مشهد زیر باران، به وقت استغاثه امام زمان (عج) | سی‌ودومین خروش شبانه مشهدی‌ها در سنگر خیابان

مگر می‌شود در میانه جنگ «ملتی رسیده به اهل یقین» با «بدترین اهل زمین»، اسم «مهدی (عج)» بیاید و دل‌ها نلرزد؟ این‌گونه بود که شهر امام رضا (ع) در سی‌ودومین شب خروش مشهدی‌ها سبز و سپید و سرخ پوشید و مهدوی شد.

کد خبر: ۱۳۸۸۵۱۵

پنجشنبه - ۱۳ فروردين ۱۴۰۵ / April 02, 2026

به گزارش گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، باران، آرام و پیوسته روی معابر و خیابان‌ها می‌نشست؛ از میدان شهدا تا جای‌جای میادین، تقاطع‌ها، معابر و محلات مشهد که سال‌ها محل تلاقی صداها، قدم‌ها و دل‌های زائران و مجاوران بوده است، حالا امشب، یکبار دیگر محفل گردهمایی دل‌های عاشق وطن و بیزار از دنیا شد؛ برای سلام به امام رئوف (ع)، فریاد مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و استغاثه به امام عصر (عج).

شهر امام رضا (ع)، مهدوی می‌شود

چهارشنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۵، روزی که در تقویم به نام روز «جمهوری اسلامی ایران» ثبت شده است، حال‌وهوای دیگری داشت. هوا که تاریک شد و وقت اقامه نماز گذشت، حال و هوای معابر و خیابان‌های مشهد کم‌کم تغییر کرد، باران بهاری، نه مزاحم که انگار همراه این جمع بود. قطره‌ها بر شانه‌ها نشست، بی‌آن‌که کسی را از آمدن منصرف کند. اینجا زیر همین باران، آدم‌ها آمده بودند تا چیزی فراتر از یک مراسم آیینی ساده را تجربه کنند. مگر می‌شود در میانه جنگ «ملتی رسیده به اهل یقین» با «بدترین اهل زمین»، اسم «مهدی (عج)» بیاید و دل‌ها نلرزد؟ این‌گونه بود که شهر امام رضا (ع) در سی‌ودومین شب خروش مشهدی‌ها سبز و سپید و سرخ پوشید و مهدوی شد.

{$sepehr_media_3421015_600_400}

قیام شبانه مشهدی‌ها در ایستگاه سی‌ودوم

مهم‌ترین بخش ماجرای امشب، همان لحظه‌ای بود که نماز استغاثه آغاز شد. صفوف منظم، شانه به شانه، زیر بارانی که حالا دیگر کسی به آن توجهی ندارد. زمین خیس است و حتی زیرانداز‌ها غرق باران رحمت الهی هستند، اما انگار ایستادن سخت نیست. انگار چیزی در فضا بود که همه‌چیز را دلنشین می‌کرد.

{$sepehr_media_3421023_600_400}

صدای تکبیر که بلند شد، رشته پیوستگی مشهد با هیاهوی روزمره گسست و صدای نشستن قطرات باران بر سنگفرش میدان به دلپذیرترین موسیقی صحنه تبدیل شد.

{$sepehr_media_3421017_600_400}

با پایان مراسم در نقاط مختلف شهر که تا ساعات پایانی شب ادامه داشت، جمعیت آرام‌آرام پراکنده شد. هرکس به سویی رفت، چتر‌ها دوباره باز شدند و البته باران همچنان می‌بارید. البته حالا دیگر اشک‌های آسمان بر سر مردم نازل نمی‌شد، بیشتر شبیه تطهیری بود که جمع را کامل‌تر می‌کرد و تصویر مجسم‌تری از «انتظار» را به چشم می‌کشید.

{$sepehr_media_3421021_600_400}

این شب بارانی در مشهد با دعای جمعی که مشتاق ظهور بودند، روایتی از مردمی بود که این روز‌ها آتش می‌بینند، اما حتی زیر باران، بازهم دل‌هایشان به جوانه «امید» سبز است.

{$sepehr_media_3421018_600_400}

{$sepehr_media_3421025_600_400}