گزارش|

بمباران پل B ۱ کرج؛ قربانگاه حقوق بشر در ظهر ۱۳ فروردین

در حالی که نگاه رسانه‌ها به نقاط دیگر جهان دوخته شده، سکوت در برابر بمباران پل B۱ کرج نشان‌دهنده یک تبعیض حقوقی نوین است. این گزارش ویژه به بررسی ابعاد حمله‌ای می‌پردازد که هدفش نه یک سازه بتنی، بلکه ویران کردن آرامش خانواده‌های ایرانی در سنتی‌ترین روز طبیعت‌گردی‌شان بود.

کد خبر: ۱۳۸۸۸۱۰

جمعه - ۱۴ فروردين ۱۴۰۵ / April 03, 2026

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ، سیزدهم فروردین ۱۴۰۵، در حالی که طنین خنده کودکان و ضیافت ساده خانواده‌های ایرانی در دامنه‌های البرز پیچیده بود، آسمان کرج شاهد واقعه‌ای بود که فراتر از یک برخورد نظامی، «حیات مدنی» را هدف گرفت. حمله به پل B۱ کرج، نه انهدام یک گلوگاه لجستیکی، بلکه شلیک به قلب سنتی‌ترین روز آرامش ایرانیان بود. برای درک عمق این فاجعه، نباید تنها به حجم تخریب سازه نگریست؛ بلکه باید «زمان‌سنجی» و «مکان‌گزینی» این عملیات را در ترازوی حقوق بین‌الملل قرار داد تا مشخص شود چگونه یک پروژه عمرانی شهری، به صحنه نمایش جنایت علیه بشریت تبدیل شد.

نقض صریح «اصل تفکیک»؛ پل B۱ سنگر نبود

بر اساس (IHL) حقوق بشردوستانه بین‌المللی هرگونه حمله باید بین اهداف نظامی و غیرنظامی تفکیک قائل شود. پل B۱ کرج، سازه‌ای در حال تکمیل و بخشی از شبکه بزرگراهی شهری است که هیچ‌گونه کارکرد دفاعی یا استقرار نظامی در آن وجود نداشته است.

طبق ماده ۴۸ پروتکل اول الحاقی ژنو، اموال غیرنظامی از مصونیت مطلق برخوردارند. تحلیل جنایت: هدف قرار دادن مستقیم این پل، نشان‌دهنده تعمد در تخریب زیرساخت‌هایی است که صرفاً برای رفاه شهروندان طراحی شده‌اند. این اقدام، «ضرورت نظامی» را به کلی نادیده گرفته است.

استفاده از «سلاح زمان» برای اشاعه وحشت

انتخاب زمان ظهر سیزده‌بدر، کلیدی‌ترین سند برای اثبات ماهیت تروریستی این حمله است. ماده ۵۱ (بند ۲) پروتکل اول الحاقی صراحتاً بیان می‌کند: «اعمال یا تهدیداتی که هدف اصلی آنها اشاعه ترس در میان جمعیت غیرنظامی باشد، ممنوع است.»

انهدام پل B۱ درست در لحظاتی که بیشترین تجمع خانواده‌ها در تفرجگاه‌های پیرامونی و حاشیه رودخانه کرج وجود داشت، پیامی جز «ناامن‌سازی زیست‌جهان غیرنظامیان» ندارد. این حمله نه برای فلج کردن ارتش، بلکه برای فلج کردن اراده و آرامش مردم طراحی شده بود.

جنایت علیه محیط زیست و فضا‌های رفاهی

محدوده پل B۱ کرج به دلیل اشراف به مناظر طبیعی، همواره به عنوان یک پهنه رفاهی شناخته می‌شود. حمله در روز طبیعت به مکانی که طبق کنوانسیون‌های بین‌المللی باید «منطقه امن» تلقی شود، نقض ماده ۵۱ (بند ۵) در مورد ممنوعیت حملات غیرمتناسب است. هرگونه انفجار در این ابعاد، با آگاهی از حضور انبوه زنان و کودکان، مصداق بارز «حمله کورکورانه» است که تلفات جانبی آن به‌طور فاحشی از هرگونه مزیت نظامی فرضی فراتر می‌رود.

بایکوت رسانه‌ای؛ آپارتاید در اجرای عدالت

در حالی که کوچک‌ترین وقایع در پایتخت‌های غربی صدر اخبار جهان را قرق می‌کند، سکوت نهاد‌های ناظر در قبال حمله به زیرساخت‌های کرج، پرده از یک «آپارتاید حقوقی» برمی‌دارد. بایکوت خبری این جنایت در موتور‌های جست‌و‌جو و گزارش‌های سالانه، تلاشی برای عادی‌سازی خشونت علیه ملت ایران است. ما تاکید می‌کنیم که نقض مواد کنوانسیون ژنو در ایران، همان اندازه جرم است که در هر نقطه دیگر از جغرافیای جهان.

حمله به پل B۱ کرج فاقد هرگونه وجاهت بین‌المللی و نظامی است. این واقعه طبق ماده ۸ اساسنامه رم، یک «جنایت جنگی» ثبت شده است. تاریخ و حافظه جمعی ایرانیان هرگز فراموش نخواهد کرد که در روز آشتی با طبیعت، دشمنان این مرز و بوم، «مرگ» را به سفره‌های سیزده‌بدر مردم هدیه دادند. عاملان و آمران این حمله، نه با یک پل بتنی، بلکه با وجدان بیدار جامعه حقوقی رو‌به‌رو هستند که تا احقاق حق و مجازات متجاوز، آرام نخواهند گرفت.