گزارش|

«اردوبهشت» یک رئالیسم اجتماعی با درخشش حامد بهداد؛ نود دقیقه کافی بود!

فیلم «اردوبهشت» به کارگردانی محمد داودی و با بازی حامد بهداد، ستاره پسیانی و شهرام حقیقت‌دوست، روایتی تلخ و اجتماعی از تلاش پدری برای احقاق حق است.

کد خبر: ۱۳۶۷۸۸۸

دوشنبه - ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ / February 09, 2026

به گزارش گروه فرهنگ وهنر خبرگزاری دانشجو، فیلم «اردوبهشت» به کارگردانی محمد داودی و با بازی حامد بهداد، ستاره پسیانی و شهرام حقیقت‌دوست، روایتی تلخ و اجتماعی از تلاش پدری برای احقاق حق است؛ فیلمی که با الهام از یک واقعه واقعی در سال ۱۳۸۱ ساخته شده و در مرز میان سینمای اجتماعی، سیاسی و جنایی حرکت می‌کند.

روایتی از فقر، فقدان و فاجعه

«اردوبهشت» زندگی مردی را روایت می‌کند که زیر فشار مشکلات مالی، از همسرش جدا شده و حالا با بزرگ‌ترین تراژدی زندگی‌اش مواجه می‌شود؛ غرق شدن دخترش نیلوفر به همراه شش دختر دبیرستانی دیگر در یک اردوی مدرسه‌ای. این فاجعه، نقطه آغاز مسیری پرتنش برای پدری است که چیزی برای از دست دادن ندارد.

حامد بهداد؛ قلب تپنده فیلم

بی‌تردید بازی حامد بهداد مهم‌ترین نقطه قوت «اردوبهشت» است. او در نقش پدری عدالت‌طلب، لایه‌های متعددی از احساس را به نمایش می‌گذارد.

غم، شرم، خشم فروخورده، جسارت و غیرت پدرانه در بازی‌اش به‌خوبی نشسته و شخصیت را باورپذیر کرده است. بهداد بار عاطفی فیلم را به دوش می‌کشد و تماشاگر را تا میانه‌های روایت با خود همراه نگه می‌دارد.

ستاره پسیانی در نقش مادر نیلوفر، حضوری کم‌هیاهو، اما اثرگذار دارد. میمیک صورت، نگاه‌های خسته و انتقال حس فقدان، از او مادری ساخته که غمش به دل می‌نشیند و اغراق‌زده نیست.

دغدغه‌مندی کارگردان به عنوان فیلم اولی

انتخاب این سوژه نشان می‌دهد محمد داودی به‌دنبال مسیر امن و کلیشه‌ای نرفته و دردی واقعی از دل جامعه را دستمایه اولین فیلم بلند خود قرار داده است. «اردوبهشت» فیلمی مطالبه‌گر است؛ روایتی درباره پاسخ‌خواهی، مسئولیت‌گریزی و زخمی که هیچ‌گاه ترمیم نمی‌شود.

فیلمنامه کشش دارد، اما ریتم نه

با وجود تعلیق قابل قبول و شروع نسبتاً درگیرکننده، ریتم فیلم به‌شدت کند است.

صحنه‌های وداع با پیکر‌ها و عزاداری بیش از اندازه کش می‌آیند و به‌جای تعمیق احساس، مخاطب را خسته می‌کنند. از میانه فیلم به بعد نیز روایت دچار افت می‌شود و دیگر حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد.

۱۳۰ دقیقه؛ کشدار و فرسایشی

یکی از مهم‌ترین ایراد‌های «اردوبهشت» زمان ۱۳۰ دقیقه‌ای آن است. فیلم به‌وضوح ظرفیت چنین متراژی را ندارد و می‌توانست با حذف زوائد، در حدود ۹۰ دقیقه به اثری منسجم‌تر و تأثیرگذارتر تبدیل شود.

فیلم اگرچه تلاش می‌کند متفاوت باشد، اما کاملاً از کلیشه‌ها فاصله نگرفته است.

از جمله تصویر کارمند ریش‌دار و ریاکار دولتی که با رشوه و دورویی تعریف می‌شود؛ تصویری آشنا که بار‌ها در سینمای اجتماعی ایران تکرار شده است.

طراحی صحنه و گریم خوب

طراحی لباس و گریم فیلم، به‌طور کلی با فضای اوایل دهه ۸۰ هماهنگ است و در خدمت باورپذیری اثر قرار دارد؛ هرچند درخشش خاصی هم ایجاد نمی‌کند.

پس از تجربه نسبتاً موفق «زنده‌شور»، کاظم دلنشی در مقام تهیه‌کننده «اردوبهشت» نیز نشان می‌دهد نگاه خلاقانه‌ای به سینمای اجتماعی دارد و از سوژه‌های مسئله‌مند حمایت می‌کند.

‌

«اردوبهشت» نخستین فیلم محمد داودی، اثری مطالبه‌گر و تلخ است؛ داستان پدری که همه‌چیزش را باخته، اما برای عدالت، شرافت و حق دخترش می‌ایستد.

فیلم اگرچه از نظر ریتم و زمان‌بندی دچار ضعف جدی است، اما به‌واسطه بازی حامد بهداد و انتخاب سوژه، همچنان اثری قابل تأمل در سینمای اجتماعی جشنواره فجر به شمار می‌آید.