زلزله در واشنگتن؛ استعفای اعتراضی «جو کنت» در پی جنایات جنگی در ایران

جو کنت، مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا (NCTC)، استعفای رسمی خود را اعلام کرد. این مقام ارشد که مستقیماً زیر نظر دولت دونالد ترامپ فعالیت می‌کرد، در بیانیه‌ای تأکید کرد که نمی‌تواند با وجدان آسوده از ادامه جنگ با ایران حمایت کند.

کد خبر: ۱۳۸۴۴۵۱

پنجشنبه - ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ / March 19, 2026

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۲۶، جو کنت، مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا (NCTC)، استعفای رسمی خود را اعلام کرد. این مقام ارشد که مستقیماً زیر نظر دولت دونالد ترامپ فعالیت می‌کرد، در بیانیه‌ای تأکید کرد که «نمی‌تواند با وجدان آسوده از ادامه جنگ با ایران حمایت کند»، زیرا ایران هیچ تهدید قریب‌الوقوعی برای امنیت ملی ایالات متحده نداشته است.

این استعفای ناگهانی بازتاب‌دهنده نگرانی‌های جدی اخلاقی و حقوقی در قبال ادامه این درگیری است. کنت، به عنوان مسئول هماهنگی اطلاعات ضدتروریسم آمریکا، دسترسی مستقیم به ارزیابی‌های محرمانه داشت و استعفایش بازتاب‌دهنده بن‌بست در راهبرد نظامی است که فاقد برنامه زمانی مشخص برای پایان به نظر می‌رسد.

از منظر حقوق بشری، حملات نظامی به خاک ایران نگرانی‌های عمیق بین‌المللی را برانگیخته است. حمله به مدرسه ابتدایی شجره طیبه در میناب (استان هرمزگان) در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، که منجر به کشته شدن بیش از ۱۶۸ غیرنظامی از جمله بیش از ۱۰۰ کودک شد، توسط عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر به عنوان نقض جدی قوانین بشردوستانه و احتمالاً جنایت جنگی مورد انتقاد قرار گرفته است.

گزارش‌های معتبر حاکی از بمباران مراکز مسکونی، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌های غیرنظامی است که ضرورت رعایت دقیق اصل تمایز را برجسته می‌کند.

دونالد ترامپ ساعاتی بعد در واکنش به این اقدام گفت: «همیشه فکر می‌کردم او آدم خوبی است، اما او را در حوزه امنیت ضعیف می‌دیدم. وقتی بیانیه‌اش را خواندم، متوجه شدم رفتنش اتفاق خوبی است، چون گفته بود ایران تهدیدی نیست درحالی‌که ایران یک تهدید بسیار بزرگ بود.»

این انشقاق درونی در دولت آمریکا، اعتبار اخلاقی سیاست‌های جاری را مورد پرسش قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که صدای نگرانی‌های حقوق بشری حتی درون اردوگاه حامیان اولیه نیز در حال گسترش است.

در این میان، تأثیرات این درگیری‌ها بر جوامع اقلیت ایران، از جمله مردم کُرد، نیز قابل تأمل است؛ جایی که چالش‌های امنیتی، آوارگی و فشارهای اقتصادی بر زندگی روزمره آنان افزوده شده است. تنها با اولویت دادن به گفت‌وگو و رعایت استانداردهای جهانی حقوق بشر می‌توان از گسترش آسیب‌ها جلوگیری کرد.