روایت دردناک جوان فلسطینی از ابتلا به سرطان در زندان‌های صهیونیست‌ها

یک جوان ۲۳ ساله فلسطینی روایت دردناکی از ابتلای خود به سرطان در زندان‌های دشمن صهیونیستی ارائه داد.

کد خبر: ۱۴۰۰۲۹۷

يکشنبه - ۱۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 03, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، درحالی که بعد از جنگ نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه، گزارش‌های بین‌المللی زیادی درباره تشدید جنایات و شکنجه‌های وحشیانه صهیونیست‌ها علیه اسرای فلسطینی منتشر شده است، یک جوان ۲۳ ساله فلسطینی از ابتلای خود به سرطان در زندان‌های دشمن صهیونیستی خبر داد.

ابتلای جوان ۲۳ ساله فلسطینی به سرطان در زندان‌های دشمن

ابراهیم جعفر القاضی، جوان ۲۳ ساله فلسطینی در اوج زندگی، با سلامتی کامل و سرشار از عشق به زندگی و اشتیاق به آن مانند همسالانش در این نسل، در زندان‌های دشمن اشغالگر اسیر شد و رنج‌ها و سلول‌های تاریک زندان او را به بیماری سرطانی مبتلا کرده که بدنش را از بین برده و دائما با درد و رنج دست و پنجه نرم می‌کند.

ابراهیم (۲۳ ساله) در جولای ۲۰۲۴ از خانه‌اش در شهر الخلیل در جنوب کرانه باختری بازداشت شد و تنها چیزی که از آن روز به یاد می‌آورد، تعداد زیاد نظامیانی است که ساعت ۲ بامداد پس از شکستن در‌ها و بهم ریختن وسایل خانه‌اش، به آنجا حمله کردند و سپس او را با شکنجه و آزار به شهرک کریات اربع، بردند.

سپس از کریات اربع، عملیات انتقال ابراهیم ادامه یافت، ابتدا به مرکز بازداشت و تحقیق عتصیون در جنوب شهر بیت لحم، جایی که ۵۵ روز در آنجا ماند و سپس به زندان عوفر اسرائیل در نزدیکی شهر رام الله منتقل شد، و در آنجا تنها پس از ۴ روز بیماری او کشف شد؛ پس از اینکه یکی از اسرا متوجه تورم در گردن او شد. سهل‌انگاری عامدانه پزشکی و عدم رسیدگی به وی موجب شد تا بیماری او پیشرفت کند و بدتر شود.

ابراهیم که چند روز پیش، پس از ۲۲ ماه بازداشت با وضعیت جسمانی دشوار آزاد شد، می‌گوید که پس از ظاهر شدن توده بزرگی در گردنش، از مقامات زندان خواست تا برایش پزشک بیاورند و او را معاینه کنند، اما آنها درخواست او را به بهانه اینکه ممکن است توده خوش‌خیم یا چربی باشد، رد کردند؛ بدون اینکه آزمایشات پزشکی لازم را برای او انجام دهند.

سهل‌انگاری عامدانه پزشکی علیه اسرای فلسطینی در زندان‌های اشغالگران

وی افزود: در طول انتقال من به دادگاه، از پزشک خواستم تا مرا معاینه کند، و پس از ۶ ماه با انجام عکسبرداری از گردنم موافقت کردند، و ۵ ماه بعد یک پزشک خصوصی برای گرفتن نمونه‌برداری برای تشخیص ماهیت بیماری به ملاقات من آمد. اما وضعیت من بدتر شد و پس از اینکه نمونه‌برداری را به تأخیر انداختند، دوباره به عنوان یک مورد اورژانسی به دادگاه مراجعه کردم.

با تشدید این بی‌توجهی پزشکی، با وجود تشخیص سرطان غدد لنفاوی، وضعیت ابراهیم بدتر می‌شد و تورم‌ها در مناطق مختلف بدنش ظاهر می‌شد، بر اندام‌های داخلی او مانند کلیه‌ها، حالب و اعصاب فشار می‌آورد، درد‌های او افزایش می‌یافت و مسئولان زندان تنها به او مسکن می‌دادند و از ملاقات با پزشک محروم بود.

سپس ابراهیم از زندان عوفر به زندان الرمله منتقل شد تا اسارت و درمان را با هم ادامه دهد، و با او مانند یک زندانی و نه یک بیمار، بدون هیچ حقوقی، رفتار شد و حتی غذای کافی هم به او داده نمی‌شد.

ابراهیم در توصیف ادامه رنج‌های خود در زندان‌های دشمن صهیونیستی می‌گوید: در طول عملیات شمارش اسرا که ۵ بار در روز انجام می‌شود، حدود یک ساعت روی زانوهایمان می‌نشینیم و درمان و معاینه را به صورت ناقص دریافت می‌کنیم و تا پایان شمارش به اتاق‌ها باز نمی‌گردیم. زندان الرمله مملو از اسرای بیمار است، از جمله موارد فلج، مجروحان و بیماران نارسایی کلیه، و هر از گاهی چهره‌های جدیدی را می‌بینیم، و هر بار که وضعیت یک اسیر بهبود می‌یابد، یک بیمار دیگر را می‌آورند.

وی می‌افزاید: کسانی که صرفا داستان این اسرا را می‌شنوند نمی‌توانند وضعیت وخیمی که آنها تجربه می‌کنند را درک کنند. حتی با وجود اینکه اسرای بیمار از بسیاری از حقوق خود در غذا و لباس در ازای دریافت درمان لازم چشم‌پوشی کردند، اما خدمات درمانی به آنها داده نشد.

در میان این صحنه اسارت و بیماری، خانواده ابراهیم القاضی هم به همراه او وحشت و ترس را تجربه کردند، به ویژه که از بیماری او در زمان بازداشت مطلع شدند، زیرا مانند سایر خانواده‌های اسرا، اخبار را از اسرای آزاد شده دریافت می‌کردند؛ در حالی که مقامات رژیم اشغالگر وضعیت سلامتی اسرا، به ویژه بیماران را پنهان می‌کردند.

جعفر القاضی، پدر ابراهیم در این زمینه به خبرنگار الجزیره گفت که خانواده تلاش کردند تا تمام امکانات خود را برای پیگیری وضعیت او و اعمال فشار حقوقی و انسانی برای ارائه درمان به او به کار گیرند، اما در برابر سرسختی اداره زندان‌های رژیم اشغالگر و اقدامات سرکوبگرانه آن، به ویژه ممنوعیت ملاقات وکلا یا ورود پزشکان، برای درمان ابراهیم یا اعمال فشار برای آزادی او و تکمیل درمان در خارج از زندان، شکست خوردند.

پدر که در کنار پسرش در بیمارستان رام الله نشسته بود، افزود: پس از ۳ ماه، وکیل توانست با ابراهیم در زندان ملاقات کند و ما را از وضعیت بد او، ریزش مو و لاغری بدنش مطلع کرد.

پدر ابراهیم با اشاره به اینکه مقامات صهیونیست مسئول ایجاد این بیماری برای ابراهیم و بدتر شدن آن هستند، گفت که پسرم قبل از بازداشت هیچ مشکلی نداشت و در اثر شکنجه و عدم دریافت غذا و آب کافی و مناسب به این بیماری مبتلا شد.

مکانیسم شکنجه و نسل‌کشی سازمان‌یافته در زندان‌های صهیونیست‌ها

از سوی دیگر، باشگاه اسرای فلسطینی در بیانیه‌ای اعلام کرد که ابراهیم القاضی که به تازگی آزاد شده، یکی از هزاران اسیر بیمار در زندان‌های رژیم اشغالگر است که در معرض عملیات تخریب جسمی و روانی در چارچوب یک سیستم شکنجه ساختاری قرار دارند که یکی از ابزار‌های نسل‌کشی سیستماتیک و مستمر علیه اسرا را تشکیل می‌دهد.

به گفته این باشگاه، تصاویر و وضعیت اسرا پس از آزادی آنها، گواه زنده‌ای از سطح جنایات سازمان‌یافته و ماهیت نسل‌کشی در زندان‌های دشمن صهیونیستی است؛ علاوه بر صد‌ها شهادت و گواهی که عملیات شکنجه، گرسنگی، جنایات پزشکی و تجاوزات جنسی را مستند کرده‌اند. این جنایات منجر به شهادت بیش از ۱۰۰ اسیر و بازداشتی شده است، که هویت ۸۹ نفر از آنها اعلام شده، در حالی که ده‌ها نفر از شهدای بازداشتی غزه همچنان در وضعیت ناپدیدشدگی اجباری قرار دارند.

بر اساس داده‌های باشگاه اسرای فلسطینی، تعداد اسیران در زندان‌های اشغالگر از زمان جنگ نسل‌کشی ۸۳% افزایش یافته است، در حالی که مجموع تعداد اسیران فلسطینی و عرب در زندان‌های رژیم اشغالگر تا اوایل آوریل حدود ۹۶۰۰ نفر است که شامل ۸۶ زن اسیر و بیش از ۳۵۰ کودک زیر ۱۸ سال می‌شود.

همچنین طبق اعلام باشگاه اسرای فلسطینی، اجساد ۹۷ اسیر، که برخی از آنها قبل از جنگ نسل‌کشی به شهادت رسیده‌اند، همچنان در مصادره صهیونیست‌ها هستند.