبه - ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ / February 01, 2026

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو،  محسن بهاری کارگردان فیلم سینمایی «قمارباز» درباره فیلم خود گفت: فضای معمایی علاقه شخصی و همیشگی من بوده و این فیلم نیز در همین فضا شکل گرفته است. داستان فیلم به‌طور کامل در یک شب روایت می‌شود و محور اصلی آن، یک معمای جاسوسی است.

این کارگردان درباره زمان آغاز پروژه گفت: ما ۱۶ آذرماه فیلمبرداری را آغاز کردیم و پیش از آن حدود یک ماه و نیم پیش‌تولید داشتیم. پروسه تولید مثل خیلی از فیلم‌هایی که با حمایت نهادها ساخته می‌شود، با مشکلات زمانی مواجه شد. در مجموع، تا حدود ۲۵ جلسه فیلمبرداری داشتیم که دهه اول دی‌ماه به پایان رسید.

وی درباره خط اصلی داستان توضیح داد: ماجرا در بستر وقایع جنگ ۱۲ روزه اتفاق می‌افتد. در این مقطع، یکی از بانک‌ها هک و فردی از بانک مرکزی بازداشت می‌‌شود و ادامه داستان شکل می گیرد. تمام روایت فیلم در همان شب شکل می‌گیرد البته ما ورودی به ماجرای بازداشت یا اعتراف و… نداریم بلکه تمرکز بر مواجهه‌ با جنگ است که تا صبح ادامه دارد.

بهاری با اشاره به وضعیت ژانر معمایی در سینمای ایران گفت: در سینمای ایران، ورود به این ژانر اغلب مستلزم حضور نهادهای دولتی، پلیسی یا امنیتی در بطن روایت است. با این حال، برای من اصل، قصه بود. وقتی قصه جذاب باشد، این ملاحظات در اولویت دوم قرار می‌گیرد.

این کارگردان درباره نخستین تجربه ساخت فیلم بلند خود گفت: این اولین فیلم بلند سینمایی من است، اما پیش از این بیش از ۲۰ سال است در سینما فعالیت داشته‌ام و حدود ۱۶ یا ۱۷ سال به‌عنوان منشی صحنه با نسل‌های مختلف سینماگران همکاری کرده‌ام. خوشبختانه در این سال‌ها در پروژه‌های قابل‌قبولی حضور داشته‌ام و از نظر ارتباط با بدنه حرفه‌ای سینما با مشکلی مواجه نبودم.

بهاری در ادامه به یکی از مهم‌ترین چالش‌های فیلم‌اولی‌ها اشاره کرد و گفت: چالش اصلی، نه پیدا کردن تهیه‌کننده، بلکه پیدا کردن سرمایه‌گذار است. درواقع اگر سرمایه‌گذار داشته باشید، یافتن تهیه‌کننده کار دشواری نیست. تضمینی وجود ندارد که سرمایه جذب شود. آن دوره‌ای که در اواسط دهه ۹۰ برخی فیلم‌ها صرفاً با اتکا به فیلمنامه وارد تولید می‌شدند، عملاً گذشته است.

این کارگردان اضافه کرد: سرمایه‌گذار خصوصی در سینمای امروز بسیار محدود شده و عملاً وجود ندارد ولی وضعیت در سینمای کمدی کمی متفاوت است. البته معمولاً این مسیر هم شرایط خاص خودش را دارد؛ به این معنا که یکی دو فیلمنامه اول باید توسط کارگردانان دیگر همان دفتر ساخته شود و معمولاً از فیلمنامه سوم به بعد اجازه می‌دهند خود نویسنده پشت دوربین برود.

بهاری در پاسخ به پرسشی درباره الگوهای سینمایی و مشورت با فیلمسازان دیگر گفت: من در طول بیش از دو دهه فعالیت در سینما، با کارگردانان زیادی همکاری داشته‌ام؛ چه فیلم‌اولی، چه فیلم چندمی و چه برندگان سیمرغ. تلاش کردم از همه آن‌ها یاد بگیرم. از یکی مدیریت صحنه را آموختم، از دیگری دکوپاژ، از فردی دیگر نحوه هدایت بازیگر. مجموعه این تجربه‌ها را در ساخت این فیلم به کار گرفتم.

وی اضافه کرد: اینکه بخواهم در این فیلم مشخصاً از یک کارگردان یا یک اثر خاص الگوبرداری کنم، چنین نگاهی نداشتم. ترجیح دادم حاصل تجربه شخصی خودم از سال‌ها کار در سینما را به کار بگیرم.

این کارگردان درباره حضور در جشنواره فیلم فجر گفت: جشنواره، فارغ از شرایط و نقدهایی که به آن وارد است، برای فیلم‌اولی‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد. این تنها جایی است که فیلم دیده می‌شود، نام کارگردان شنیده می‌شود و امکان معرفی به بدنه سینما فراهم می‌شود. از این منظر، جشنواره همچنان کارکرد مهمی دارد.

بهاری در پایان مطرح کرد: امسال جشنواره در شرایط خاصی برگزار می‌شود و طبیعتاً نگاه‌ها به آن متفاوت است؛ برخی منتقدند و برخی حامی. اما در هر صورت، جشنواره فیلم فجر به مسیر خود ادامه می‌دهد و برای ما که نخستین فیلم‌مان را ساخته‌ایم، همچنان یک فرصت مهم محسوب می‌شود.