دبیر ستاد حقوق بشر: بی‌تفاوتی نسبت به جنایت در مدرسه میناب لکه ننگی بر پیشانی مراجع حقوق بشری خواهد بود/حامیان تجاوز به ایران از بزرگ‌ترین ناقضان حقوق بشری هستند

دبیر ستاد حقوق بشر با بیان اینکه بی‌تفاوتی و نادیده انگاشتن جنایت آمریکا در مدرسه میناب توسط مراجع و مقام‌های حقوق بشری لکه ننگی بر پیشانی آنها خواهد بود، گفت: حامیان تجاوز به ایران از بزرگ‌ترین ناقضان حقوق بشری هستند.

کد خبر: ۱۳۷۹۱۳۲

شنبه - ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ / March 07, 2026

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، دبیر ستاد حقوق بشر با بیان اینکه بی‌تفاوتی و نادیده انگاشتن جنایت آمریکا در مدرسه میناب توسط مراجع و مقام‌های حقوق بشری لکه ننگی بر پیشانی آنها خواهد بود، گفت: حامیان تجاوز به ایران از بزرگ‌ترین ناقضان حقوق بشری هستند.

رژیم صهیونیستی و آمریکا، صبح شنبه، ۹ اسفند ۱۴۰۴ خاک جمهوری اسلامی ایران را هدف قرار داده و‌کارزار جنایت‌کارانه‌ای را پیش بردند.

این تجاوز نظامی که با نقض حقوق بین‌الملل و حقوق بشری همچنان ادامه دارد، واکنش‌های گسترده‌ای را در سراسر جهان به دنبال داشت.

در همین رابطه، ناصر سراج، معاون امور بین‌الملل قوه قضاییه و دبیر ستاد حقوق بشر به تشریح اقدام‌ها برای پیگیری حقوقی و پاسخگو کردن عاملان تجاوز به خاک ایران و مرتکبان جنایت علیه مردم کشورمان پرداخت.

مشروح این گفت‌و‌گو در زیر آمده است:

لطفا نکات مقدماتی خود را درباره جنایت‌های اخیر رخ داده در ایران در نتیجه تجاوز‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی بیان بفرمایید.

در ابتدا لازم می‌دانم حمله‌های وحشیانه رژیم صهیونیستی و آمریکا به جمهوری اسلامی ایران و به شهادت رساندن رهبر عظیم‌الشان و محبوب انقلاب اسلامی و جمعی از فرماندهان و شهروندان ایران اسلامی را خدمت صاحب اصلی این سرزمین، حضرت ولیعصر (عج) و ملت شریف ایران تسلیت عرض کنم.

تجاوز‌های مشترک رژیم‌های جنایت‌کار صهیونیستی و آمریکا به خاک جمهوری اسلامی ایران، در میانه مذاکرات، بار دیگر بر همگان ثابت کرد که مذاکره و دیگر روش‌های حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلاف‌ها برای این ۲ رژیم صرفا حربه‌ای برای توجیه جنایت‌ها علیه ملت ایران محسوب می‌شود.

اقدام‌های این ۲ رژیم در چارچوب اصول و قواعد حقوق بین‌الملل را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

رژیم غاصب صهیونیستی با همکاری و مشارکت رژیم جنایت‌کار آمریکا، کمر همت بر نابودی جسم نالان و نیمه جان حقوق بین‌الملل و حقوق بشر بسته‌اند.

در جریان تجاوز‌های اخیر این ۲ رژیم جنایت‌کار به ایران، کمتر قاعده‌ای از قواعد بنیادین حقوق بشری و حقوق بشردوستانه‌ای یافت می‌شود که مورد نقض قرار نگرفته باشد.

اصول بنیادین حقوق بشردوستانه بین‌المللی ازجمله اصل تفکیک میان نظامیان و غیرنظامیان، اصل تناسب، اصل ضرورت و اصل احتیاط، چنان همه‌جانبه و بی محابا از سوی این ۲ رژیم در ایران نقض می‌شود که گویی از اساس چیزی به نام حقوق بشردوستانه وجود نداشته است.

رژیم فعلی آمریکا در چارچوب شعار نژادپرستانه «اول آمریکا»، تمامی مناسبات و مبانی اخلاقی، انسانی و حقوقی جامعه جهانی را زیر پا گذاشته و با همکاری جامع با رژیم کودک‌کش و نسل‌کش صهیونیستی که دستش به خون بیش از ۸۰ هزار انسان بی‌گناه در غزه آلوده است، به جاده صاف‌کن این رژیم جنایت‌کار در عرصه بین‌المللی بدل شده است.

حمله‌های کور این ۲ رژیم به ایران به‌ویژه حمله به دبستان دخترانه در میناب، ناقض کدام دسته از قواعد حقوق بشری و بین‌المللی محسوب می‌شود؟

در این میان، حقوق بنیادین بشری ملت ایران بیش از هر حوزه دیگر در حال نقض نظام‌مند از سوی عوامل تروریستی آمریکایی صهیونیستی است.

روسای جنایت‌کار این ۲ رژیم که با وعده کاذب آزادی مردم ایران دست به تجاوز سرزمینی به ایران زدند، در نخستین روز از حمله‌های وحشیانه خود یک دبستان در میناب را هدف حمله‌های خود قرار دادند که در نتیجه آن ۱۶۸ دانش‌آموز بی‌گناه بین سن ۷ تا ۱۲ سال به شهادت رسیده و ده‌ها کودک دیگر مجروح شده‌اند.

بی‌تردید هدف قرار دادن عامدانه کودکان در محیط آموزشی، نقض فاحش و آشکار اصول و قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل، حقوق بشردوستانه مندرج در کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل‌های الحاقی آن به‌ویژه اصل تفکیک و اصل تناسب و موازین حقوق بشر ازجمله کنوانسیون حقوق کودک و همینطور اصول انسانی و اخلاقی محسوب می‌شود.

ابعاد این جنایت وحشیانه آنچنان دلخراش و وسیع بوده که سبب وحشت دیگر کودکان و جریحه‌دار شدن احساسات عمومی مردم ایران و افکار عمومی جهانی شده است که بی‌تفاوتی و نادیده انگاشتن آن توسط مراجع و مقام‌های حقوق بشری لکه ننگی بر پیشانی آنها خواهد بود که هیچ‌گاه پاک نخواهد شد.

واکنش سازوکار‌های بین‌المللی نسبت به این فاجعه چه بوده است؟

اگرچه برخی از سازوکار‌های بین‌المللی حقوق بشری نظیر صندوق کودکان ملل متحد یا بعضی از گزارشگران ویژه شورای حقوق بشر به محکومیت این جنایت اشاره کرده‌اند، اما پر واضح است این محکومیت‌ها چنانچه با ابزار‌های سخت نظارتی و جبرانی همراه نباشد، تاثیر چندانی ندارد.

متأسفانه باید اذعان کرد که سازوکار‌های بین‌المللی و حتی بسیاری از دولت‌های جهان امروز، گروگان یا اسیر این ۲ رژیم جنایت‌کار و خودبرتربین هستند.

به بیان دیگر این ۲ رژیم امروز دیگر از استفاده ابزاری از این سازوکار‌ها عبور کرده و به ارعاب و تهدید این سازوکار‌ها مبادرت می‌ورزند؛ تهدید و تحریم قضات دیوان بین‌المللی کیفری در پرونده تعقیب نتانیاهو و همچنین تهدید‌های مکرر این ۲ رژیم علیه گزارشگر ویژه سرزمین‌های اشغالی ازجمله مصادیق بارز نقض ماموریت‌های سازوکار‌های بین‌المللی توسط آنها است.

نقش دیگر دولت‌ها در تحقق اهداف این ۲ رژیم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

بدیهی است که دولت و ملت‌های آزاده هیچ‌گاه تن به توجیه و حمایت از اقدام‌های جنایت‌کارانه این ۲ رژیم نداده و نخواهند داد؛ در این مدت کافی است به مواضع دولت‌هایی، چون آفریقای جنوبی که به جهت نسل‌کشی رژیم صهیونیستی در دیوان بین‌المللی دادگستری طرح دعوا کرده یا اسپانیا که همواره مخالف جنایت‌های این ۲ رژیم بوده است، نگاه کنید.

در این میان البته کشور‌های دوست و برادر همسایه ایران نیز همواره مواضع محترمانه در مخالفت با اقدام‌های جنایت‌کارانه این ۲ رژیم داشته‌اند.

با وجود این، حامیان این ۲ رژیم را که به نوعی هم از روی ترس و هم به جهت خوی امپریالیستی و برتری‌جویی خود، سکوت کرکننده‌ای را در برابر جنایت‌های آنها در پیش گرفته‌اند، نیز نباید از نظر دور داشت؛ این حامیان که اغلب آنها دول اروپایی و غربی هستند، بزرگ‌ترین ناقضان اصول حقوق بشری و استفاده‌کنندگان ابزاری از حقوق بشر بوده که با این قبیل بازی‌های نخ‌نما شده، هم خود را از معادلات جهانی حذف کرده و به ابزاری در دستان این ۲ رژیم جنایت‌کار بدل گشتند و هم سازوکار‌های حقوق بشری را تهی از معنا و بی‌اثر کرده‌اند؛ شما فقط جنایت دبستان میناب با قتل‌عام ۱۶۸ دختر بچه را مقایسه کنید با فوت دختری در سال ۱۴۰۱.

مدعیان دروغین حقوق بشر در جریان واقعه تاسف‌برانگیز فوت مرحومه مهسا امینی که حتی رهبر شهید انقلاب اسلامی نیز بار‌ها درباره آن اظهار تاسف کرده و خود را داغدار آن حادثه معرفی کرده‌اند، چنان بلوا و آشوبی به پا کردند و ادای دایه عزیزتر از مادر در آوردند که سازوکار‌های متاثر از قدرت و سیاست در عرصه بین‌المللی را مجاب کردند تا هیئت به‌اصطلاح حقیقت‌یاب درباره وقایع ایران تشکیل دهد.

در مقابل، اما در جریان حمله وحشیانه اخیر به مدرسه میناب و کشتار ۱۶۸ دختربچه دبستانی، چنان سکوت اختیار کرده‌اند که گویی حقوق کودکان، حقوق زنان، حق حیات، حق برخورداری از امنیت و صلح، حق آموزش و بسیاری از حق‌های بشری دیگر که همواره ایران را با ادعای نقض آنها مورد شماتت قرار می‌دادند، از اساس وجود نداشته یا ندارد.

رویکرد دوگانه و نژادپرستانه این مدعیان دروغین حقوق بشر، به حدی مشمئزکننده شده است که دیگر باید با صدای بلند اعلام کرد که جانیان و حامیان جنایت‌های حقوق بشری مانند آنها، هیچ‌گاه حق ندارند در سازوکار‌های حقوق بشری حضور داشته باشند و بتوانند با دستان آغشته به خون خود برای این سازوکار‌های نظارتی تصمیم بگیرند و در موضوع‌های حقوق بشری رای دهند.

راهکار ستاد حقوق بشر برای پیگیری این جنایت‌ها چیست؟

ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران ضمن ابراز همدردی عمیق با خانواده‌های داغدار و مردم شریف ایران اعلام می‌دارد که پیگیری حقوقی این جنایت‌ها را از مجاری حقوقی ذیربط، در سطح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی دنبال خواهد کرد و از جامعه جهانی می‌خواهد در برابر این فجایع انسانی، مسئولانه، شفاف و بدون تبعیض اقدام کند.