عطوان تحلیل کرد؛

بازگشت پیروزمندانه مردم فلسطین از گذرگاه رفح به غزه نشان داد که «ریویرای ترامپ» را نمی‌خواهند!

بازگشت چند فلسطینی با ویلچر به غزه، پشت‌پا به پروژه کوچ اجباری و «ریویِرای ترامپ» زد؛ شادی روی آوار، پاسخ یک ملت به تحقیر و نسل‌کشی است.

کد خبر: ۱۳۶۶۸۳۱

يکشنبه - ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ / February 08, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ عبدالباری عطوان در تاره‌ترین یادداشت خود نوشت که صحنه‌ باشکوه و سربلندی که ناخواسته زیر سایه‌ رویدادهای منطقه‌ای چهار روز گذشته پنهان ماند ــ از جمله تهدیدهای ترامپ برای حمله به ایران و بسیج ناوگان‌های آمریکایی برای این هدف، و نیز ترور شهید لیبی، سیف‌الاسلام قذافی، در شهر الزنتان در جنوب غرب لیبی و مراسم تشییع میلیونی او ــ چیزی نبود جز بازگشایی «فرمایشی و شرم‌آور» گذرگاه رفح در مرز مصر با نوار غزه، و شادی خودجوش و صادقانه‌ بازگشت‌کنندگان به غزه؛ کسانی که برخی از آنان با ویلچر بازمی‌گشتند، در حالی که پیش‌تر تحقیرها و اهانت‌های فراوانی را از سوی اسرائیلی‌ها و مزدورانشان تحمل کرده بودند.

نخست باید از همین شادی آغاز کنیم؛ شادی‌ای که عظمت ملت فلسطین و پایبندی معجزه‌آسای او به سرزمین و آرمانش را بازتاب می‌دهد، و نیز موضع قهرمانانه‌اش در ردّ همه‌ پروژه‌های کوچ اجباری اسرائیل با حمایت آمریکا را نشان می‌دهد.

تمام کسانی که اجازه بازگشت یافتند ــ که به‌دلیل محدودیت‌های اسرائیل، تعدادشان از انگشتان دو دست فراتر نمی‌رفت ــ در همه‌ گفت‌وگوها و پاسخ‌هایشان یک وجه مشترک داشتند: ابراز خوشحالی بی‌حد از بازگشت به غزه، و تأکید بر این‌که ده‌ها و بلکه صدها هزار نفر دیگر نیز همچون آنان در انتظارند.

وقتی از آن‌ها پرسیده شد که خانه‌هایشان به‌دست اسرائیل ویران شده و چیزی برای بازگشت باقی نمانده، پاسخ دادند:ترجیح می‌دهیم به غزه بازگردیم و در چادر یا بر روی آوار خانه‌هایمان زندگی کنیم ــ حتی در سرمای استخوان‌سوز، سیلاب‌ها و نبود دارو و بیمارستان ــ تا این‌که در قصرهایی بیرون از غزه زندگی کنیم.

اما اگر به سوی دیگر تصویر برویم؛ یعنی رنج‌ها و تحقیرهایی که این بازگشت‌کنندگان از سوی ارتش اسرائیل و مزدورانش از جاسوسان «فلسطینی» متحمل شدند، سخن بسیار است. برای پرهیز از متهم شدن به اغراق، تنها به شهادت اعضای دفتر حقوق بشر سازمان ملل در غزه بسنده می‌کنیم؛ آن‌ها گفتند که بلافاصله پس از عبور از گذرگاه، دست‌های این افراد را با دستبند بستند، چشم‌هایشان را بستند، با فحاشی و توهین به جانشان افتادند، آن‌ها را تحت بازجویی‌های تحقیرآمیز قرار دادند، دارایی‌ها و پول اندکشان را دزدیدند، برخی را مجبور کردند در ملأ عام ادرار کنند یا قضای حاجت نمایند، و کوشیدند با تطمیع مالی یا تهدید ــ یا هر دو ــ آنان را به جاسوسی برای ارتش اسرائیل وادار کنند.

«شورای صلح»‌ی که رئیس «جهان آزاد» و مدعی آزادی، دموکراسی و حقوق بشر، دونالد ترامپ، آن را تشکیل داده و بیش از ۲۱ رهبر از نقاط مختلف جهان ــ در رأسشان بنیامین نتانیاهو و متأسفانه شماری از رهبران عرب ــ عضو آن هستند، در کنار چهره‌ای چون «مرد صلح و تسامح» تونی بلر، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا با دستان آغشته به خون دو میلیون عراقی، و «خوش‌نام!» جرد کوشنر داماد ترامپ، و فهرستی طولانی دیگر…

این شورا که باید بر اجرای آتش‌بس و بازگشایی گذرگاه نظارت می‌کرد، روی خود را به آن‌سو برگرداند و حتی یک کلمه انتقاد از نتانیاهو نکرد، یا از او نخواست که به کشتارهایی که ارتشش پس از امضای توافق ادامه داد، پایان دهد؛ کشتارهایی که تا این لحظه به شهادت ۵۰۰ نفر دیگر از مردم غزه انجامیده و آنان را به فهرست شرافت، عزت و کرامتی افزوده که پیش‌تر شامل ۷۵ هزار شهید قربانی جنگ نسل‌کشی و پاکسازی نژادی بود.

ملت فلسطین که چنین فداکاری‌ها و شهدایی داده و با چنین رنج‌هایی، سرافراز و استوار، روبه‌رو شده است، هرگز مقاومت را رها نخواهد کرد و زیر بار توطئه‌های اسرائیلی، آمریکایی و متأسفانه برخی عربی نخواهد رفت.

این ملت که امروز برخی از فرزندانش شادمانه به چادری در فضای باز در منطقه المواصی بازمی‌گردند، یا بر ویرانه‌ خانه‌هایشان در غزه، رفح، خان‌یونس، جبالیا، دیرالبلح و اردوگاه‌های مرکزی، هرگز سلاحش ــ نماد کرامت، شرافت و عزت نفس ــ را زمین نخواهد گذاشت.

او «ریویِرای ترامپ» را نمی‌خواهد و تبدیل غزه به «مقصد گردشگری بین‌المللی» را هم نمی‌طلبد؛ تنها می‌خواهد بر خاک سرزمینش زندگی کند و لقمه‌ نانش را با نمک و زعتر و روغن زیتون فرو برد، نه بیشتر.

پس این چه «شورای صلح»ی است که نتانیاهو، بزرگ‌ترین جلاد و خونریز تاریخ، عضو آن است و ترامپی ریاستش را بر عهده دارد که مرگبارترین و سنگین‌ترین بمب‌های تاریخ را در اختیار او گذاشت تا جنگ نسل‌کشی‌اش را در غزه اجرا و آزمایش کند، و هم‌زمان تهدید می‌کند کشوری اسلامی به نام ایران و ۹۰ میلیون جمعیتش را درهم بکوبد، فقط برای حمایت و حفاظت از موجودیت اشغالگر اسرائیل؟