ببینید| زائر کوچک قدس در آغوش مادر پر کشید / مهدیار؛ سندی سرخ بر تزویر حقوق بشر آمریکایی

شهادت کودک چهارساله، «مهدیار پاریاب»، در میان هلهله‌ی موشکها و دستان لرزان مادر، فراتر از یک سوگ خانوادگی، فریاد بلند مظلومیتی است که از میان کاروان خودرویی خیابان‌های غرق در خون، وجدان‌های خفته جهان را نشانه رفته است؛ کودکی که با زمزمه‌ی «دست خدا بر سر ما»، آسمانی شد تا داغش تا ابد مهر باطلی بر ادعاهای پوشالی رژیم صهیونیستی و حامیان مستکبرش باشد.

کد خبر: ۱۴۰۰۷۹۳

دوشنبه - ۱۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 04, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، تاریخ همواره با خونِ بی‌گناهان نوشته شده است، اما برخی روایت‌ها، لرزه بر اندام قلم می‌اندازند. روایت «مهدیار پاریاب»، روایت فرشته‌ای چهارساله است که قامت کوچکش، به وسعت یک جبهه در برابر کفر قد علم کرد. او نه در میدان نبرد، که در حریم امن آغوش مادر و در میانه تپش‌های قلب پدر، هدف کینه‌ی کسانی قرار گرفت که لبخندِ کودکانه را بزرگترین تهدید برای بقای پوشالی خود می‌بینند.

{$sepehr_media_3480934_600_400}

مهدیار، که زبانش به ذکر ولایت و شعارهای حماسی شیرین شده بود، در لحظه‌ای که جهان چشمان خود را بر جنایات جنگی رژیم صهیونیستی و حمایت‌های بی‌دریغ آمریکا بسته بود، سندی شد ناگسستنی بر حقانیت راهی که پایانش به ظهور پیوند می‌خورد.

اگرچه امروز مادر او در حسرت شنیدن طنین صدایش بی‌تابی می‌کند و جای خالی‌اش در ماشینِ زندگی، زخمی عمیق بر دل‌هاست، اما کلام استوار پدر و استقامت زینبی مادرش نشان داد که خون این کودک، نه یک پایان، بلکه آغازی برای بیداری است. آن‌ها با قامتی افراشته، جگرگوشه خود را تقدیم مسیر امام حسین (ع) کردند تا ثابت کنند در مکتبی که «ما رایت الا جمیلا» شعار اصلی است، شهادت مهدیارها، سنگری استوار در برابر عقب‌نشینی از اعتقادات است.

این گزارش، شرحِ نجوای مادری است که فرزندش را برای ولایت نذر کرد و پدری که در اوج داغ، از ایستادگی در مسیر رهبری سخن می‌گوید؛ روایتی از مظلومیت محض در برابر جنایتی که لکه‌ی ننگ آن هرگز از پیشانی آمریکا و متحدانش پاک نخواهد شد.