«اسکورت»؛ اکشنی اجتماعی با نگاهی انسانی در جشنواره فیلم فجر

در میان آثار به‌نمایش‌درآمده در جشنواره امسال، فیلم سینمایی «اسکورت» به کارگردانی یوسف حاتمی‌کیا توانسته توجه مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کند؛ فیلمی که با تکیه بر روایت منسجم، پرداخت واقع‌گرایانه و دوری از شعارزدگی، به یکی از آثار قابل دفاع جشنواره تبدیل شده است.

کد خبر: ۱۳۶۵۱۳۵

سه‌شنبه - ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ / February 03, 2026

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، در میان آثار به‌نمایش‌درآمده در جشنواره امسال، فیلم سینمایی «اسکورت» به کارگردانی یوسف حاتمی‌کیا توانسته توجه مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کند؛ فیلمی که با تکیه بر روایت منسجم، پرداخت واقع‌گرایانه و دوری از شعارزدگی، به یکی از آثار قابل دفاع جشنواره تبدیل شده است.

«اسکورت» روایتی اجتماعی ـ اکشن است که از دل یک موقعیت ساده، اما پرتنش آغاز می‌شود و با تمرکز بر انتخاب‌های اخلاقی شخصیت‌ها، تصویری ملموس از فشار‌های اقتصادی و اجتماعی ارائه می‌دهد. حاتمی‌کیا در این اثر، بار دیگر نشان داده که چگونه می‌توان سینمای پرتعلیق را در خدمت یک مسئله جدی اجتماعی قرار داد.

فیلمنامه‌ای دقیق بدون حاشیه‌های زائد

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت «اسکورت»، فیلمنامه‌ای است که با شناخت درست از موقعیت اجتماعی و شخصیت‌ها نوشته شده است. روایت فیلم بدون زیاده‌گویی پیش می‌رود و هر اتفاق، نقشی مشخص در پیشبرد داستان دارد. داستان حول محور یک سرباز پلیس می‌چرخد که برای نجات جان دوستش و تأمین داروی سرطان، ناخواسته وارد مسیری خلاف قانون می‌شود. همین تعارض اخلاقی، هسته اصلی درام را شکل می‌دهد و تا پایان، مخاطب را با خود همراه می‌کند.

روایت خطی و ریتم حساب‌شده

فیلم از نظر ساختار روایی، کاملاً خطی و کنترل‌شده است. ریتم داستان نه آن‌قدر کند است که مخاطب را خسته کند و نه آن‌قدر تند که به آشفتگی برسد. کارگردان به‌خوبی می‌داند کجا باید مکث کند و کجا ضرب‌آهنگ را افزایش دهد؛ موضوعی که باعث انسجام کلی فیلم و حفظ تعلیق در طول روایت شده است.

نگاهی انسانی به معضل شوتی‌سواران

«اسکورت» در پرداخت مسئله شوتی‌سواری، رویکردی متعادل و واقع‌گرایانه دارد. فیلم نه این پدیده را قهرمان‌سازی می‌کند و نه با نگاه قضاوت‌گرانه به آن می‌نگرد. شوتی‌سواری در این روایت، محصول فشار‌های اقتصادی و بن‌بست‌های اجتماعی است. شخصیت زن شوتی‌سوار، به‌عنوان یکی از محور‌های اصلی داستان، شخصیتی چندبعدی دارد که انتخاب‌هایش قابل درک و باورپذیر است.

اکشنی بومی و باورپذیر

در کنار مضمون اجتماعی، «اسکورت» در ژانر اکشن نیز عملکرد قابل قبولی دارد. صحنه‌های تعقیب و گریز و درگیری‌ها، بر پایه منطق داستان و واقعیت‌های جغرافیایی طراحی شده‌اند. این اکشن نه اغراق‌آمیز است و نه تقلیدی از نمونه‌های خارجی، بلکه متناسب با فضای بومی و شرایط شخصیت‌ها شکل گرفته است.

کارگردانی پخته و بازی‌های کنترل‌شده

کارگردانی یوسف حاتمی‌کیا در «اسکورت» نشان‌دهنده تجربه و پختگی اوست. تکنیک‌های بصری، قاب‌بندی‌ها و حرکت دوربین، همگی در خدمت روایت قرار دارند و فیلم از خودنمایی فرمی پرهیز می‌کند.

در بخش بازیگری نیز امیر جدیدی در نقش سرباز پلیس، بازی‌ای درونی و باورپذیر ارائه می‌دهد و هدی زین‌العابدین با خلق شخصیتی چندلایه، از کلیشه‌های رایج فاصله می‌گیرد. حضور بازیگرانی، چون رضا کیانیان و افشین هاشمی نیز به اعتبار و عمق فیلم افزوده است.

«اسکورت» نمونه‌ای موفق از تلفیق سینمای اجتماعی و اکشن

این بدون شعارزدگی، مسئله‌ای مهم را مطرح می‌کند و مخاطب را به تأمل وامی‌دارد. این اثر را می‌توان یکی از فیلم‌های قابل توجه جشنواره امسال و از آثار قابل دفاع کارنامه یوسف حاتمی‌کیا دانست؛ فیلمی که هم برای مخاطب عام جذاب است و هم نظر منتقدان را جلب می‌کند.