روایت معاون عراقچی از سال‌ها تلاش برای استفاده از پول‌های بلوکه شده

معاون وزیر امور خارجه در یادداشتی به تلاش‌های چند ساله ایران برای استفاده از پول‌های بلوکه شده خود پرداخت.

کد خبر: ۱۳۹۳۳۸۶

سه‌شنبه - ۲۵ فروردين ۱۴۰۵ / April 14, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، حمدی قنبری، معاون دیپلماسی اقتصادی وزارت امور خارجه در خصوص تحریم‌ها و عدم وصول طلب‌های ایرانی از بانک‌های خارجی در یادداشتی نوشت: این روز‌ها که تلکس‌ها و نامه‌های کشور‌های مختلف را می‌بینم که با نگرانی و عجله درخواست می‌کنند کشتی‌هایشان از تنگه هرمز عبور کند، ذهنم بی‌اختیار به سال‌هایی برمی‌گردد که من در بانک مرکزی بودم؛ سال‌هایی که با اصرار، با خواهش از این کشور به آن کشور می‌رفتیم، با بانک‌های مرکزی‌شان گفت‌و‌گو می‌کردیم، فقط برای یک خواسته ساده: اجازه بدهید از پول خودمان استفاده کنیم.

وی افزود: همان پولی که متعلق به مردم ما بود، همان پولی که سال‌ها برایش زحمت کشیده شده بود. اجازه بدهید دارو و تجهیزات پزشکی و غذا وارد کنیم. بار‌ها توضیح می‌دادیم، استدلال می‌کردیم، خواهش می‌کردیم، و در پاسخ، با خونسردی می‌شنیدیم: «ما می‌دانیم حق با شماست، می‌دانیم این پول شماست، اما آمریکا اجازه نمی‌دهد…» و بعد توضیح می‌دادند که بانک‌هایشان در آمریکا شعبه دارند، آنجا کسب‌وکار دارند و نمی‌خواهند روابطشان با بانک‌های آمریکایی به خطر بیفتد؛ و در نهایت، همان جمله تکراری: «متأسفیم.» و ما می‌ماندیم و این واقعیت تلخ که حقی به این روشنی، این‌قدر آسان می‌تواند نادیده گرفته شود.

قنبری ادامه داد: ما هیچ‌وقت دنبال تلافی نبودیم، هیچ‌وقت نخواستیم رنجی که مردم ما کشیدند به دیگران منتقل شود. اما دنیا گاهی چرخشی دارد که بی‌صدا، تجربه‌ها را جابه‌جا می‌کند. امروز، برای مدتی کوتاه، برخی کشور‌ها درگیر نگرانی‌ای شده‌اند که برای ما سال‌ها یک واقعیت روزمره بود.

معاون وزیر امور خارجه بیان کرد: نمی‌دانم آیا می‌دانند هنوز منابعی از این ملت هست که دهه‌هاست در گوشه و کنار دنیا بلوکه شده و بازنگشته، یا اینکه چه میزان از دارایی‌های مردم ایران به بهانه‌های مختلف در اختیار دیگران مانده است. شاید ندانند، شاید هم فقط به کشتی‌های خودشان و خدمه‌شان فکر کنند. اما اگر قرار باشد منصفانه نگاه کنیم، باید بپذیریم که این ماجرا از امروز شروع نشده است.

وی خاطرنشان کرد: پشت این لحظه، سال‌ها تجربه تلخ یک ملت قرار دارد؛ تجربه‌ای از نادیده گرفته شدن حق، از بسته شدن مسیر‌های عادی زندگی، و از پاسخ‌هایی که همیشه با یک «متأسفیم» تمام می‌شد. شاید اگر این گذشته را هم ببینیم، فهم امروزمان کمی عمیق‌تر و انسانی‌تر شود.