یاد رهبر شهید در حرم رضوی/جای خالی صدایی که هر سال با بهار می‌آمد

امام خمینی (ره) جایگاهی که از دل حرم، پیام آغاز سال نو به گوش مردم ایران و شیفتگان امام رضا (ع) می‌رسد.

کد خبر: ۱۳۸۴۸۳۶

جمعه - ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ / March 20, 2026

به گزارش گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، هر سال با نخستین ساعات بهار، بسیاری از زائران و مجاوران حرم مطهر رضوی در نقطه‌ای مشخص از رواق امام خمینی (ره) گرد هم می‌آمد، جایی که عطر نوروز با کلامی از جنس امید، معنویت و خدمت و بیان مهم‌ترین دستاورد‌های نظام مقدس اسلامی درهم می‌آمیخت. جایگاهی که از دل حرم، پیام آغاز سال نو به گوش مردم ایران و شیفتگان امام رضا (ع) می‌رسید. صدایی که نه فقط آغاز سال، بلکه آغاز امیدی تازه را نوید می‌داد.

اکنون در همان نقطه، جایگاهی نمادین به یاد رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (ره) شکل گرفته است، یادمانی ساده، اما عمیق که خاطره سال‌هایی را زنده می‌کند که نخستین پیام‌های نوروزی از جوار بارگاه ملکوتی حضرت رضا (ع)، طنین‌انداز می‌شد.

برای بسیاری از زائران، رواق امام خمینی (ره) تنها یک فضای معماری در حرم مطهر نیست، این رواق در حافظه جمعی مردم، با لحظه‌هایی گره خورده است که در آن، پیام نوروزی از دل حرم رضوی به سراسر کشور و دنیا مخابره می‌شد. لحظه‌ای که نگاه‌ها به سمت همان جایگاه دوخته می‌شد و صدایی آشنا از خدمت، امید و آینده سخن می‌گفت.

جایگاهی که به خاطره‌ای ماندگار تبدیل شد

در نخستین روز هر سال، این جایگاه به نقطه‌ای تبدیل می‌شد که پیوندی میان معنویت حرم رضوی و آغاز سال جدید برقرار می‌کرد. در آن لحظات، فضای رواق لبریز از سکوتی معنوی می‌شد؛ سکوتی که با کلامی الهام‌بخش شکسته می‌شد و پیام آن تا دورترین نقاط نه تنها کشور، بلکه کل دنیا می‌رسید.

اما امروز، با شهادت خادم بزرگ و رهبر شهید، این جایگاه بیش از گذشته معنایی عمیق پیدا کرده است. جایگاهی که روزگاری محل بیان پیام‌های امیدبخش آغاز سال بود، اکنون به نمادی از یاد و خاطره رهبری تبدیل شده است که مسیر خدمت خود را تا سرمنزل شهادت ادامه داد.

{$sepehr_media_3401771_600_400}

شاید هر زائری که از کنار این جایگاه عبور می‌کند، لحظه‌ای درنگ کند، لحظه‌ای که در آن خاطره سال‌های گذشته در ذهن زنده می‌شود. سال‌هایی که در آغاز بهار، نگاه‌ها به همان نقطه دوخته می‌شد و پیام نوروزی با صدایی آرام، اما استوار، شنیده می‌شد.

آن روز‌ها شاید کمتر کسی تصور می‌کرد که این لحظات روزی به خاطره‌ای تاریخی تبدیل شود؛ خاطره‌ای که اکنون در قالب یک یادمان نمادین در دل حرم مطهر رضوی، باقی مانده است.

رهبر شهید انقلاب اسلامی (ره) در سال‌های مسئولیت خود، تلاش کردند حرم مطهر رضوی را نه تنها به عنوان مکانی برای زیارت، بلکه به عنوان کانونی برای ترویج فرهنگ خدمت، معنویت و امید در جامعه معرفی کنند.

پیام‌های نوروزی که هر سال از رواق امام خمینی (ره) ایراد می‌شد، بازتاب همین نگاه بود؛ نگاهی که آغاز سال را فرصتی برای تجدید عهد با ارزش‌های انسانی و الهی می‌دانست.

امروز، اما آن صدا دیگر در میان ما نیست. صدایی که هر سال با بهار می‌آمد، مظلومانه خاموش شد؛ اما حقیقت آن است که برخی صدا‌ها هرگز خاموش نمی‌شوند. آنان درحافظه مردم، در خاطرات جمعی و در مکان‌هایی که روزگاری میزبان حضورشان بوده است، زنده می‌مانند.

شهادت، راز جاودانگی مردانی است که زندگی خود را وقف خدمت می‌کنند. رهبر عزیز شهید، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (ره) نیز از همین جنس بود؛ مردی که مسیر خدمت را تا آخرین لحظه ادامه داد و سرانجام نامشان در شمار خادمان شهید، ثبت شد.

راز ماندگاری در مسیر خدمت

اکنون این جایگاه نمادین در رواق امام خمینی (ره)، تنها یک نشانه نیست، بلکه یادآور سال‌هایی است که آغاز بهار با صدای او معنا می‌گرفت. یادآور لحظاتی که پیام امید از کنار مضجع شریف امام رضا (ع)، به گوش مردم می‌رسید؛ زائرانی که امروز از کنار این جایگاه عبور می‌کنند، شاید در سکوت دل خود همان جمله‌ها را زمزمه کنند: مظلومانه رفتید، اما جاودانه شدید.

شاید راز ماندگاری همین باشد؛ اینکه انسان‌ها از میان ما می‌روند، اما راه، اندیشه و یادشان در دل‌ها باقی می‌ماند. همان‌گونه که این جایگاه در رواق امام خمینی (ره) اکنون به یادآورنده مردی تبدیل شده است که هر سال پیام آغاز بهار را از دل حرم رضوی به مردم، می‌رساند.

بهار هر سال دوباره از راه می‌رسد؛ زائران دوباره به حرم می‌آیند؛ رواق‌ها دوباره لبریز از جمعیت می‌شود. اما در میان همه این آمدن‌ها، جای خالی آن صدا بیش از پیش احساس می‌شود.

با این حال، همان‌گونه که فرهنگ شهادت در تاریخ این سرزمین نشان داده است، رفتن پایان راه نیست. گاهی رفتن آغاز ماندگاری است و امروز در رواق امام خمینی (ره)، همان جایگاهی که سال‌ها پیام نوروزی از آن شنیده می‌شد، گواهی است برهمین حقیقت؛ اینکه برخی نام‌ها با گذر زمان نه‌تنها فراموش نمی‌شوند، بلکه روشن‌تر از گذشته در ذهن‌ها و دل‌ها می‌مانند.

این است راز شهادت؛ مظلومانه رفتن، اما جاودانه ماندن.