گزارش|

از محاصره دریایی تا خواسته‌های حداکثری؛ بررسی بن بست مذاکرات در چارچوب حقوق بین الملل

در تحلیل رفتار آمریکا، نخستین نکته‌ای که برجسته می‌شود، آگاهی این کشور از چالش‌های حقوقی اقداماتش است. برخی تحلیلگران معتقدند که سیاست‌های اخیر واشنگتن، به‌ویژه در دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، با انتقادات جدی داخلی و خارجی مواجه شده است.

کد خبر: ۱۳۹۹۷۸۳

شنبه - ۱۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 02, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ در تحلیل رفتار آمریکا، نخستین نکته‌ای که برجسته می‌شود، آگاهی این کشور از چالش‌های حقوقی اقداماتش است. برخی تحلیلگران معتقدند که سیاست‌های اخیر واشنگتن، به‌ویژه در دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، با انتقادات جدی داخلی و خارجی مواجه شده است. این انتقادات تنها محدود به محافل سیاسی نیست، بلکه در میان افکار عمومی آمریکا نیز بازتاب داشته و شکاف‌هایی در اعتماد عمومی ایجاد کرده است.

در چنین فضایی، سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران نه‌تنها به‌عنوان یک موضوع بین‌المللی، بلکه به‌عنوان یک مسئله داخلی نیز مطرح شده است؛ مسئله‌ای که بر جایگاه سیاسی رهبران این کشور تأثیر گذاشته و حتی به موضوعی در رقابت‌های انتخاباتی تبدیل شده است.

محاصره دریایی؛ ابزار فشار یا نقض حقوق بین‌الملل؟

یکی از مهم‌ترین اقدامات آمریکا، اعمال محاصره دریایی علیه ایران است؛ اقدامی که با هدف فشار حداکثری برای وادار کردن تهران به پذیرش خواسته‌های واشنگتن صورت گرفته است. آمریکا اعلام کرده که این محاصره تا زمانی ادامه خواهد داشت که ایران در خصوص تنگه هرمز و سایر مطالبات، عقب‌نشینی کند.

اما از منظر حقوق بین‌الملل، این اقدام با پرسش‌های جدی مواجه است. محاصره دریایی، به‌طور سنتی، در چارچوب جنگ‌های کلاسیک تعریف می‌شود و اجرای آن بدون اعلام رسمی جنگ یا بدون مجوز نهادهای بین‌المللی، می‌تواند به‌عنوان نقض قوانین بین‌المللی تلقی شود.

در همین چارچوب، واکنش ایران نیز قابل توجه است. تهران اعلام کرده که در صورت ادامه محاصره، آن را با استفاده از زور خواهد شکست؛ موضعی که بر اساس برخی تفاسیر، در چارچوب «حق دفاع مشروع» قابل بررسی است. این حق، که در منشور سازمان ملل به رسمیت شناخته شده، به کشورها اجازه می‌دهد در صورت مواجهه با تهدید یا حمله، از خود دفاع کنند.

شکاف درون ساختار آمریکا

نکته مهم دیگر، واکنش‌ها در داخل ساختار سیاسی و نظامی آمریکا است. گزارش‌هایی از نارضایتی در میان برخی فرماندهان نظامی و حتی استعفاهای سطح بالا منتشر شده است. این موضوع نشان می‌دهد که سیاست‌های اتخاذشده، حتی در داخل سیستم حاکمیتی آمریکا نیز با اجماع کامل همراه نیست.

در کنار این، انتشار برخی اطلاعات و افشاگری‌ها نیز نشان‌دهنده وجود اختلاف‌نظر در سطوح مختلف تصمیم‌گیری است. چنین شرایطی می‌تواند بر توانایی آمریکا در پیشبرد یک سیاست منسجم و پایدار تأثیر منفی بگذارد.

پرونده هسته‌ای؛ محور اصلی اختلاف

دومین محور اصلی اختلاف میان ایران و آمریکا، برنامه هسته‌ای ایران است. آمریکا تأکید دارد که ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست یابد، و این موضوع را به‌عنوان یکی از خطوط قرمز خود تعریف کرده است.

در حقوق بین‌الملل، داشتن سلاح هسته‌ای به‌طور کامل ممنوع نشده، بلکه استفاده از آن به دلیل پیامدهای فاجعه‌بارش غیرقانونی تلقی می‌شود. همین مسئله باعث شده است که تفسیرهای متفاوتی از حقوق و تعهدات کشورها در این حوزه شکل بگیرد.

ایران در این میان تلاش کرده است با ارائه پیشنهادهایی مانند تعیین سقف مشخص برای غنی‌سازی اورانیوم یا انتقال مواد غنی‌شده به کشور ثالث، راه‌حلی میانه ارائه دهد. با این حال، این پیشنهادها با مخالفت آمریکا مواجه شده و مذاکرات در این حوزه به بن‌بست رسیده است.

تنگه هرمز؛ گره راهبردی بحران

تنگه هرمز به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان، در قلب این بحران قرار دارد. آمریکا خواهان تضمین آزادی کامل کشتیرانی در این تنگه است، در حالی که ایران بر حقوق خود به‌عنوان کشور مشرف به این آبراه تأکید دارد.

بر اساس کنوانسیون حقوق دریاها ۱۹۸۲، تنگه‌های بین‌المللی باید برای عبور کشتی‌ها باز باشند. اما در عین حال، شرایط خاص امنیتی و حق دفاع مشروع نیز می‌تواند بر نحوه اجرای این اصل تأثیر بگذارد.

ایران استدلال می‌کند که در شرایطی که با تهدید مستقیم مواجه است، نمی‌تواند اجازه دهد کشتی‌های کشورهای متخاصم به‌راحتی از این مسیر عبور کنند. پ

چرا مذاکرات به نتیجه نمی‌رسد؟

یکی از پرسش‌های اساسی این است که چرا با وجود تلاش‌های متعدد، مذاکرات میان ایران و آمریکا به نتیجه نمی‌رسد.
پاسخ به این سؤال را می‌توان در تفاوت بنیادین رویکرد دو طرف جست‌وجو کرد.

آمریکا تلاش می‌کند خواسته‌های خود را به‌عنوان شروطی غیرقابل مذاکره مطرح کند، در حالی که ایران بر حفظ حقوق خود در چارچوب قوانین بین‌المللی تأکید دارد. این تضاد، فضای مذاکرات را به بن‌بست کشانده و امکان دستیابی به توافق را کاهش داده است.

حلیل‌ها بر این باورند که آمریکا نیز نتوانسته به اهداف اصلی خود دست یابد. این وضعیت باعث شده است که نتیجه نهایی این تقابل، نه یک پیروزی قاطع، بلکه نوعی بن‌بست استراتژیک تلقی شود.

از سوی دیگر، این بحران تأثیرات گسترده‌ای بر جایگاه آمریکا در سطح بین‌المللی داشته است. برخی کشورها نسبت به سیاست‌های واشنگتن ابراز نگرانی کرده و حتی به دنبال مسیرهای جایگزین برای تأمین منافع خود هستند.

پیامدهای منطقه‌ای؛ بازنگری در روابط

یکی از مهم‌ترین پیامدهای این بحران، تأثیر آن بر کشورهای منطقه خلیج فارس است. این کشورها که به‌طور مستقیم تحت تأثیر تنش‌ها قرار دارند، ممکن است در سیاست‌های خود تجدیدنظر کنند.

برخی پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که این کشورها به‌تدریج به سمت کاهش تنش با ایران و ایجاد روابط متوازن‌تر حرکت خواهند کرد. چنین تغییری می‌تواند معادلات منطقه‌ای را به‌طور قابل توجهی دگرگون کند.

در نهایت، تقابل میان ایران و آمریکا به یکی از مهم‌ترین نمونه‌های مطالعاتی در روابط بین‌الملل تبدیل شده است. این بحران نه‌تنها نشان‌دهنده محدودیت‌های قدرت نظامی در تحقق اهداف سیاسی است، بلکه اهمیت حقوق بین‌الملل و دیپلماسی را نیز برجسته می‌کند.

روشن است که توان آمریکا در تحمیل اراده خود بر ایران محدود است، و الگوی تقابل ایران و آمریکا برای دهه‌های آینده به یک نمونه مطالعاتی تبدیل خواهد شد.

آمریکا از نظر سیاسی شکست خورده، اما از نظر نظامی نیز پیروزی کسب نکرده است. در مقابل، ایران توانسته رهبری سیاسی آمریکا را به چالش بکشد و از هیبت آمریکا در منطقه و جهان بکاهد، به‌ویژه اگر نیروهای آمریکایی از خلیج خارج شوند؛ چرا که این نیروها برای حمایت از کشورهای خلیج در برابر ایران آمده بودند، اما در برابر حملات ایران تاب نیاورده و به همین کشورها پناه برده‌اند و این امر موجب آشکار شدن ضعف آنها شده است.