ریسه‌های نور بر پیکر زخمی شهر؛ وقتی غزه آوارها را به میهمانی خدا می‌برد + فیلم و عکس

تصویر امسال غزه در آستانه ماه مبارک، تصویری پارادوکسیکال است؛ سیم‌های رنگی که از میان میل‌گردهای بیرون‌زده عبور کرده‌اند و فانوس‌هایی که سقف‌شان آسمانِ بی‌سرپناه است. مردم غزه ثابت کردند که «خانه» ممکن است ویران شود، اما «حرمت ماه خدا» در هر شرایطی نگاه داشته خواهد شد.

کد خبر: ۱۳۷۱۹۹۷

چهارشنبه - ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ / February 18, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، ماه رمضان امسال در نوار غزه، طعم متفاوتی دارد؛ طعمی آمیخته به بوی خاکستر و بغض‌های فروخورده، اما در میان ویرانه‌هایی که روزگاری خانه بود، نوری متفاوت سوسو می‌زند. امسال نه خبری از بازارچه‌های پرزرق‌وبرق است و نه فانوس‌های الکتریکی رنگارنگ، اما کودکان غزه اجازه ندادند تاریکی جنگ، سنت دیرینه آن‌ها را ببلعد.

{$sepehr_media_3335716_600_400}

خلاقیت از دلِ کمبود

با تداوم حملات و محاصره شدید انسانی، دسترسی به ساده‌ترین اقلام برای استقبال از ماه مبارک به یک رویا تبدیل شده است. با این حال، کودکان غزه با استفاده از قوطی‌های خالی کنسرو، سیم‌های مسی و وسایل بازیافتی، دست به خلق آثاری زده‌اند که بیش از هر وسیله تزیینی گران‌بهایی ارزش دارد. این فانوس‌های دست‌ساز، که حالا به نماد خلاقیت و امید بدل شده‌اند، شب‌های تاریکِ پناهگاه‌ها و کوچه‌های آسیب‌دیده را روشن می‌کنند.

لبخندی به وسعت یک مقاومت

تصاویر منتشر شده از محله‌های غزه، کودکانی را نشان می‌دهد که با افتخار فانوس‌های حلبی خود را به دست گرفته و در میان ساختمان‌های نیمه‌ویران چرخ می‌زنند. این لبخندها، که پس از ماه‌ها ناامنی بار دیگر بر چهره‌شان نقش بسته، پیامی روشن برای جهان دارد: «ما هنوز این‌جا هستیم.»

«رمضان در غزه دیگر فقط یک آیین مذهبی نیست؛ بلکه بخشی از مقاومت روزمره مردم علیه فراموشی و نابودی هویت است.»

رمضان زیر سایه جنگ

اگرچه پس از وقایع ۷ اکتبر، چهره زندگی در فلسطین به کلی تغییر کرده و آوارگی به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی خانواده‌ها تبدیل شده است، اما پایبندی به سنت‌ها نشان از ریشه‌های عمیق این ملت در خاکشان دارد. تلاش برای برپایی سفره‌های ساده افطار و روشن کردن این فانوس‌های کوچک، تلاشی است برای حفظ کرامت و زندگی در شرایطی که تمام ابزارهای مرگ مهیاست.

امسال، فانوس‌های غزه نه با باتری و برق، که با شمعِ امید روشن شده‌اند؛ نوری که ثابت می‌کند حتی در دل ویرانه‌ها نیز می‌توان به انتظار سحر نشست.

ریسه‌های نور بر پیکر زخمی شهر؛ وقتی غزه آوارها را به میهمانی خدا می‌برد

"دقت کنید... این صدای چکش بر روی سنگ نیست، این صدای تپش قلب شهری است که زیر آوار هم می‌تپد. نگاه کنید... این‌ها فقط ریسه‌های ارزان‌قیمت نیستند؛ این‌ها رگ‌های حیاتی غزه هستند که نور را در کالبد شهر جاری می‌کنند. رمضان امسال، غزه خودش یک فانوس بزرگ است؛ فانوسی که سوختش از امید و فتیله‌اش از صبر ساخته شده."