گزارش|

پشت‌پرده پروژه «حاج ابراهیم» و ویرانی اخلاقی در سریال «بدنام»؛ ترور اعتماد عمومی در پوشش درام/ وقتی «زن» کاتالیزور خیانت می‌شود

سریال «بدنام» فراتر از یک اثر نمایشی، به بیانیه‌ای علیه نهاد خانواده و اعتماد عمومی تبدیل شده است. این مجموعه که با کپی‌برداری ناشیانه از الگوهای شبه‌روشنفکری همچون «پیرپسر» تولید شده، اثری است که تخریب بنیان‌های اخلاقی، نفاق مذهبی و تحقیر جایگاه زن ایرانی را در ذهن مخاطب عادی می‌کند.

کد خبر: ۱۳۹۸۹۲۶

چهارشنبه - ۰۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ / April 29, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، همین ابتدا بگوییم که سریال «بدنام» را نباید یک اتفاق مجزا دانست، تجربه‌ی تلخ «تاسیان» نشان داد که برخی پلتفرم‌ها آگاهانه به دنبال ایجاد اصطکاک میان افکار عمومی و نهادهای قانونی هستند.

کالبدشکافی مثلث مسموم؛ معرفی زن به عنوان عامل فروپاشی و خیانت

در لایه‌های زیرین «بدنام»، رویکردی رادیکال و ضدزن جریان دارد که مستقیماً ریشه‌های اخلاق را در خانواده ایرانی هدف قرار می‌دهد:

کاتالیزور فساد

در این درام سمی، «زن» از هویت مستقل و والای خود تهی شده و صرفاً به عنوان عاملی برای افشای لجن‌زار اخلاقی مردان و کاتالیزور فروپاشی خانواده تصویر می‌شود.

عادی‌سازی خیانت

روابط در این سریال به گونه‌ای ترسیم شده که خیانت نه یک رذیله، بلکه بخشی ناگزیر از زیست اجتماعی جلوه داده می‌شود. این رویکرد با ذبح مفهوم «حیا» و «غیرت»، به دنبال تغییر ذائقه فرهنگی مخاطب و عادی‌سازی روابط خارج از عرف است.

پروژه «حاج ابراهیم»؛ ترور سیستماتیک اعتماد و نفاق‌افکنی

مرکزی‌ترین بخش این طراحی، کاراکتر «حاج ابراهیم» است؛ شخصیتی که نه یک نقد منصفانه، بلکه یک «کاریکاتور بدخواهانه» برای زدن ریشه اعتماد عمومی است:

عادی‌سازی نفاق

سازندگان با سوءاستفاده از مفاهیم مذهبی، تعمداً چهره‌ای موجه را نماد فساد و ریاکاری معرفی می‌کنند تا این پیام سمی را القا کنند که مذهب تنها پوششی برای مفاسد است.

تخریب مرجعیت اخلاقی

این تصویرسازی با هدف القای بحران مشروعیت و ناامیدی در لایه‌های مختلف جامعه طراحی شده تا موتور محرک درام، فروپاشی اعتماد به نهادهای ارزشی باشد.

ترویج الگوی «انسان معامله‌گر»

در کنار حاج ابراهیم، شخصیت‌هایی چون «عماد» (وکیل بی‌اخلاق) و «سینا» (جوان فرصت‌طلب) قرار دارند. این کاراکترها نماینده نسلی هستند که  اخلاق را نه یک اصل، بلکه ابزاری قابل معامله می‌بینند. روابط عاطفی را به‌سرعت به عرصه‌ای برای فساد و کشمکش‌های اقتصادی تبدیل می‌کنند. این بازنمایی، عملاً ترویج نوعی از سبک زندگی است که با واقعیت‌های جامعه ایثارگر و اخلاق‌مدار ایران در تضاد مطلق است.

«بدنام» بیش از آنکه یک درام باشد، یک «تقلیل‌دهنده وضعیت اجتماعی» به بدترین شکل ممکن است. این اثر ثابت کرد که برای برخی پلتفرم‌ها، هیچ فرقی نمی‌کند جامعه در چه شرایطی باشد؛ آن‌ها پازل سیاه‌نمایی خود را تکمیل می‌کنند.

تداوم حضور آثاری که عشق را ابزار قدرت و قدرت را مایه نابودی اخلاق جلوه می‌دهند، نیازمند یک بازنگری جدی در سطوح کلان نظارتی است. «بدنام» هشداری است که نشان می‌دهد اگر امروز جلوی این «ضد-جریان اجتماعی» ایستادگی نشود، فردا برای ترمیم آسیب‌های روانی وارده به خانواده‌ها بسیار دیر خواهد بود. غرق شدن در تعلیق‌های بی‌هدف و خلق پلورالیسم اخلاقی در «بدنام»، تنها پوششی است برای عادی‌سازی فساد و تکرار مسیر هزینه‌ساز «تاسیان».

ضرورت ورود قاطع دستگاه قضا به جزیره خودمختار

بررسی روند اخیر نشان می‌دهد که تضعیف نظارت، یک نقد صنفی نیست، بلکه یک طراحی برای بی‌اثر کردن حاکمیت بر محتواهایی است که هویت ملی را نشانه گرفته‌اند.

مطالبه از مدعی‌العموم

وقتی پلتفرم‌ها خود را «دولت در دولت» می‌بینند و با تولید آثاری همچون «بدنام»، سیاهی را نه به قصد اصلاح بلکه به قصد غرق کردن جامعه در باتلاق ذهنی بازتولید می‌کنند، تنها ورود مستقیم و قاطع قوه قضاییه می‌تواند ترمز این ولنگاری را بکشد.

پایان استاندارد دوگانه

«بدنام» بیش از آنکه یک درام باشد، یک «تقلیل‌دهنده وضعیت اجتماعی» به بدترین شکل ممکن است. این اثر ثابت کرد که برای برخی پلتفرم‌ها، هیچ فرقی نمی‌کند جامعه در چه شرایطی باشد؛ آن‌ها پازل سیاه‌نمایی خود را تکمیل می‌کنند. نباید اجازه داد پلتفرم‌ها با گروگان‌گیری افکار عمومی، تجارت سیاه خود را بر ویرانه‌های اخلاق و خانواده بنا کنند.