گزارش|

موشک‌های ایران، ترس ابرقدرت‌ها و پیام صریح به دشمنان

در شرایطی که تهدیدات منطقه‌ای و بین‌المللی علیه ایران طی دهه‌های گذشته افزایش یافته، توان دفاعی و به‌ویژه توان موشکی کشور همواره به عنوان یکی از شاخص‌های مهم امنیت ملی مطرح بوده است.

کد خبر: ۱۳۶۹۴۱۷

جمعه - ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ / February 13, 2026

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، در شرایطی که تهدیدات منطقه‌ای و بین‌المللی علیه ایران طی دهه‌های گذشته افزایش یافته، توان دفاعی و به‌ویژه توان موشکی کشور همواره به عنوان یکی از شاخص‌های مهم امنیت ملی مطرح بوده است. هر گام ایران در توسعه این ظرفیت‌ها با نگاه به بازدارندگی دشمنان و تضمین امنیت مردم برداشته شده است. حالا، اعتراف یک خبرنگار صهیونیست وابسته به تلویزیون موساد نشان می‌دهد که این رویکرد نه تنها بی‌نتیجه نبوده، بلکه دشمنان ایران نیز به صراحت از توان بازدارندگی موشکی ایران به عنوان یک واقعیت غیرقابل انکار سخن می‌گویند.

اظهارات اخیر خبرنگار صهیونیست درباره توان موشکی ایران و نقش آن در «جنگ ۱۲ روزه» را نمی‌توان صرفاً یک تحلیل رسانه‌ای یا بزرگ‌نمایی احساسی دانست؛ این سخنان در واقع اعترافی ناخواسته به واقعیتی است که سال‌هاست محافل امنیتی و نظامی رژیم صهیونیستی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند: قدرت بازدارندگی موشکی ایران، ستون اصلی امنیت ملی جمهوری اسلامی و عامل تغییر توازن قوا در منطقه است.

وقتی یک خبرنگار وابسته به دستگاه امنیتی اسرائیل صراحتاً اذعان می‌کند که «ایرانی‌ها از موشک‌های بالستیک خود دست برنمی‌دارند» و یادآور می‌شود که این توان چگونه در یک درگیری محدود اما تعیین‌کننده، ویرانی‌های قابل توجهی در سرزمین‌های اشغالی به‌جا گذاشته، باید این سخن را فراتر از یک روایت رسانه‌ای دید. این جمله در حقیقت بازتاب یک شکست راهبردی است؛ شکستی که نه در میدان جنگ کلاسیک، بلکه در عرصه محاسبات امنیتی و بازدارندگی رخ داده است.

موشک‌های بالستیک ایران تنها ابزار نظامی نیستند؛ آن‌ها زبان قدرت و پیام روشن ایران به دشمنانش محسوب می‌شوند. تجربه سال‌های اخیر نشان داده که ایران، برخلاف بسیاری از کشورها، امنیت خود را به تضمین‌های خارجی یا حمایت ائتلاف‌های شکننده گره نزده است. در منطقه‌ای که رژیم صهیونیستی با اتکا به حمایت بی‌قید و شرط آمریکا و زرادخانه پیشرفته خود تلاش می‌کند برتری نظامی مطلق ایجاد کند، ایران با توسعه توان موشکی بومی، این رؤیا را به چالش کشیده است.

«جنگ ۱۲ روزه» که این خبرنگار صهیونیست به آن اشاره می‌کند، از همین منظر اهمیت دارد. برای نخستین بار، جامعه صهیونیستی به‌طور عینی با این واقعیت روبه‌رو شد که سامانه‌های دفاعی پرهزینه و تبلیغ‌شده‌ای چون گنبد آهنین، فلاخن داوود و پیکان، مصونیت کامل ایجاد نمی‌کنند. عبور موشک‌ها، ایجاد خسارت‌های زیرساختی و وحشت عمومی، تصویری متفاوت از آنچه سال‌ها به شهروندان اسرائیلی القا شده بود، ترسیم کرد. اعتراف امروز رسانه‌های عبری، در واقع بازتاب همان شکاف روانی و امنیتی است که در آن روزها شکل گرفت.

اصرار ایران بر حفظ و توسعه توان موشکی، دقیقاً از همین تجربه‌ها نشأت می‌گیرد. تاریخ معاصر ایران، مملو از نمونه‌هایی است که نشان می‌دهد خلع سلاح یا اعتماد به وعده قدرت‌های بزرگ، هزینه‌های جبران‌ناپذیری به‌دنبال داشته است. از جنگ تحمیلی و سکوت مدعیان حقوق بشر در برابر بمباران شهرها گرفته تا تحریم‌ها و تهدیدهای مکرر نظامی، همگی یک پیام مشترک داشته‌اند: امنیت خریدنی نیست، بلکه ساختنی است.

از سوی دیگر، موشک‌های بالستیک ایران نقش بازدارنده‌ای دارند که فراتر از مرزهای جغرافیایی عمل می‌کند. این توان، معادلات تصمیم‌گیری در تل‌آویو و حتی واشنگتن را پیچیده کرده است. هر سناریوی حمله مستقیم به ایران، با این پرسش اساسی مواجه می‌شود: هزینه پاسخ ایران چه خواهد بود؟ پاسخ به این پرسش، همان چیزی است که بسیاری از گزینه‌های نظامی را از روی میز تصمیم‌گیران دشمن کنار زده است.

نکته قابل تأمل اینجاست که اعتراف خبرنگار صهیونیست، در شرایطی مطرح می‌شود که سال‌ها تلاش سیاسی، رسانه‌ای و حتی امنیتی برای وادار کردن ایران به عقب‌نشینی موشکی بی‌نتیجه مانده است. فشارهای بین‌المللی، قطعنامه‌ها و تهدیدها نه‌تنها ایران را از این مسیر منصرف نکرده، بلکه به تقویت رویکرد خوداتکایی و توسعه فناوری بومی انجامیده است. امروز، موشک‌های ایرانی نماد «می‌توانیم» در حوزه دفاعی‌اند؛ نمادی که دشمنان ایران به‌خوبی آن را درک کرده‌اند.

در نهایت، آنچه از این اعتراف برمی‌آید، نه صرفاً نگرانی یک خبرنگار یا رسانه صهیونیستی، بلکه اعتراف به یک واقعیت تثبیت‌شده در معادلات منطقه‌ای است: ایران از موشک‌های بالستیک خود دست نخواهد کشید، زیرا این توان، ضامن امنیت، استقلال و بازدارندگی کشور است. تا زمانی که تهدید وجود دارد، ابزار دفاع نیز مشروع و ضروری است؛ واقعیتی که حتی رسانه‌های وابسته به موساد نیز ناچار به پذیرش آن شده‌اند.