بیعت هشتاد هزار هنرمند بسیجی با رهبر سوم انقلاب اسلامی

هشتاد هزار هنرمند بسیجی در پی معرفی سید مجتبی حسینی خامنه‌ای؛ به عنوان رهبر سوم انقلاب اسلامی با ایشان بیعت کردند.

کد خبر: ۱۳۸۰۰۶۰

دوشنبه - ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ / March 09, 2026

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، هشتاد هزار هنرمند بسیجی در پی معرفی سید مجتبی حسینی خامنه‌ای؛ به عنوان رهبر سوم انقلاب اسلامی با ایشان بیعت کردند.

متن این پیام بدین شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

محضر مبارک رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای

همان گونه که زمین خدا هیچ گاه خالی از حجت حق نمی‌ماند، لطف و اراده خداوند بر این است که مجاهدان و سربازان حضرت حجت نیز بی فرمانده نمانند، خداوند متعال نخستین یاور مجاهدان راه حق است و امروز که ملت بزرگ ایران در جنگ با تمام کفر و ظلم بر روی زمین است حکمت و نصرت خداوند متعال شامل این ملت غیور شده و حضرتعالی را که از سلاله مجاهدین و پاکان هستید زعیم و رهبر و فرمانده ایران سربلند قرارداد.

این روز‌ها که داغ فقدان امام شهیدمان حضرت آیت الله العظمی امام خامنه‌ای برای ما هنرمندان که چهاردهه در سایه حمایت ایشان و در پیروی از اندیشه‌های نابشان در راه تحقق فرهنگ و تمدن انقلاب اسلامی کوشیده و سربازان ایشان در عرصه فرهنگ و هنر بودیم و هستیم روز‌های سخت و طاقت فرسایی بود، اما با حضور شما این داغ را هر چند به خون جگر، التیام خواهیم بخشید و انتقام آن سیدالشهدای عزیز انقلاب همراهتان خواهیم بود.

رهبر بزرگوار انقلاب! ما هشتاد هزار هنرمند متعهد و مجاهد ایران اسلامی در بسیج هنرمندان ضمن اعلام پیروی خالصانه با حضرتعالی، بر سر عزت اسلام و ایران اسلامی با شما عهد می‌بندیم که تا پای جان حامی و مطیع فرامین شما بوده و در راه اعتلای هنر ایرانی، تمدن ایرانی اسلامی و فرهنگ پایداری تا پای جان بکوشیم.

به امید سربلندی، پیروزی و عظمت سرزمین پارسایان و رزمندگان ایران عزیزمان.

گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

حُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود

عاشقان زُمرهٔ اربابِ امانت باشند

لاجرم چشمِ گهربار همان است که بود

از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبح

بویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود

طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشید

هم‌چُنان در عملِ معدن و کان است که بود

کشتهٔ غمزهٔ خود را به زیارت دریاب

زانکه بیچاره همان دل‌نگران است که بود

رنگِ خونِ دلِ ما را که نهان می‌داری

همچنان در لبِ لعلِ تو عیان است که بود

زلفِ هندویِ تو گفتم که دگر رَه نزند

سال‌ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

حافظا بازنما قصه خونابهٔ چشم

که بر این چشمه همان آبِ روان است که بود