ایران: قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل درباره اوکراین به صلح پایدار کمک نمی‌کند

نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در بیست‌وسومین نشست عمومی «نشست فوق‌العاده اضطراری یازدهم» مجمع عمومی سازمان ملل متحد که روز سه شنبه در نیویورک برگزار شد، با تبیین مواضع اصولی تهران، رای منفی خود به قطعنامه مطرح‌شده درباره بحران اوکراین را تشریح کرد.

کد خبر: ۱۳۷۵۲۶۱

سه‌شنبه - ۰۵ اسفند ۱۴۰۴ / February 24, 2026

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو؛ نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در بیست‌وسومین نشست عمومی «نشست فوق‌العاده اضطراری یازدهم» مجمع عمومی سازمان ملل متحد که روز سه شنبه در نیویورک برگزار شد، با تبیین مواضع اصولی تهران، رای منفی خود به قطعنامه مطرح‌شده درباره بحران اوکراین را تشریح کرد.

نماینده جمهوری اسلامی ایران در این نشست با اشاره به مواضع ثابت و مکرر تهران از سال ۲۰۲۲ تاکنون در چارچوب این نشست فوق‌العاده، بر پایبندی اصولی جمهوری اسلامی ایران به حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات از طریق گفت‌وگو و در چارچوب حقوق بین‌الملل، از جمله منشور ملل متحد، تأکید کرد.

وی تصریح کرد که از آغاز بحران اوکراین، جمهوری اسلامی ایران موضعی روشن، منسجم و بدون تغییر اتخاذ کرده و همواره بر لزوم احترام کامل تمامی دولت‌های عضو سازمان ملل به اهداف و اصول مندرج در منشور ملل متحد و حقوق بین‌الملل از جمله حاکمیت، استقلال، وحدت و تمامیت ارضی کشورها، احترام به مرزهای بین‌المللی به‌رسمیت‌شناخته‌شده و پرهیز از تهدید یا توسل به زور تأکید داشته است.

نماینده جمهوری اسلامی ایران در این نشست، همچنین با اشاره به حمایت مستمر ایران از تلاش‌ها برای تحقق صلحی پایدار، خاطرنشان کرد که دستیابی به راه‌حل‌های بلندمدت و پایدار برای این بحران مستلزم پرداختن به ریشه‌های اصلی منازعه، از جمله اقدامات و تصمیمات تحریک‌آمیز برخی دولت‌ها و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است.

وی با ابرار تاسف از اینکه قطعنامه حاضر به این موضوعات اساسی نمی‌پردازد، گفت: این متن در زمانی نامناسب و بدون برگزاری مشورت‌های شفاف قبلی ارائه شده و نه‌تنها به پیشبرد صلح کمکی نمی‌کند، بلکه ممکن است به تشدید شکاف‌های موجود بینجامد.

نماینده جمهوری اسلامی ایران همچنین نسبت به اهداف واقعی ارائه این قطعنامه ابراز نگرانی کرد و گفت: این نگرانی وجود دارد که هدف از این قطعنامه نه حمایت از صلح پایدار در اوکراین، بلکه بهره‌برداری سیاسی در چارچوب رقابت‌های ژئوپلیتیکی جاری باشد.