نشریه دیپلمات: آمریکا به دنبال راه خروج سریعی از مخمصه در غرب آسیا است

نشریه دیپلمات با اشاره به لفاظی‌های دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا درباره محاصره دریایی در تنگه هرمز نوشت: به نظر می‌رسد آمریکا به دنبال راه خروج سریع است تا بی سر و صدا از مخمصه دیگری در غرب آسیا که منابع و توجه را به خود جلب کرده عقب نشینی کند.

کد خبر: ۱۳۹۳۳۷۹

سه‌شنبه - ۲۵ فروردين ۱۴۰۵ / April 14, 2026

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، این نشریه تحلیلی- تفسیری از رویداد‌های جهان و آسیا، در نوشتاری مذاکرات اسلام آباد را همچنان یک دستاورد دیپلماتیک قابل توجه ارزیابی و آن را از مهم‌ترین تلاش‌های دیپلماتیک برای پایان دادن به درگیری‌های جاری در غرب آسیا دانست.

«دیپلمات» خاطرنشان کرد، به نظر می‌رسد که آمریکا به دنبال یک راه خروج سریع به شکل بازگشایی تنگه هرمز و کسب امتیازات قابل مشاهده است تا بتواند در داخل و خارج از کشور اعلام پیروزی کند و بی سر و صدا از یک درگیری دیگر که منابع و توجهات را به خود جلب کرده است، عقب نشینی کند.

آنتونی بلینکن وزیر امور خارجه سابق، در مصاحبه اخیر خود با فرید زکریا در سی‌ان‌ان چنین استدلال کرد که آمریکا در جنگ با ایران دچار شکست راهبردی شده است.

دیپلمات افزود ادعای ترامپ در خصوص محاصره دریایی در تنگه هرمز با هدف افزایش فشار اقتصادی بر ایران، سه واقعیت ناخوشایند را آشکار کرده است.

اولا واشنگتن برای بازگرداندن وضعیت تنگه هرمز به قبل از جنگ، هنوز به ایران نیاز دارد. باز کردن این تنگه چیزی است که تهران بدون تضمین‌های گسترده‌تر از آن امتناع کرده است. می‌توان چنین استدلال کرد که بسته شدن طولانی مدت تنگه هرمز، که ابتدا توسط ایران و اکنون توسط آمریکا در معرض خطر قرار گرفته است، شوک اقتصادی جهانی حتی عمیق‌تری را ایجاد می‌کند، آن هم در زمانی که به نظر می‌رسد ترامپ تحت فشار است تا قبل از وقوع چنین شوکی آن را حل کند.

ثانیا، پیام ترامپ پس از مذاکرات اسلام آباد نشان می‌دهد که او در آغاز کردن دوباره جنگ تردید دارد. ترامپ در توئیتی نوشت: «از بسیاری جهات، نکاتی که مورد توافق قرار گرفت، بهتر از آن است که ما عملیات نظامی خود را تا پایان ادامه دهیم.» به نظر می‌رسد رئیس جمهوری آمریکا اکنون به دنبال دلایلی برای خودداری از شعله‌ور کردن دوباره جنگ تمام عیار است. علاوه بر این، خود محاصره هزینه‌هایی را به همراه دارد، زیرا قیمت بالای نفت به مصرف‌کنندگان آمریکایی آسیب می‌رساند و می‌تواند اولویت‌های داخلی و بین‌المللی ترامپ را پیچیده‌تر کند.

ثالثا این محاصره دریایی همچنین ممکن است با هدف کشاندن چین به این موازنه محاسبه شده باشد. پکن بیش از ۸۰ درصد از صادرات نفت ایران را اغلب به صورت تخفیفی و به یوان خریداری می‌کند. تلاش مداوم ایالات متحده برای مسدود کردن این جریان‌ها، به طور مستقیم بر امنیت انرژی چین تأثیر خواهد گذاشت. ترامپ پیش از این چین را به خاطر کمک به ترغیب ایران برای مذاکره در مورد آتش بس اولیه تحسین کرده است. با محدود کردن صادرات ایران، به نظر می‌رسد واشنگتن امیدوار است که پکن بتواند شاید حتی پیش از سفر برنامه‌ریزی شده ترامپ به چین در ماه آینده، بار دیگر تهران را به سمت مصالحه سوق دهد.

این گزارش افزود:چین از طریق معاملات زیرساختی، فروش تسلیحات و میانجیگری بی سروصدا، به طور پیوسته حضور خود را در سراسر خاورمیانه افزایش داده است. طبق گزارش‌ها، در تنگه هرمز، چین و ایران به ابزاری مشترک در چارچوب پرداخت‌های ارزی جایگزین دست یافته‌اند، زیرا کشتی‌های تجاری اکنون به طور معمول هزینه ترانزیت را به یوان دریافت می‌کنند. می‌توان گفت که تقریبا ۸۰ درصد از معاملات نفتی جهانی هنوز به دلار صورت می‌گیرد، اما تلاش ایران برای دریافت عوارض، تغییر در این روند را سرعت می‌بخشد. اگر آینده تنگه همچنان نامشخص باشد، ممکن است کشور‌ها و کشتی‌های بیشتری برای ادامه حرکت انرژی، پرداخت‌های یوان را بپذیرند و این امر برتری دلار را بیشتر از بین می‌برد و نفوذ بلندمدت پکن را در سطح جهانی افزایش می‌دهد.

دیپلمات افزود: ایالات متحده اکنون خود را در موقعیت پیچیده‌تری می‌بیند. تشدید بیشتر درگیری هزینه‌های اقتصادی و سیاسی بالایی را به همراه خواهد داشت و ایران نشان داده که آماده است تا آنها را بپذیرد. از سوی دیگر، مذاکرات معنادار سریع یا آسان نخواهد بود و نیازمند صبر و سازش از سوی هر دو طرف است.

این رسانه در پایان به نقش پاکستان در میانجی گری مذاکرات اشاره کرد و نوشت: پاکستان پیش از این ارزش خود را به عنوان یک تسهیل گر معتبر نشان داده است و تقریباً در هر نوع مذاکرات آتی نقش محوری خواهد داشت. در حال حاضر، مواضع ایالات متحده و ایران بسیار از هم فاصله دارد و بی‌اعتمادی نیز همچنان پابرجاست. آنچه پیش روی دو کشور قرار دارد، یک مسیر دیپلماتیک طولانی است. دستیابی به موفقیت تنها در عرض ۲۴ ساعت امکان‌پذیر نیست. اینکه دو کشور رویکرد مذاکره یا خصومت را انتخاب خواهند کرد، نه تنها نقش واسطه‌ها، بلکه ژئوپلیتیک خلیج فارس و نظم جهانی گسترده‌تر را برای سال‌های آینده شکل خواهد داد.