خروش مردم چهارمحال و بختیاری یک ماهه شد؛

سایه‌ای که ماه را بلعید و بیداریِ مردم آغاز شد + فیلم

وقتی خبرِ گم‌شدنِ ماه به گوششان رسید، سنگینیِ آن بر شانه‌هایشان نشست؛ چنان‌که گویی بخشی از جانشان از آسمان کنده شده باشد. همان‌جا با خود عهد بستند که تا بازگشت روشنایی، در خیابان‌ها بمانند و چراغ‌دار شب‌های شهر شوند.

کد خبر: ۱۳۸۷۸۵۸

سه‌شنبه - ۱۱ فروردين ۱۴۰۵ / March 31, 2026

به گزارش خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، امشب یک ماه شد که ملت ایران یک ماه را از دست دادند و با شنیدن این خبر سنگین با خود عهد بستن که از همان لحظه تا نابودی کامل آمریکا و اسرائیل در خیابان بمانند.

مردم چهارمحال و بختیاری نیز پیرو همه مردم ایران هر شب حضورشان را در خیابان‌ها پرشورتر از شب قبل تکرار کردند.

این مردم جوانان بسیاری را تقدیم جمهوری اسلامی ایران کردند و همگی داغ دارند اما حتی یک قدم در دفاع از خاکشان، پرچمشان، هویتشان و جمهوری اسلامی ایران عقب نشینی نکردند و تا آخرین نفس در خیابان می‌مانند.

طی این یک ماه در تاریخ ثبت شد که؛ در سرزمینی که کوه‌هایش به آسمان چنگ می‌زدند، روزی رسید که ماه از چشم مردم پنهان شد؛ گویی آسمان تصمیم گرفته بود آزمونی تازه پیش پایشان بگذارد. خبر، همچون توده‌ای سنگین بر دل‌ها فرود آمد، اما کسی از پا ننشست. از همان لحظه، خیابان‌ها پُر شد از قدم‌هایی که نمی‌خواستند خاموشی را بپذیرند. هر شب، روشن‌تر از شب پیش، صفی از فانوس‌ها و دست‌هایی که به هم گره خورده بود شهر را از تاریکی پس می‌گرفت.

{$sepehr_key_12255}

مردمان جوان بسیاری را در مسیر روزگار از دست داده بودند؛ هر کدام زخمی بر دل داشت، اما هیچ‌کدام اجازه نداد آن زخم‌ها، آن‌ها را از هم جدا کند. سوگشان را چون شالی سیاه به دور شانه می‌پیچیدند و با همان داغیِ ماندگار، کنار یکدیگر می‌ایستادند. برایشان ماندن در خیابان تنها یک حضور نبود؛ نوعی عهد بود، عهدی برای نگه‌داشتن نام و خاطرهٔ کسانی که رفته بودند، و پاسداشتِ ریشه‌ها و هویت جمعی‌شان.

آن‌ها باور داشتند تا زمانی که قدم‌ها خاموش نشود، هیچ شبی در این سرزمین بی‌صدا نخواهد ماند. این گونه بود که ماندن، بهانه‌ای شد برای نفس‌کشیدنِ امید، حتی در سخت‌ترین ساعت‌های تاریکی.

در ادامه بخشی از حضور شب سی‌ام مردم در خیابان را می‌بینید؛

{$sepehr_media_3417271_600_400}