گزارش|

فیلم پل؛ روایتی شیرین از انسان‌دوستی با حال و هوای تلخ دفاع مقدس

فیلم «پل» در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر به کارگردانی محمد عسگری و بازی روح‌الله زمانی، سعید آقاخانی، آرمین رحیمیان و سروش صحت به روایتی متفاوت از حال و هوای عملیات خیبر ارائه می‌دهد. نگاهی که بر پایه انسانیت و همدلی استوار است.

کد خبر: ۱۳۶۶۰۸۸

جمعه - ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ / February 06, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو،  فیلم «پل» به کارگردانی محمد عسگری یکی از آثار قابل‌تأمل سینمای دفاع مقدس است که تلاش می‌کند به‌جای تکیه بر قهرمان‌سازی‌های کلیشه‌ای، روایتی انسانی، ساده و احساسی از جنگ ارائه دهد.

قصه فیلم در بستر یکی از حساس‌ترین مقاطع جنگ تحمیلی می‌گذرد؛ جایی که جنگ، نه صرفاً میدان نبرد، بلکه صحنه آزمون انسانیت است. شخصیت موسی با بازی کنترل‌شده و قابل قبول روح‌الله زمانی، قلب تپنده روایت محسوب می‌شود؛ نوجوانی دبیرستانی با روحی زلال، صادق و شکننده که با پیدا کردن یک نوزاد در منطقه جنگی، ناخواسته وارد مسیری پرچالش و انسانی می‌شود. زمانی در انتقال احساسات خام و کودکانه موسی موفق عمل می‌کند؛ تا جایی که همین صداقت احساسی، برخی ضعف‌های تکنیکی بازی او را نیز می‌پوشاند.

داستانی ساده اما دوست‌داشتنی

فیلمنامه «پل» بر پایه یک داستان ساده اما مؤثر شکل گرفته است. روایت پیچیدگی‌های اغراق‌شده ندارد، اما به‌خوبی می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند. دکوپاژ دقیق و حساب‌شده فیلم، فضای جنوب و حال‌وهوای جنگ را باورپذیر و ملموس به تصویر می‌کشد و از این حیث، اثر در خلق اتمسفر موفق عمل می‌کند.

در میان بازیگران، سعید آقاخانی با گریمی متفاوت حضوری قابل توجه دارد و تلاش می‌کند شخصیتی چندلایه ارائه دهد، اما مشکل جدی او در اجرای لهجه عربی است. عربی ناپخته و نادرست آقاخانی بارها از دل روایت بیرون می‌زند و به باورپذیری شخصیت لطمه می‌زند؛ ضعفی که می‌توانست با انتخاب بازیگری مسلط‌تر به لهجه، برطرف شود.

آرمین رحیمیان که برای چندمین بار در جشنواره فیلم فجر مقابل دوربین رفته، بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد و در چارچوب نقش، عملکردی استاندارد دارد. حضور کوتاه سروش صحت نیز شگفتانه‌ای به دنبال ندارد.موسیقی متن نیز هماهنگ با روایت پیش می‌رود و بدون اغراق، به تقویت فضای احساسی فیلم کمک می‌کند. صحنه‌های جنگی، هرچند محدود، اما به‌طور کلی قابل قبول و باورپذیر از کار درآمده‌اند.

رنگ و بوی کلیشه و افت ریتم فیلم

با این حال، فیلم از اواسط روایت دچار افت ریتم می‌شود و برخی دیالوگ‌ها رنگ و بوی کلیشه به خود می‌گیرند. با وجود این ضعف‌ها، لانگ‌شات‌های پل خیبر و فضای اطراف آن از نقاط قوت بصری فیلم هستند؛ تصاویری چشم‌نواز که هم زیبایی جغرافیا و هم سنگینی تاریخ را همزمان به دوش می‌کشند.

در مجموع، «پل» فیلمی است که با نگاهی انسانی و اخلاق‌محور، دفاع مقدس را از زاویه‌ای متفاوت روایت می‌کند؛ اثری که شاید بی‌نقص نباشد، اما صداقت احساسی و نگاه انسان‌دوستانه‌اش، آن را به تجربه‌ای قابل احترام در سینمای جنگ ایران تبدیل می‌کند.