تیراندازی در هیلتون؛ بهانه‌ای برای توجیه سالن ۴۰۰ میلیون دلاری ترامپ

تیراندازی در هیلتون، پرونده‌ای است که پروژه مناقشه‌برانگیز ۴۰۰ میلیون دلاری او را توجیه می‌کند.

کد خبر: ۱۳۹۸۱۷۳

دوشنبه - ۰۷ ارديبهشت ۱۴۰۵ / April 27, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، دو شب قبل هنگامی که حدود ۲۶۰۰ خبرنگار، مقام دولتی و چهره‌های سرشناس در هتل واشنگتن هیلتون برای شام سالانه انجمن خبرنگاران کاخ سفید گرد آمده بودند، مردی مسلح به ایست بازرسی امنیتی حمله کرد. یک مأمور سرویس مخفی گلوله خورد — جلیقه ضدگلوله جانش را نجات داد — و ترامپ به همراه ملانیا، جی‌دی ونس معاون رئیس‌جمهور و اعضای کابینه به‌سرعت از محل خارج شدند. هیچ‌کدام از مهمانان داخل سالن اصلی آسیب جدی ندیدند، اما آنچه بامداد روز بعد در واشنگتن جریان داشت، دیگر صرفاً یک بحث امنیتی نبود.

ترامپ پیش از آنکه غبار ماجرا بنشیند، روایت خودش را در فضای مجازی و مصاحبه با فاکس‌نیوز قاب‌بندی کرده بود: این حادثه «هرگز اتفاق نمی‌افتاد» اگر سالن امن کاخ سفید آماده بود. او آن را «نکته مثبتی» از دل یک رویداد تلخ خواند و گفت ۱۵۰ سال است هر رئیس‌جمهوری به چنین فضایی در محوطه کاخ سفید نیاز داشته. پیام روشن بود: تیراندازی در هیلتون، پرونده‌ای است که پروژه مناقشه‌برانگیز ۴۰۰ میلیون دلاری او را توجیه می‌کند.

این پروژه — که شامل تخریب بال شرقی تاریخی کاخ سفید و ساخت یک سالن رویداد ۹۰ هزار فوت مربعی با ظرفیت بیش از هزار نفر است — از همان ابتدا در محاصره بحث بوده. بال شرقی در اواخر ۲۰۲۵ بدون مجوز قانونی کامل تخریب شد. یک قاضی فدرال در اوایل آوریل ساخت‌وساز روزمینی را متوقف کرد، هرچند کار بر روی پناهگاه زیرزمینی ادامه یافت.

گروه‌های حافظ میراث فرهنگی شکایت داشتند، منتقدان آن را «پروژه تشریفاتی» می‌نامیدند، و سؤال‌هایی جدی درباره اینکه چه کسانی هزینه‌اش را می‌پردازند — و در ازای چه منفعتی — بی‌پاسخ مانده بود.

اما تیراندازی همه این معادلات را به‌هم ریخت، یا دست‌کم ترامپ و متحدانش چنین تلاشی کردند. وزارت دادگستری از حادثه برای فشار بر گروه‌های حقوقی استفاده کرد تا از شکایت مسدودکننده پروژه دست بکشند. حامیان ماگا خواستار تسریع ساخت شدند؛ و هتل هیلتون — همان مکانی که در ۱۹۸۱ ریگان در جلوی آن مورد سوءقصد قرار گرفت — به نمادی از ناامنی ذاتی هر رویداد خارج از محوطه کاخ سفید تبدیل شد.

در این میان، غیرمنتظره‌ترین صدا از آن سوی رینگ بلند شد. سناتور جان فترمن، دموکرات پنسیلوانیا، که همراه همسرش جیزل در مراسم حضور داشت، روز بعد در ایکس نوشت: این مکان برای برگزاری رویدادی که افراد حاضر در خط جانشینی دولت آمریکا در آن شرکت دارند ساخته نشده است. بعد از آنچه دیشب دیدیم، دست از چیزی که به آن «سندروم اختلال ترامپ» می‌گویند بردارید و یک سالن بزرگ در کاخ سفید بسازید که دقیقاً برای چنین مراسم‌هایی مناسب باشد.

او در مصاحبه بعدی سی‌ان‌ان، حاضران را در «موقعیت آسیب‌پذیر» توصیف کرد و امیدوار بود این حادثه حمایت گسترده‌تری برای پروژه ایجاد کند. برخی دموکرات‌ها این موضع‌گیری را به‌شدت نقد کردند — چراکه شام خبرنگاران یک رویداد رسانه‌ای خصوصی است و نه مراسم دولتی، و ربط دادن آن به ضرورت سالن دولتی، منطقی دست‌وپا چلفتی به نظر می‌رسید.

مخالفان پروژه می‌گویند آنچه می‌بینند سیاسی‌کاری با یک حادثه خشونت‌آمیز است؛ استفاده ابزاری از یک لحظه ترس برای عبور دادن طرحی که دادگاه‌ها، گروه‌های حقوقی و بخشی از افکار عمومی در برابرش ایستاده‌اند. موافقان، اما استدلال می‌کنند که تیراندازی واقعی بود، خطر واقعی بود، و زنجیره جانشینی ریاست‌جمهوری نباید در یک هتل تجاری در معرض چنین ریسکی باشد.