بدل از انفجار جواهر بارسا / بازگشت به اوج در حساس‌ترین بزنگاه تاریخ باشگاه! / آماری خیره‌کننده در دیدار با لوانته

مصدومیت مارک برنال، هافبک جوان بارسلونا، امید‌های فلیک برای گلزنی و جانشینی بوسکتس را به چالش کشید.

کد خبر: ۱۳۷۵۲۱۱

سه‌شنبه - ۰۵ اسفند ۱۴۰۴ / February 24, 2026

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو مارک برنال، ستاره جوان باشگاه بارسلونا، آماده است تا به اعتماد هانسی فلیک، سرمربی جدید این تیم، و باشگاه کاتالانی پاسخی درخور دهد. تأثیر چشمگیر این بازیکن ۱۸ ساله بر تیم اصلی بارسا، از زمان نخستین بازی رسمی‌اش در تاریخ ۱۷ آگوست ۲۰۲۴ مقابل والنسیا در مستایا تا نمایش درخشانش در دیدار اخیر یکشنبه این هفته برابر لوانته، چنان امیدوارکننده بوده که به‌راحتی می‌توان سابقه دوری ۱۳ ماهه او از میادین را به دلیل پارگی رباط صلیبی و آسیب مینیسک خارجی، فراموش کرد. برنال پس از بازگشت خود در ۱۴ سپتامبر با یک پاس گل برای روبرت لواندوفسکی مقابل والنسیا، به بازیکنی صبور و پخته تبدیل شده و اکنون ثمره این پشتکار را می‌بیند.

اعتماد فلیک به ستاره جوان

هانسی فلیک، که به‌تازگی هدایت بارسلونا را برعهده گرفته بود، زمانی که برنال تنها ۱۷ سال داشت، روی این بازیکن ریسک کرد. این اعتماد، ادامه‌دهنده مسیری بود که رافائل مارکز، سرمربی تیم دوم بارسلونا، در ۱۶ سالگی برنال آغاز کرده بود. سرمربی آلمانی از همان ابتدا دریافت که با استعدادی ویژه روبه‌رو است و همچنان این باور را حفظ کرده است. او صرفاً با احتیاط بیشتری با این استعداد جوان که از نظر بدنی پدیده محسوب می‌شود، اما هنوز در میانه رشد عضلانی و اسکلتی قرار دارد، برخورد می‌کند و به‌تدریج زمان بازی بیشتری به او می‌دهد.

پتانسیل تاکتیکی و مقایسه با بوسکتس

برنال در دیدار مقابل لوانته، در سیستم همیشگی ۱-۳-۲-۴ فلیک، در کنار فرانکی دی‌یونگ در پست زوج هافبک دفاعی به میدان رفت. با این حال، تسلط او بر موقعیت، دید محیطی نسبت به جریان بازی و مسافتی که با گام‌های بلند ۱۹۳ سانتی‌متری‌اش پوشش می‌دهد، این تصور را در سرمربی ایجاد کرده است که شاید در آینده بتواند به‌تنهایی به‌عنوان هافبک میانی در سیستم سنتی‌تر ۳-۳-۴ بارسلونا، در کنار پدری و خود دی‌یونگ یا گزینه‌های دیگر در نقش هافبک‌های داخلی کلاسیک‌تر، بازی کند. این موضوع ناگزیر به مقایسه او با سرخیو بوسکتس منجر می‌شود که برنال نیز با افتخار آن را می‌پذیرد.

بی‌تردید، آمار برنال در ۶۶ دقیقه حضورش در میدان مقابل لوانته یادآور عملکرد بوسکتس بود، هرچند این مقایسه همواره با احتیاط صورت می‌گیرد. او با دقت پاس صددرصدی و ۴۷ پاس سالم، هیچ توپی را از دست نداد. چهارده پاس او در یک‌سوم پایانی زمین بود که معمولاً ایده‌ها به بن‌بست می‌رسند و او در آنجا ریتم بازی را پیدا می‌کرد. برنال تمام حرکاتش را با سهولت و با یک یا دو ضرب انجام داد. او دو تکل و یک نبرد هوایی را برد، یک شوت را دفع کرد و دو خطا گرفت، در حالی که خود نیز همین تعداد خطا را مرتکب شد. او موفق شد از یک مدافع عبور کرده و گلزنی کند، که این دومین گل او در سه مسابقه اخیرش پس از گلی تماشایی‌تر برابر مایورکا بود که حضوری قاطعانه برای تمام کردن موقعیت را نشان می‌دهد.

ویژگی گلزنی؛ تمایز از اسطوره‌ها

برنال واقعاً توانایی گلزنی‌ای را دارد که بوسکتس فاقد آن بود. او بازیکنی است که به جلو اضافه می‌شود و شوت پای چپ قدرتمندی دارد که هنوز به‌طور کامل آن را به نمایش نگذاشته است. این ویژگی حاصل سال‌ها حضورش به‌عنوان هافبک تهاجمی و وینگر در فوتبال پایه است. او یک شماره ۱۰ تکنیکی و گلزن بود تا زمانی که رشد فیزیکی‌اش باعث شد در رده نوجوانان به هافبک میانی تغییر پست دهد.