رهبر شهید و سعدی؛ واکاوی جایگاه «شیخِ اجل» بر قله شعر اخلاقی

شعر فارسی در نگاه رهبر شهید، نه یک سرگرمی زبانی، بلکه «سرمایه‌ای معرفتی» است که وظیفه تولید معنا را بر عهده دارد. در این میان، حکیم سعدی شیرازی به عنوان «قله شعر اخلاقی»، جایگاهی منحصربه‌فرد دارد؛ شاعری که با عبور از ظواهر، دشمن حقیقی انسان را در درون او (خواب غفلت) جست‌وجو می‌کند و حکمت را به زبان توده مردم بدل می‌سازد.

کد خبر: ۱۳۹۵۹۵۶

سه‌شنبه - ۰۱ ارديبهشت ۱۴۰۵ / April 21, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، اول اردیبهشت‌ماه، تماشای دوباره‌ی بوستانی است که معمار آن، حکیم سعدی شیرازی، بر تارک ادبیات اخلاقی جهان ایستاده است. رهبر شهید با نگاهی ژرف به تبارشناسی شعر پارسی، سعدی را نه صرفاً یک سخنور، بلکه حکیمی می‌داند که کلامش «سرمایه‌ی معرفتی» تولید می‌کند. از منظر ایشان، سعدی در قله‌ی شعر اخلاقی نشسته است؛ جایی که هنرِ لفظ در خدمتِ حقیقتِ معنا قرار می‌گیرد.

شعر فارسی؛ کارخانه‌ی تولید معرفت

در نگاه رهبر شهید، شعر فارسی یک ویژگی منحصر‌به‌فرد دارد که آن را از ادبیات سایر ملل متمایز می‌کند: «تولید سرمایه‌ی معنوی». ایشان معتقدند قله‌های این زبان، از فردوسی و نظامی تا مولانا و حافظ، همگی «حکیم» بوده‌اند.

در این میان، سعدی جایگاهی ویژه دارد؛ چرا که اثر او تنها حفظ‌کننده‌ی سرمایه‌های گذشته نیست، بلکه با خواندن هر بیت از او، بر معرفت مخاطب افزوده می‌شود. این «حکمت‌محوری» باعث شده است که شعر فارسی حاملِ اصیل‌ترین حقایق بشری در طول قرون باشد.

سعدی؛ بر چکادِ اخلاق و نصیحت

رهبر شهید با صراحت، سعدی شیرازی را معیار و استاندارد شعر اخلاقی معرفی می‌کنند:

«سعدی از جهت شعر اخلاقی و شعر نصیحت و پند در قله است.»

ایشان با استناد به ظرایف موجود در گلستان، به این نکته اشاره دارند که اخلاق سعدی، اخلاقی سطحی نیست؛ بلکه ریشه در روان‌شناسی و انسان‌شناسی دارد. مثالِ «تاختن خواب بر دزدان»، نشان‌دهنده‌ی نبوغ سعدی در تبیین این حقیقت است که بزرگ‌ترین دشمن انسان، نه در بیرون، بلکه در درون او (غفلت و خواب) نهفته است.

مرز میان رزمِ فردوسی و حکمتِ سعدی

یکی از نکات دقیق در این گزیده‌ها، بررسی «اوج و فرودهای هنری» است. رهبر شهید با مقایسه‌ی تطبیقی میان فردوسی و سعدی، بر این باورند که شکوهِ سعدی در ساحت حکمت و پند تجلی می‌یابد. اگرچه سعدی در بوستان تلاش کرد تا در میدان رزم نیز طبع‌آزمایی کند، اما تحلیل‌گران بر این باورند که رسالت اصلی و نقطه قوت بی‌رقیب او، همان زبانِ نرم و نافذِ اخلاقی است. این نشان می‌دهد که هر نابغه‌ای در قلمروی خاص به کمال می‌رسد و قلمرو سعدی، تسخیر قلوب از راهِ حقایق حکمی است.

نسبت کلام سعدی با اعجاز بیانی قرآن

در این گزارش، پیوند میان زیبایی لفظ و اتقان معنا نیز بررسی شده است. در حالی که ادبیات بشری غالباً برای رسیدن به اوج زیبایی محتاج تخیل و افسانه‌پردازی است (چنان که نظامی می‌گوید: در شعر مپیچ و در فن او / چون اکذب اوست احسن او)، کلام سعدی تلاشی است برای نزدیک شدن به الگوی قرآنی؛ یعنی بیان حقیقت در زیباترین فرم ممکن.

سعدی به عنوان «خداوندگار زبان»، از الفاظی بهره می‌گیرد که مانند کلمات وحی، آهنگین و منسجم هستند تا بتواند مفاهیم دشوار اخلاقی را برای همه‌ی نسل‌ها خواندنی و ماندگار کند.

بزرگداشت سعدی در اول اردیبهشت، تنها تجلیل از یک شاعر نیست؛ بلکه تکریمِ «حکمتِ ایرانی» است. طبق فرمایشات رهبر شهید، سعدی به ما آموخت که شعر می‌تواند رسانه‌ای برای ارتقای روح و تولید سرمایه‌ی درونی باشد. او قله‌ای است که با گذشت قرن‌ها، همچنان معتبرترین منبع برای پند گرفتن و اخلاقی زیستن در دنیای معاصر محسوب می‌شود.