گزارش|

«خیابان جمهوری» علیه زامبی‌های مجازی / تناقض فشار بر هنرمندان با ادعای روشنفکری

آشوبگران و زامبی‌های مجازی، چطور با تحت فشار قرار دادن و فحاشی به هنرمندانی که در چهل و هفتمین جشنواره مردمی فیلم فجر شرکت کردند، ادعای روشنفکری و پیشرفت ایران را دارند؟

کد خبر: ۱۳۶۴۶۶۶

دوشنبه - ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ / February 02, 2026

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، سخنان الناز ملک در نشست خبری فیلم «خیابان جمهوری» بار دیگر یک پرسش قدیمی اما حل‌نشده را به میان آورد که: چگونه می‌توان هم‌زمان از آزادی، پیشرفت و آینده بهتر برای ایران سخن گفت، اما هنرمندانی را که در یک رویداد رسمی فرهنگی حضور پیدا می‌کنند، تحت فشار، توهین و قضاوت قرار داد؟
این بازیگر با صراحت اعلام کرد که از احتمال فحاشی و حمله پس از حضورش در جشنواره فیلم فجر آگاه است، اما آگاهانه تصمیم گرفته پشت فیلمی بایستد که روایت‌گر امید و زیست زنان مستقلی است که با وجود سختی‌ها، همچنان شرافتمندانه زندگی می‌کنند. همین جمله به‌تنهایی نشان می‌دهد فضای فرهنگی از سمت زامبی‌های مجازی تا چه اندازه برای هنرمند ناامن شده است؛ فضایی که در آن «حضور» تبدیل به «اتهام» می‌شود. اتهامی که از سمت افرادی بی‌هویت، بی‌وجدان و وحشی به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن نثار هنرمندان می‌شود.

کدام آزادی؟

جشنواره فیلم فجر، به طور آشکار یک رویداد فرهنگی و البته مردمی است؛ اما در سال‌های اخیر، برای هنرمندان به میدان محاکمه اجتماعی بدل شده است. کسانی که خود را مدافع آزادی، آگاهی و پیشرفت معرفی می‌کنند، به‌محض تصمیم یک بازیگر برای ماندن و کار کردن برای مردم یا روایت یک داستان انسانی، زبان به توهین، تحقیر و حذف می‌گشایند. اینجاست که تناقض آشکار می‌شود: آزادی دقیقاً برای چه کسانی و تا کجا؟

پیشرفت بدون مردم!

الناز ملک در این نشت خبری با اشاره به داستان فیلم خیابان جمهوری، از زنی سخن گفت که دست‌فروشی می‌کند، کارگری می‌کند و هنوز امیدوار است. فیلم «خیابان جمهوری» درباره طبقه‌ای از زنان است که نه تریبون دارند و نه دیده می‌شوند. ایستادن پشت چنین روایتی، اگر قرار باشد هزینه‌اش توهین و تخریب باشد، پرسش مهم‌تری را پیش می‌کشد: آیا پیشرفت بدون تحمل صدای تمام اقشار جامعه ممکن است؟
جامعه‌ای که مدعی آینده‌ای آزاد و پیشرفت است، پیش از هر چیز باید حق انتخاب را به رسمیت بشناسد؛ حتی اگر آن انتخاب مطابق سلیقه یا استراتژی اشتباه گروهی خاص نباشد. فشار بر هنرمندان برای تحریم، سکوت یا کناره‌گیری اجباری، نه نشانه آگاهی است و نه قدمی به‌سوی آزادی؛ بلکه بازتولید حذف و اجبار است. همان سیاستی که در دوره محمدرضا پهلوی برای نویسندگان و هنرمندان جامعه اتخاذ شده بود و حالا توسط مزدوران پهلویِ پنهان شده در پر قوی آمریکا درحال اجرا است.

الناز ملک در نشست خبری برگزار شده برا فیلم خیابان جمهوری درباره این فحاشی‌ها گفت : دلیل اینکه امروز اینجا نشسته‌ام و پشت این فیلم ایستاده‌ام همین است. من نقش دختری را بازی کردم که در بازار عبدالله‌آباد دست‌فروشی و کارگری می‌کند، اما با شرافت زندگی می‌کند و هنوز امیدوار است. ما امروز در جامعه با کمبود امید مواجه‌ایم و بدون امید نمی‌شود زندگی کرد. صادقانه بگویم، ممکن است بعد از این صحبت‌ها وقتی به خانه برگردم، با فحاشی و قضاوت بعضی‌ها روبه‌رو شوم، اما با آگاهی از این موضوع، باز هم پشت این فیلم ایستاده‌ام؛ چون درباره یک زن مستقل و زنان سرزمینم است. از کسانی که قضاوت می‌کنند خواهش می‌کنم قبل از هر چیز، فیلم را ببینند.

{$sepehr_media_3300601_600_400}