گزارش|

سینما بر لبه تیغ تورم؛ افزایش ۳۷ درصدی قیمت بلیت در سال ۱۴۰۵ + جدول مقایسه

در حالی که هزینه‌های تولید فیلم و نگهداری سالن‌های سینما جهشی چشمگیر داشته، متولیان امر با چالش دشوار «تعادل میان سودآوری و حفظ مخاطب» دست و پنجه نرم می‌کنند؛ افزایشی که هرچند کمتر از نرخ تورم است، اما سبد فرهنگی خانوار را کوچک‌تر از قبل خواهد کرد.

کد خبر: ۱۴۰۰۷۸۶

دوشنبه - ۱۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 04, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، سینمای ایران در سال ۱۴۰۵ با پارادوکسی پیچیده روبروست. از یک سو، سینماداران و تهیه‌کنندگان با تکیه بر آمار هزینه‌های سرسام‌آور تولید و تبلیغات، معتقدند قیمت‌های فعلی بلیت حتی نیمی از ارزش واقعی خدمات آن‌ها را پوشش نمی‌دهد. از سوی دیگر، بیم آن می‌رود که هرگونه جراحی اقتصادی سنگین در قیمت بلیت، منجر به قهر همیشگی قشر متوسط با سالن‌های تاریک شود. مجتبی بهزادیان، مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم، اخیراً ابعاد جدیدی از این طرح «شناورسازی و اصلاح قیمت‌ها» را تشریح کرده است.

جزئیات تغییرات قیمتی در رده‌های مختلف

بر اساس گزارش جدید، افزایش قیمت‌ها به‌صورت پلکانی و با توجه به کیفیت زیرساخت‌های سینمایی اعمال شده است. تمرکز اصلی افزایش قیمت بر سینماهای «مدرن» معطوف شده که بیشترین هزینه‌های نگهداری و تکنولوژی را به خود اختصاص می‌دهند.

جدول مقایسه‌ای میانگین قیمت بلیت در سال ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵

شوک ۳۷ درصدی؛ چرا سینمای مدرن؟

بیشترین فشار تورمی بلیت بر دوش مخاطبانی است که از پردیس‌های سینمایی مدرن استفاده می‌کنند.  افزایش ۳۴ هزار تومانی در هر بلیت، واکنشی است به هزینه‌های گزاف تجهیزات نمایش و حقوق نیروی انسانی.

بهزادیان تاکید می‌کند که اگر قرار بود قیمت‌ها بر اساس واقعیت اقتصادی محض تعیین شود، بلیت سینما باید ۲ برابر رقم فعلی (یعنی حدود ۲۵۰ هزار تومان) قیمت‌گذاری می‌شد؛ اما سیاست‌گذاری فعلی بر مبنای «بقا» چیده شده است تا سینما به طور کامل از سبد خرید مردم حذف نشود.

استراتژی «کمتر از تورم» برای حفظ مخاطب

یکی از نکات کلیدی در اظهارات بهزادیان، تلاش دولت برای کنترل قیمت‌ها در سطحی پایین‌تر از نرخ رسمی تورم است.

در سینماهای ممتاز و درجه یک: افزایش ۱۲ تا ۱۶ درصدی نشان‌دهنده تلاشی برای نگه‌داشتن مخاطبان با درآمد کمتر در چرخه مصرف فرهنگی است.

خطر حذف قشر متوسط: مدیرکل نظارت بر عرضه فیلم هشدار می‌دهد که سینما به شدت به «حضور حداکثری» وابسته است. کاهش تماشاگر تنها به معنای کاهش درآمد گیشه نیست، بلکه به معنای خشک شدن ریشه‌های سرمایه‌گذاری در تولید فیلم‌های جدید و در نهایت سقوط کل زنجیره صنعت تصویر است.

انتخابی بین بد و بدتر

به نظر می‌رسد طرح شناورسازی بلیت در سال ۱۴۰۵، گامی میانه برای راضی نگه داشتن تولیدکنندگان و در عین حال جلوگیری از سقوط آزاد آمار مخاطبان است. با این حال، باید دید آیا بلیت ۱۲۷ هزار تومانی در کنار سایر هزینه‌های جانبی (مانند اقلام خوراکی و رفت‌وبرآمد)، همچنان سینما را به عنوان ارزان‌ترین تفریح جمعی ایران حفظ خواهد کرد یا خیر.

اولویت فعلی سازمان سینمایی، جلوگیری از قهر مخاطب است؛ چرا که سالن‌های خالی، بزرگترین تهدید برای سرمایه‌گذارانی است که در این بازار پرنوسان، همچنان به جادوی پرده نقره‌ای وفادار مانده‌اند.